Author Topic: ႏွစ္သက္မိေသာ သေရာ္စာမ်ား  (Read 37783 times)

0 Members and 1 Guest are viewing this topic.

Offline drlanmadawthar

  • တြဲဖက္ ပါေမာကၡ
  • *****
  • Posts: 758
  • ဂုဏ္ထူးေဆာင္ရမွတ္ 400
  • Gender: Male
  • Respect: +4203
Re: ႏွစ္သက္မိေသာ သေရာ္စာမ်ား
« Reply #40 on: November 12, 2011, 04:23:22 AM »
 နာရီၾကည့္စရာမလိုပဲ ၾကက္ကေလး ငွက္ကေလးမ်ားေတာင္ သူ႔အခ်ိန္သူသိၿပီး ျပဳေနက်အမႈတို႔ကို သူ႔ဘာသာမွန္မွန္လုပ္ေနၾကေသာ အရပ္မို႔ ကိုယ္လည္း ေရာက္ေနက်အခ်ိန္ ေဆးရုံေပၚေရာက္ရစျမဲ ျဖစ္သည္။ စမၸာနဂိုရ္ေဆးရုံ ျပည္သူ႔ေဆးရုံေရွ႔တြင္လည္း လူနာမ်ားတဖြဲဖြဲ ေရာက္ႏွင္႔ၿပီေလ။ တာ၀န္က်ဆရာမမ်ားကလည္း မီးခိုးတလူလူႏွင္႔ဆိုင္ကယ္သံ ဖြတ္ခ်က္ဖြတ္ခ်က္ ၾကားသည္ႏွင္႔ ေခါင္းေပၚအျဖဴေဆာင္းကေလးတင္သူတင္၊ ေပတံေဘာပင္ ျပင္သူျပင္၊ တေနကုန္ ေအာ္ႏိုင္ဟစ္ႏိုင္ရန္ လည္ေခ်ာင္းရွင္းသူရွင္းျဖင္႔ ဆရာ၀န္ေရာက္ေၾကာင္း လူနာမ်ားကို သိသာေစသည္။ လူနာမ်ားကလည္း လႈပ္လႈပ္ရွားရွားျဖစ္လာၿပီး စာအုပ္ထပ္ထားေသာေနရာတြင္ ရြစိရြစိ တန္းစီၾကျပန္သည္။ နံမည္ေခၚတုန္း မၾကားမိရင္ ေနာက္ဆုံးေရာက္သြားမွာ ေၾကာက္ရသည္ေကာ။
          `ေဆးရုံတက္မယ္႔လူနာေတြနဲ႔ အေရးႀကီး အသည္းအသန္လူနာေတြပဲ အရင္ ၾကည့္သြားမယ္။ က်န္တာ ျပန္လာမွ ဆက္ၾကည့္မယ္။ ဒီေန႔ အစည္းအေ၀းသြားရမွာ။´
          မထူးဆန္းေသာ ျဖစ္ရုိးျဖစ္စဥ္မို႔ သူနာျပုဆရာမႀကိီးက အဆင္ေျပေအာင္ စီမံခန္႔ခြဲရင္း..
          `ညက ေမြးလူနာတစ္ေယာက္ တင္ထားတယ္ဆရာေရ။ လက္ႏွစ္လုံးေလာက္ လိုေသးတယ္။ FHS (ကေလးႏွလုံးခုန္ႏႈန္း) လည္း ေကာင္းပါတယ္။ သားဦးကိုယ္၀န္၊ ေန႔ေစ႔လေစ႔ပါ။ Synto (သားအိမ္ညွစ္ေဆး) တင္ထားေပးရမလား။ ဆရာျပန္လာရင္ အေတာ္ေလာက္ေနမွာပါ။´
          ´ေခါင္းထြက္ခါနီးရင္ ကၽြန္ေတာ္႔ဆီဖုန္းဆက္လိုက္။ ခင္ဗ်ားမဆက္နဲ႔။ စစၥတာေအာ္ပီက်ယ္ကို ဆက္ခိုင္း။ အက်ယ္ႀကီးေအာ္ေျပာခိုင္း။ ကၽြန္ေတာ္ စပိီကာဖြင္႔ထားမယ္။ ကေလးထြက္ထြက္ မထြက္ထြက္၊ ေနာက္တစ္နာရီေလာက္ဆိုဆက္လိုက္။ ဆရာေရ ကေလးထြက္ေနၿပီ။ အခုခ်က္ျခင္းျပန္လာပါလို႔ ႏွစ္ခါ သုံးခါေအာ္လိုက္။´
          `ေပါက္ၿပီဆရာ။ ေပါက္ၿပီ။ ခါတိုင္းလည္း ဒိလိုပဲ လုပ္ေနက်။ ဒီတစ္ခါ ဘာအစည္းအေ၀းတုန္း။´
          `ဟ .. ထုံးစံအတိုင္း မေအးဖြံ႕ ျမင္႔ျမင္႔စန္း လမ္း၃၀ ေလ။ မေအးဖြံ႕ရုံးက အစည္းအေ၀း။´
          `ဘယ္သူတုန္းဆရာရဲ႔ မေအးဖြံ႕။ ကၽြန္မလည္း မၾကားဖူးပါဘူး။´
          ´ထူလွခ်ည္လား။ စမၸာနဂိုရ္ၿမဳိ႕နယ္…´
          `သိၿပီ။ သိၿပီ။ ေအာင္မယ္ .. အဲဒါ ကၽြန္မက ထူတာမဟုတ္ဘူးဆရာရဲ႕။ ဆရာကသာ ထူတာ။ အဲဒီအဖြဲ႔အစည္းႀကီးက ရွိမွ မရွိေတာ႔တာပဲ။ ဖ်က္သိမ္းလိုက္ၿပီေကာ။ ဆရာ အမ်ားႀကီး ေခတ္ေနာက္က်ေနၿပီ။´
          `ေရာ္.. နံမယ္နဲ႔ ေလသံေတြသာ ေျပာင္းသြားတာပါဗ်ာ။ အကုန္လုံး အရင္လူေတြခ်ည့္ပဲ။ ဘာထူးလို႔လဲ။ အရာႀကီး နဲ႔ ကုလားႀကီး။´
          `ေခတ္မီခ်င္လို႔႕ ေဒစီစံတုတ္၊ မာဂရက္ဂြက္ေထာ္ မွည့္ထားတာ။ ခ်က္စူတို႔ ဗိုက္ပူတို႔ ငယ္နံမယ္ေတြ သြားေခၚရင္ စိတ္ဆိုးမွာေပါ႔ ဆရာရဲ႕။ တို႔ဆရာေတာ႔ ေတာေစာ္နံေနၿပီ။´
          `ေတာ္ၿပီဗ်ာ။ ခင္ဗ်ားနဲ႔ ျငင္းေနရင္ ဒီေန႔ ၀ဒ္ထဲ ေရာင္းရမွာမဟုတ္ဘူး။ ေနာက္တစ္နာရီၾကာရင္သာ ဖုန္းဆက္ဖို႔ မေမ႔နဲ႔။ ဒါပဲ ဒါပဲ။´
          `ဖုန္းဆက္လိုက္ရမလား။ ဖုန္းဆက္လိုက္ရမလား´ ဟူေသာ ဆရာမႀကီး အသံကို မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္လ်က္ သုတ္သုတ္သုတ္သုတ္ႏွင္႔ လုပ္စရာရွိသမွ်တို႔ကို ကုပ္ကုပ္ကုပ္ကုပ္ လုပ္ၿပီးသကာလ ဆိုင္ကယ္အစုတ္ကေလး ဘုတ္ဘုတ္ဘုတ္ဘုတ္ႏွင္႔ ထြက္လာေသာအခါ ေဆးရုံႀကီးမွာလည္း အရင္အတိုင္း လႈပ္လႈပ္လႈပ္လႈပ္က်န္ခဲ႔မည္ကို လွည့္မၾကည့္ပဲ သိေနေလသည္။
                                      ================
          လူစုံႏွင္႔ေသာ အစည္းအေ၀းခန္းထဲသို႔ အတန္းေနာက္က်ေသာ ေက်ာင္းသားေလးပမာ ေနာက္နားက၀င္ထိုင္လိုက္ေသာအခါ ျမင္ျဖစ္ေအာင္ျမင္တတ္ေသာ ဆရာမ်ားအတိုင္း..
          `ဆရာ၀န္ႀကီး ေရာက္ၿပီ။ ဒိီေန႔ အစည္းအေ၀းက ခင္ဗ်ားနဲ႔ အဓိကေဆြးေႏြးရမွာ။ ေဆးရုံကိစၥေတြ ေျပာစရာရွိတယ္။´
          (ဘယ္ေန႔က အစည္းအေ၀းတုန္းကေရာ ကိုယ္မပါပဲ ေနခဲ႔ပါလိမ္႔ ) ဟု ေတြးရင္း..
          `ဟုတ္ကဲ႔… ´
          (ဘာေျပာေျပာ အဲဒါနဲ႔စရတယ္။ မွတ္ထား)
          ´အရင္တစ္ပါတ္တုန္းက ေတာင္းထားတဲ႔ စာရြက္စာတမ္းေတြ အကုန္ပို႔လိုက္ၿပီးပါၿပီ။´
          `ဟုတ္တယ္။ အဲဒါေတြပဲ ေျပာမလို႔။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ စမၸာနဂိုရ္ၿမဳိ႕ကေလးကေန ဂႏၶာလရာဇ္တိုင္းအထိေရာက္ေအာင္ ပိုက္လိုင္းႀကီးသြယ္ဖို႔၊ ရထားလမ္းႀကိးေဖာက္ဖို႔ ဗာရာဏသီျပည္က ကၽြမ္းက်င္သူေတြနဲ႔ စာခ်ဳပ္ခ်ဳပ္တဲ႔အခါ သူတို႔ ကုမၸဏီေတြကေန ေဒသဖြံ႕ၿဖဳိးတိုးတက္ဖို႔နဲ႔ ေဒသခံေတြ က်န္းမာေရးေစာင္႔ေရွာက္မႈအတြက္ ဖြတ္ကလိဒဂၤါး သန္းတစ္ေထာင္တိတိ လွဴပါမယ္တဲ႔။ ခင္ဗ်ားတို႔ ေဆးရုံကေန လိုအပ္တဲ႔ ပစၥည္းကိရိယာေတြ စာရင္းျပဳစုၿပီး တင္ခိုင္းထားတာ အရင္တစ္ပါတ္တုန္းက ခင္ဗ်ားတင္တဲ႔ စာရင္းထဲမွာ တန္ဖိုးသင္႔ေငြေတြ မပါဘူး။ လိုတဲ႔ပစၥည္း အေရအတြက္နဲ႔ တန္ရာတန္ဖိုးကို အၾကမ္းျဖင္းသိရမွ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဘက္က သူတို႔လွဴမယ္႔ သန္းတစ္ေထာင္နဲ႔ ကြက္တိျဖစ္ေအာင္ လိုတိုးပိုေလွ်ာ႔ လုပ္လို႔ရမွာေပါ႔။ ခင္ဗ်ားတင္တဲ႔ ေလွ်ာက္လႊာစာရြက္ကေလး နွစ္ရြက္နဲ႔ သန္းတစ္ေထာင္ဖိုးမျပည့္ရင္ အလကားေနရင္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ နစ္နာေနပါ႔မယ္ဗ်ာ။´
          (ဗုေဒၶာ..။ ကိုယ္႔ေခါင္းထဲက သိသမွ်ေတာ႔ အဲဒါအကုန္ပဲေလ။ တန္ရာတန္ဖိုးဆိုတာက ပါရာစီတေမာေလာက္၊ ေဆာမ်ဳေလာက္ပဲ ကိုယ္ကသိတာ။ မျမင္ဖူး မသုံးဖူးတဲ႔ စက္ပစၥည္း ကိရိယာေတြရဲ႔ေစ်းႏႈန္းကိုသိခ်င္ ေေဒင္ဆရာဆီသြားေမးရမယ္ ထင္ပါရဲ႕။ ေနပါေစေလ။ ဟန္ကိုယ္႔ဖို႔တဲ႔။ ဒိီလိုပဲ ဆက္ရႊီးရတာပ။)
          `အဲဒီကိစၥကေတာ႔ ေဆးကုမၸဏီေတြဆီမွာ အက္စတီမိတ္တင္ခိုင္းလိုက္ပါ႔မယ္။ ကၽြန္ေတာ္႔အေနနဲ႔ အတိအက် ခန္႔မွန္းေပးဖို႔ ခက္ပါတယ္။´
          `ခင္ဗ်ားကလည္း ကိုယ္သုံးမယ္႔ ပစၥည္းမွ ကိုယ္တန္ဖိုးမသိဘူးဆိုရင္ အလကားေပးမယ္႔သူေတြ အားနာစရာႀကီးဗ်ာ။ ခင္ဗ်ားဟာခင္ဗ်ား စုံစမ္းၿပီး ျပန္တင္။ သန္းတစ္ေထာင္မျပည့္ေသးရင္ တျခားဟာေတြ စဥ္းစားၿပီးတင္။ ဆင္ျဖဴေတာ္ ျပဳတ္စားခ်င္ေတာင္ အိုးရွိမွ ျဖစ္တာဗ်။´
          (ခံလိုက္ဟ ။ ခံလိုက္ဟ။ ဒါပါနဲ႔ဆို တင္တင္ေနတာ ေလးငါးခါမကေတာ႔ဘူး။ စာရြက္ဖိုးတင္ မနည္းရွိေနၿပီ။ ၿပီးက် ဘာမွလည္း မဟုတ္ပဲနဲ႔။)
          `ဟိုေလ…။ အဲဒီသန္းတစ္ေထာင္လွဴမယ္႔ အလွဴရွင္ႀကီးေတြဆီမွာ စကၠဴနဲ႔ စာေရးကိရိယာစားရိတ္ ႀကဳိတင္အသုံးေငြကေလးမ်ား ထုတ္လို႔ရမလားမသိဘူးေနာ္။´
          `ဆရာရယ္။ ငါးေထာင္တန္ေပးမယ္႔သူကို တံဆိပ္ေါင္းဖိုး ျပားငါးဆယ္ အမ္းစရာမရွိလို႔ ျငင္းလႊတ္ရမယ္႔ပုံေပါက္ေနၿပီ။ မေနာက္ပါနဲ႔ဗ်ာ။´
          (တိန္..။ ခံရျပန္ၿပီဟ။ အထြန္႔ေတာင္ မတက္ရဲေတာ႔ဘူး။ စကားလမ္းေၾကာင္း ေျပာင္းသြားေအာင္ ေတေတဂနိတ္သိုင္းကြက္ႀကီး ထုတ္သုံးလိုက္မယ္။ လာေလ႔..။)
                                                =============
          `…………. ေခတ္မီဖြံ႕ၿဖဳိးတိုးတက္တဲ႔ ႏိုင္ငံေတာ္သစ္ႀကီးမွာ လမ္းပန္းဆက္သြယ္ေရးေတြ ေခ်ာေမြ႔လာလို႔ ေဒသထြက္ကုန္ေတြကို ျပည္ပေစ်းကြက္အထိအေရာက္တင္ပို႔ေရာင္းခ်ႏိုင္လာတဲ႔အခါ စီးပြားေရးအခြင္႔အလမ္းသစ္ေတြ အဆက္မျပတ္ ထြက္ေပၚလာၿပီျဖစ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေဒသ အေနနဲ႔လည္း ထြက္ကုန္ ထုတ္ကုန္သယံဇာတေတြ တိုးတက္လာေအာင္…..´
          (တခ်က္ေလာက္ အိပ္ငိုက္လိုက္တာ အိပ္မက္ေတြ ဘာေတြေတာင္မက္တယ္။ ထူးပါဘူး။ အျပင္မွာလည္း အိပ္မက္မက္ေကာင္းတုန္း။ မီရာရထားနဲ႔ အျမန္လိုက္မွ။ ဘာတဲ႔ ေဒသထြက္ကုန္တဲ႔။ ငရုိ႔ဆီ ဘာေတြမ်ား ေပါပါလိမ္႔။ လုပ္စမ္းပါဦး။ သိၿပီ။ သိၿပိ။)
          `ဥကၠဌႀကီးခင္ဗ်ား။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေဒသမ်ာ အလွ်ံပယ္ထြက္တဲ႔ ေဒသထြက္ကုန္ေတြ အမ်ားႀကိးရွိတယ္လို႔ ၾကားဖူးပါတယ္။ ဥပမာ ေရထြက္ပစၥည္းထဲကဆို ေရတက္ငါးဇင္ရိုင္းေတြ တယ္ေပါဆိုပဲ။ ဇြဲသီခ်င္းထဲမွာေတာင္ ပါေသး။ ၿပီးေတာ႔ ထီးတင္ထားတဲ႔ ေတာင္ပို႔ႀကီးထဲက ဖြတ္ေတြကလည္း အေကာင္အႀကီးႀကီးနဲ႔ ေပါမွေပါတဲ႔။ အဲဒါေတြ ဂႏၶာလရာဇ္ျပည္ကို ဂဏန္းကားနဲ႔ အျပည့္တင္ရိုက္လို႔ ရပါတယ္။´
          ထိုအခါ ကိုယ္႔လိုပဲ အိပ္ငိုက္ေနေသာ ေမြး/ေရႀကီးႏွင္႔ သစ္ေတာႀကီးတို႔မွာ လႈပ္ႏႈိးလိုက္သလိုျဖစ္သြားၿပိး..
          `ဟုတ္..။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဌာနအႀကီးအကဲဆီမွာ တင္ျပၿပိီး ခြင္႔ျပဳမိန္႔ေလွ်ာက္ထားႏိုင္ပါတယ္။´
          သို႔ေသာ္ ငါးလုပ္ငန္းဦးစီးႀကီးကတဖန္..
          `ငါးဇင္ရိုင္းေတြ ေရခဲရိုက္ဖို႕အတြက္ ေရခဲစက္ ေရသန္႔စင္စက္ေတြ လိုပါလိမ္႔မယ္။ အဲဒီအတြက္ .. မီး ….´
          ဆက္မေျပာရဲေတာ႔ပဲ အသံတိမ္၀င္သြားေလသည္။ မီးလင္းေရးေကာ္မီတီဥကၠဌကမူ မ်က္ေထာင္႔နီႀကီးႏွင္႔ ၾကည့္ေနေလ၏။ ေနႏွင္႔ဦး။ ညက်မွ ဒင္းတစ္အိမ္ထဲ ကြက္ေမွာင္ခ်ထားလိုက္မယ္ဟု ေတြးေနဟန္ရွိ၏။ ျခင္း၀ိုင္းကေလးစည္လာၿပီမို႔ အားေပးခ်င္စိတ္က မေနႏိုင္ျပန္…
          `ေရအားက စီမံကိန္းအင္ဂ်င္နီယာႀကီးကို တစ္ခုေလာက္ တင္ျပပါရေစ။ စီမံကိန္းမၿပီးေသးခင္ ေဒသတြင္းမီးသုံးစြဲမႈ ဖူလုံေအာင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဆီမွာ ေပါေပါမ်ားမ်ား ရႏိုင္တဲ႔ ေကာက္ရုိးမီးမွ လွ်ပ္စစ္စြမ္းအင္ ထုတ္လုပ္လို႔ ရႏိုင္ မရႏိုင္ သိပါရေစ။ ဟုန္းကနဲေတာက္ၿပီး ၿငိမ္းသြားတယ္ဆိုေပမယ္႔ အထင္ေသးလို႔မရဘူးေလ။ လူသန္းေျခာက္ဆယ္ရွိရင္ အဟုန္းေပါင္း သန္းေျခာက္ဆယ္ တက္လာမွာ..။ LED မီးသီးေလးေလာက္ေတာ႔ ညလုံးေပါက္ထြန္းႏိုင္ေလာက္တယ္။´
          နဂိုကမွ ဘတ္ဂ်က္မက်သျဖင္႔ ေအသင္ခ်ဳိေဆြသီခ်င္းကို ကာရာအိုေကဆိုင္မွ အပိုင္၀ယ္ၿပီး အမုန္းဆြဲေနသူ စီ/အင္ႀကီးက…
          `ခင္ဗ်ားအိမ္မွာ ရွိတဲ႔ လူဆယ္ေယာက္ တၿပဳိင္တည္း ဟုန္းႏိုင္တဲ႔အခါ က်ဳပ္ဆီလာခဲ႔။ ဒိုင္နမိုဆင္ေပးလိုက္မယ္။´ ဟု ဘုေတာေလသည္။
          ထိုအခါ ေစ်းကြက္ဂ်ာနယ္၊ ႀကိးပြားေရးမဂၢဇင္းတို႔ကို အရည္က်ဳိေသာက္ထားသူ ဥကၠဌႀကီးမွ…
          `အိုင္ေဆး။ ဒါက ဒီလိုရွိတယ္ဗ်။ ေဒသထြက္ကုန္ဆိုတဲ႔ေနရာမွာ ပုန္းေပါလေအာ ထြက္တိုင္းလည္း အက်ဳိးအျမတ္က မ်ားခ်င္မွမ်ားတာ။ အဓိက ကေတာ႔ဗ်ာ။ ကိုယ္႔ထြက္ကုန္ပစၥည္းကို တန္ဖိုးျမင္႔သထက္ျမင္႔ေအာင္ စီးပြားေရးဗ်ဴဟာတစ္ခုခုနဲ႔ စြမ္းေဆာင္ႏိုင္မွ စိးပြားျဖစ္မွာဗ်။ မားကက္တင္းေပါ႔ဗ်ာ။ မားကက္တင္း..။´
          ထို႔ေနာက္ ေျပာင္ရွင္း မင္းပိုင္သကြာဟူေသာ အျပဳံးမ်ဳိးျဖင္႔ သူ႔စကားကို ေထာက္ခံမည့္သူ ေစာင္႔ေနေလသည္။
          (ၾကာရိုးကို ဒါမ်ဳိး လာခ်ဳိးလို႔ကေတာ႔ ဒိီက လႊတ္အသည္းယားပါသေလ။ ဘာရမလဲ။ လာမစနဲ႔။ ဒါန။ ၾကည့္ထားလိုက္။)
          `မွန္လိုက္တာ ဥကၠဌရယ္။ အေျမွာ္အျမင္ ရွိလိုက္ေလ။ တကယ္႔လက္ေတြ႔မွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ စမၸာနဂိုရ္သားေတြေလာက္ ကုန္ပစၥည္းတစ္ခုကို ေစ်းမေကာင္းေကာင္းေအာင္ တင္ရိုက္တတ္တဲ႔သူ ကမာၻမွာ မေပၚေသးဘူး။ ထြက္ကုန္အေရာင္းအ၀ယ္ စီမံခန္႔ခြဲမႈကို ႏိုင္ငံေတာ္က စံနစ္တက် စီမံခန္႔ခြဲလိုက္ရင္ တရုတ္ႀကီးေတြ ဂ်ပန္ႀကီးေတြေတာင္ ေနာက္ေကာက္က်ၿပီး ငိုင္ဆင္းသြားရတာ။ သူတို႔ခမ်ာ ဖုန္းေတြ ကားေတြကို ထုတ္ရုံသာ ထုတ္တတ္တာ။ က်ဳပ္တို႔လို ေစ်းေကာင္းရေအာင္မွ မေရာင္းတတ္ပဲနဲ႔။ သူတို႔ကားတစ္စီးလုံးတန္ဖိုးက ဒီကလူႀကီးလက္ေရးနဲ႔ စာရြက္ကေလး တစ္ရြက္ေလာက္ေတာင္ ေစ်းမရွိဘူး။ မယုံရင္ ဆူဇူကီးကုမၸဏီပိုင္ရွင္ႀကီးကို စမၸာနဂိုရ္မွာ သူထုတ္ထားတဲ႔ကား သူျပန္၀ယ္စီးခိုင္းလိုက္။ မ်က္ျဖဴဆိုက္မသြားေတာ႔ ေျပာခ်င္တိုင္းေျပာ။´
          ထိုအခါ စီးပြား/ကူးသန္းႀကီးက အားတက္လာၿပီး..
          `အဲဒီဗ်ဴဟာအတိုင္းကစားရမွာျဖင္႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဆီမွာလည္း တႏိုင္တပိုင္ ထင္းပါမစ္၊ မႈိပါမစ္၊ မွ်စ္ပါမစ္ေတြ ေလွ်ာက္ခိုင္းရ မေကာင္းဘူးလား။ သစ္ေတာႀကီးက ဘယ္လို သေဘာရသလဲ။´
          `အထက္ကို တင္ျပၿပိး ကန္႔ကြက္ရန္မရွိက အေၾကာင္းျပန္ပါ႔မယ္။ သစ္ပါမစ္ မဟုတ္ဘူးဆိုေတာ႔ ျဖစ္ႏိုင္ေလာက္ပါရဲ႔။´
          ဥကၠဌႀကီးမွ စကားလမ္းေၾကာင္းကို ျပန္လည္တည့္မတ္ရန္ အခ်ိန္က်ၿပီဟု ယူဆကာ..
          
to be continue...
+5
« Last Edit: November 12, 2011, 07:14:22 AM by drlanmadawthar »
Success is like being pregnant; Everybody congratulates you, but nobody knows how many times you have been F**ked.

Offline drlanmadawthar

  • တြဲဖက္ ပါေမာကၡ
  • *****
  • Posts: 758
  • ဂုဏ္ထူးေဆာင္ရမွတ္ 400
  • Gender: Male
  • Respect: +4203
Re: ႏွစ္သက္မိေသာ သေရာ္စာမ်ား
« Reply #41 on: November 12, 2011, 07:15:22 AM »
`ေဒသတြင္း စီးပြားေရးဖြံ႕ၿဖဳိးမႈၿပီးရင္ ဆက္လက္ေဆြးေႏြးရမယ္႔ အေၾကာင္းအရာကေတာ႔ ဆင္းရဲႏြမ္းပါးမႈ ေလွ်ာ႔ခ်ေရးပဲ ျဖစ္ပါတယ္။´
          ထိုအခါ ပညာေရးမွဴးႀကီးမွ
          ´ဒီေနရာမွာ ဆင္းရဲႏြမ္းပါးမႈဆိုတာကို ဘယ္လို အဓိပၸါယ္ဖြင္႔ၾကမလဲဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေဒသရဲ႕စံကို သူမ်ားေတြဆီ လိုက္တိုင္းလို႔မရသလို သူမ်ားတိုင္းျပည္က စံေတြကိုလည္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ဆီမွာ လာတိုင္းလို႔ ဘယ္ရပါ႔မလဲ။´
          `ဟုတ္တာေပါ႔ဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔အဘဆိုရင္ ပါဂ်ဲရိုးကေလးတစ္စီးမွ မစီးႏိုင္ေအာင္ ဆင္းရဲရသလားဆိုၿပီး စိတ္ဓါတ္ေတြ က်ေနတာ။´ ဟာ စည္ပင္ႀကီးမွ ၀င္ေထာက္ခံေလသည္။
          `ဒါကေတာ႔ဗ်ာ။ တစ္ေန႔ထမင္းသုံးနပ္မွန္ေအာင္စားႏိုင္ၿပီး ပုဆိုး၊ ထမီ၊ ဘိနပ္ စုံေအာင္ ၀တ္ႏိုင္ရင္ ဘယ္ဆင္းရဲတယ္ ေျပာလို႔ ျဖစ္မွာတုန္း။ ထမင္းတနပ္ တစ္ေထာင္နဲ႔ တြက္ဦး။ စားစားရိတ္ခ်ည့္ပဲ တေန႔ သုံးေလးေဒၚလာ ၀င္ေငြရွိလို႔ေပါ႔။ ဒါဆို ဆင္းရဲတယ္လို႔ မေခၚႏိုင္ေတာ႔ဘူးေလ။´ ရာျဖတ္ႀကီးမွ အကဲျဖတ္၏။
          `ဒီလိုလုပ္ရေအာင္ဗ်ာ။ စစ္တမ္းေကာက္မွ ကိန္းဂဏန္းအတိအက်နဲ႔ ထြက္လာမွာေပါ႔။ လ၀ကႀကီးနဲ႔ ရာအိမ္မွဴးႀကီးက တေန႔သုံးခါ တစ္အိမ္တက္ဆင္း ထမင္းစားၿပီးၿပီလား။ ဘာဟင္းနဲ႔ စားလဲ။ စာရင္းျပဳစုလိုက္။ ၃ႀကီမ္ျပည့္တဲ႔သူကို ဆင္းရဲသားစာရင္းကထုတ္၊ ႏွစ္ႀကိမ္ဆို အနည္းငယ္ဆင္းရဲ။ တစ္ႀကိမ္တည္းစားရင္ အလြန္႔အလြန္ဆင္းရဲ။ ဥပုသ္သည္ေတြေတာ႔ မပါေၾကးေနာ္။´
          ထို႔ေနာက္ ေျပာင္ရွင္း မင္းပိုင္သကြာ ဟူေသာ အျပဳံးမ်ဳိးျဖင္႔ သူ႔စကားကို ေထာက္ခံမည့္သူ ေစာင္႔ေနေလသည္။ သို႔ေသာ္ သာ-ထြန္း-ျပန္႔ႀကီးက သူ႔ဘက္ကိုေတာ႔ လုံေအာင္ ကာရျပန္ေလသည္။
          `ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းေတြကိုလည္း ထည့္မေကာက္ေၾကးဗ်ာ။ သူတို႔က ညစာဘုဥ္းေပးတာမွ မဟုတ္ပဲနဲ႔။´
          လူ-ကယ္-ပံ႔ႀကီးကလည္း မေနသာေတာ႔ပါ။
          `ေက်ာင္းေအာက္မွာ ကပ္ရပ္ေတာင္းစားေနရတဲ႔ အသည္ ကယ္ပါေတြကေတာ႔ ဘယ္နည္းနဲ႔မွ လြတ္မွာ မဟုတ္ဘူးဗ်။ လူႀကီးလာမယ္ဆိုရင္ေတာ႔ ဖြက္ထားလိုက္မယ္ေလ။´
          ကယ္တင္ရွင္ကေတာ႔ စည္ပင္ႀကီးပဲ ျဖစ္ပါသည္။
          `လြယ္ပါတယ္ဗ်ာ။ သူတို႔ကို လိုင္စင္ဓါတ္ပုံရိုက္၊ ကဒ္ျပားကေလးတစ္ခုစီလုပ္ေပးထား။ လည္ပင္းမွာ အလွဴခံလုပ္သားမ်ားေကာင္စီအသင္း၀င္လို႔ ဆြဲေပးထားလိုက္။ အရပ္ထဲကလူေတြ ကယ္ပါ၊ သူေတာင္းစား ေခၚရင္ ဒဏ္ရိုက္လိုက္။ ဒါဆို သူေတာင္းစားတို႔ အလုပ္လက္မဲ႔တို႔ ဘယ္ရွိေတာ႔မလဲ။ သူတို႔လည္း သူတို႔လုပ္အားနဲ႔ ေတာင္းရမ္းရွာေဖြစားေသာက္ရတာ။ ေန႔စဥ္၀င္ေငြရွိတယ္။´
          `ေကာင္းလိုက္တဲ႔ အိုင္ဒီယာဗ်ာ။ ဒါဆိုရင္ သူေတာင္းစားကင္းစင္ စမၸာတခြင္ ဆိုၿပီး ဆိုင္းဘုတ္တစ္ခု၊ စမၸာနဂိုရ္တျပည္လုံး ဆင္းရဲႏြမ္းပါးမႈ လုံး၀ ပေပ်ာက္ရမည္ဆိုၿပီး ဆိုင္းဘုတ္တစ္ခု ေရးၿပိးေထာင္လို႔ရၿပီ။´
          ထို႔ေနာက္ ေျပာင္ရွင္း မင္းပိုင္သကြာ ဟူေသာ အျပဳံးမ်ဳိးျဖင္႔…
`        `ေနာက္တစ္ခုက ဒီေန႔ကမာၻမွာ ဆက္သြယ္ေရးနဲ႔ နည္းပညာေတြ ထြန္းကားၿပီး အရွိန္အဟုန္နဲ႔ လွ်င္ျမန္စြာ ေျပာင္းလဲေနတဲ႔ အိုင္တီေခတ္ႀကီးကို ေရာက္ေနၿပီဗ်။ က်ဳပ္တို႔ စမၸာနဂိုရ္မွာလည္း မ်က္ေျခမျပတ္ေအာင္ အမီလိုက္ဖို႔ လိုတယ္။´
          (ေရာ္.. ခက္ေတာ႔ေနပါၿပီ။ ခရမ္းခ်ဥ္မီးသီးမလင္းတဲ႔ အရပ္မွာ အိုင္ေပါ႔နာႏို လာေရာင္းေနပါေပါ႔။ တစ္ရက္ျခားလာတဲ႔မီးကေလးနဲ႔ မိုးေလ၀သေတာင္ မွန္မွန္မၾကည့္ႏိုင္။ အိုင္တီေခတ္ႀကီးကို အမီလိုက္ရမယ္လား။ ရရမွာေပါ႔.)
          `ဟုတ္ကဲ႔..။ ဥကၠဌရုံးမွာ အိုင္ပီစတား တစ္လုံးေလာက္ တပ္လိုက္ပါလားဗ်ာ။ မိတာ မမိတာ အပထား။ ဘာရယ္ဟုတ္ဘူးေလ။ လူရွိန္တာေပါ႔။´
          `ခင္ဗ်ားတို႔ အဲဒါေတြ ခက္တာေပါ႔။ အင္တာနက္ဆိုင္သြားမွ အြန္လိုင္းေပၚကအေၾကာင္း သိရမွာလား။ က်ဳပ္ဆို ဂ်ာနယ္အသစ္ထြက္တာနဲ႔ ဆိုင္မွာ အလကားသြားဖတ္တယ္။ ဘာမဆို အကုန္ အပ္တူဒိတ္။ ဟိုတေလာက ခင္ဗ်ားတို႔ အင္တာနက္ေပၚမွာ ပြက္ေလာရိုက္ေနတဲ႔ ဤရာ၀ေတ ဂယက္ႀကီးေၾကာင္႔ က်ဳပ္တို႔ စမၸာနဂိုရ္မွာ ဘာေတြ ျပင္ဆင္ထားရမယ္ဆိုတာေတာင္ အကုန္သိတယ္။ ရာသီဥတုေတြ ေဖာက္ျပန္ပ်က္စီးလာလို႔ မိုးနဲ႔ႏြားသိုး အစိုးမရရင္ ျမစ္ေရေတြ ခန္းခ်င္ခန္းမယ္။ လွ်ံခ်င္ လွ်ံမယ္။ အေရးႀကီးတာက ေညာင္ဦးမွာ ကမ္းပါးၿပဳိတဲ႔အခါ က်ဳပ္တို႔ စမၸာနဂိုရ္က ႏြားမေတြ ေပါင္က်ဳိးတတ္သတဲ႔။ ဒါေၾကာင္႔ က်ဳပ္က စမၸာနဂိုရ္ ၿမဳိ႕နယ္လုံးဆိုင္ရာ ႏြားမပ်ဳိမ်ား ကာကြယ္ေစာင္႔ေရွာက္ေရးအသင္းႀကီး ဖြဲ႔ၿပီးသြားၿပီဗ်။ ဘတ္ဂ်က္ေတာင္ က်ေတာ႔မယ္။ အဲဒါ ဒဇက္ဆာ မဲနိတ္ဂ်မန္႔ ေခၚတယ္။ ျဖစ္ၿပီးမွ လုပ္တာထက္စာရင္ မျဖစ္ခင္ ႀကဳိတင္ျပင္ဆင္ရတယ္ေလ။´
          ထို႔ေနာက္.. ေျပာင္ရွင္း မင္း ပိုင္သကြာ ဟု ….။
          `နိဂုံးခ်ဳပ္အေနနဲ႔ေျပာခ်င္တာကေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ သန္႔ရွင္းေသာ ၀ိညာဥ္ေတာ္  အဲေလ ဟုတ္ေပါင္ စမၸာနဂိုရ္အစိုးရအဖြဲ႔ႀကီးအေပၚမွာ ျပည္ပအားကိုး ပုဆိန္ရုိးေတြက မဟုတ္တမ္းတရား ထိပါး ေျပာဆို ေရးသားေနတာေတြကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ကလည္း မီဒီယာနဲ႔ပဲ ျပန္လည္တုန္႔ျပန္ရမွာ ျဖစ္တယ္။ ျပန္/ဆက္ႀကီးက ဦးေဆာင္ၿပီး ညေနလက္ဘက္ရည္ဆိုင္မွာ ဥကၠဌႀကီး ေခ်ာေၾကာင္း လွေၾကာင္း ေတာ္ေၾကာင္း မွန္ေၾကာင္း လူမၾကားၾကားေအာင္ ေအာ္ေျပာရလိမ္႔မယ္။ အား/ကာႀကီးက ဥကၠဌဖလား ေဘာလုံးပြဲလုပ္ၿပိး ေရႊေရသန္႔ဗူးဆု ေပးမယ္လို႔ သတင္းထုတ္ျပန္ပါ။ ဆက္သြယ္ေရးႀကီး ရန္ကုန္ျပန္တဲ႔အခါ နႏၵာလႈိင္နဲ႔ ေအးေအးခိုင္ကို စမၸာနဂိုရ္ၿမဳိ႔ႀကီးရဲ သတင္းပလင္းေတြကို တယ္လီဖုန္းေတာ္ကီ တစ္ေခြသြင္းလာခဲ႔။ အစည္းအေ၀းမွတ္တမ္းအားလုံးကို www.sanparnago.com မွာ တင္ထားလိုက္။ ရန္ကုန္က KMD တက္ေနတဲ႔ သင္တန္းသားေတြကို တေန႔သုံးခါ လိုက္ခ္လုပ္ခိုင္းၿပီး ကြန္မန္႔ေတြ ထပ္ခါတလဲလဲ တင္ၾကပေစ။ မွတ္မိၿပီေနာ္။ ေနာက္တစ္ပါတ္။ ဒီအခ်ိန္..။ ဒီေနရာမွာ..။ ဒါပဲ..။ ဒါပဲ..။´
          စကားအဆံုးတြင္ ေက်ာင္းအုပ္ဆရာႀကီးအရြယ္ လူႀကီးမင္းမ်ားအားလုံး ေက်ာင္းဆင္းေခါင္းေလာင္းသံၾကားေသာ သူငယ္တန္းေက်ာင္းသားေလးမ်ားသဖြယ္ ၀မ္းသာအားရ တိုးေ၀ွ႔ ထြက္လာၾကေလသည္။ ထိုအခိုက္ အလိုက္မသိေသာအလွဴခံမ႑ပ္တစ္ခုမွ အမည္ေဖာ္ျပခြင္႔မရွိေတာ႔ေသာ ႏိုင္ငံေက်ာ္အဆိုေတာ္ႀကီး၏ ထုတ္လႊင္႔ခြင္႔မျပဳေတာ႔သည့္ လူႀကိဳက္မ်ားေတးသီခ်င္းတစ္ပုဒ္ကို က်ယ္က်ယ္ေလာင္ေလာင္ ဖြင္႔လိုက္ေသာအခါတြင္မူကား…။
          `စကားကျမင္႔မိုရ္ အၾကြားကျဖင္႔ပို.. ကတိေတြေပးထားတာလည္း လြန္ေနၿပီ ရွင္႔အကို။ တေန႔ေရႊ တေန႔ေငြ ေတြ႔တဲ႔အခါတိုင္း သူဆို..။ ေနာက္ကြယ္က်ရင္ ေမ႔လို႔ေနတဲ႔ ကိုလူပ်ဳိ။ ဘ၀င္မက်လို႔ ကၽြန္မရင္ကဖို..။ အရင္လိုမဟုတ္သူ ေမာင္႔ကို..။ ၾကည့္ရတာ ေျခလွမ္းပ်က္သကို။ ကၽြန္မဘ၀င္ခိုက္ေအာင္ ေျပာလိုက္ပုံက စိန္နားကပ္ႀကီး ပန္ရမလို …  စိန္နားကပ္ႀကိီး ပန္ရမလို။´
 
(စိတ္ကူးယဥ္ဇာတ္ေကာင္မ်ားသာျဖစ္ပါ၍ အျပင္တြင္ တကယ္မရွိပါေၾကာင္း)

Dr. soe min's fb
+11
Success is like being pregnant; Everybody congratulates you, but nobody knows how many times you have been F**ked.

Offline ဖရာရွက္

  • ဂုဏ္ထူးတန္း
  • *****
  • Posts: 701
  • ဂုဏ္ထူးေဆာင္ရမွတ္ 0
  • Gender: Male
  • Respect: +5072
Re: ႏွစ္သက္မိေသာ သေရာ္စာမ်ား
« Reply #42 on: November 27, 2011, 08:39:03 AM »
 ;D

ဆက္သြယ္ေရးမွ တာ၀န္ရွိလူႀကီးမင္းမ်ားခင္ဗ်ား၊

ႏိုင္ငံအတြင္း တစ္ခုတည္းေသာ ဆက္သြယ္ေရးဌာနျဖစ္သည့္ လူႀကီးမင္းတို႔၏ ၀န္ေဆာင္မႈလုပ္ငန္းမ်ားကို ႀကိဳက္သည္ျဖစ္ေစ၊ မႀကိဳက္သည္ျဖစ္ေစ၊
ျမန္မာႏိုင္ငံအတြင္း မွီတင္းေနထိုင္သူအေပါင္း သံုးစြဲေနရ သည္မွာ ျငင္းမရေသာအခ်က္ ျဖစ္ပါသည္။

ယခုအခါ တယ္လီဖုန္းမ်ား ေပါလာသည္ႏွင့္အမွ် ေခၚဆိုရခက္ခဲမႈမ်ား ၾကံဳေတြ႕လာရပါသည္။


သူငယ္ခ်င္း တစ္ဦးကမူ ယခုအယူအဆမွာ မွားေၾကာင္း၊ ဖုန္းမ်ား ရွားပါးပစၥည္းဘ၀ကလည္း ဆက္သြယ္ရခက္ေၾကာင္း ေျပာပါ သည္။

ထိုကိစၥမွာ ယခုတင္ျပမည့္အထဲ မပါသျဖင့္ ေနာင္မွ ေဆြးေႏြးပါေတာ့မည္။

ယခု ကြ်န္ေတာ္တင္ျပလိုသည္မွာ တယ္လီဖုန္းဆက္သြယ္မႈေခၚဆိုခ ႏႈန္းထားမ်ား ေလွ်ာ႕ခ်ေပးရန္ ျဖစ္ပါသည္။

လူႀကီးမင္းတို႔ဌာနမွ ႏိုင္ငံတကာႏွင့္ယွဥ္လွ်င္ ျမန္မာႏိုင္ငံသည္ ဖုန္းေခၚ ဆိုမႈႏွဳန္းထား သက္သာသည္ဟု ေျပာဆိုထားသည္ကို ဂ်ာနယ္တစ္ေစာင္တြင္ ဖတ္လိုက္ရပါသည္။

သို႔ေသာ္ ကြ်န္ေတာ္တို႔၏၀င္ေငြမ်ားမွာလည္း ႏိုင္ငံျခားကို မမီပါဟု ပထမအခ်က္အေနျဖင့္ တင္ျပလိုပါသည္။

ထိုထက္ အေရးႀကီးေသာအခ်က္မွာ တယ္လီဖုန္းေခၚဆိုခမ်ားကို ေလးပံု တစ္ပံုခန္႕အထိ ေလွ်ာ့ခ်ေပးေစလိုပါသည္။

အဘယ္ေၾကာင့္ ယခုကဲ့သို႔ အေရးဆို တင္ျပရသည္ကို ရွင္းလင္းလိုပါသည္။

ကိစၥတစ္ခုေၾကာင့္ လက္ကိုင္ဖုန္းကို အသံုးျပဳ ဆက္ပါက ပထမေခၚဆိုမႈတြင္ ကြ်န္ေတာ္၏အသံကို တစ္ဖက္မွၾကားရ ပါသည္။

သို႔ေသာ္ တစ္ဖက္မွအသံကို ကြ်န္ေတာ္မၾကားရပါ။

ထို႔ေၾကာင့္ ဖုန္းကိုဒုတိယအႀကိမ္ ျပန္ေခၚရပါသည္။

ယခုတစ္ႀကိမ္တြင္မူ တစ္ဖက္မွအသံကို ကြ်န္ေတာ္ၾကားရပါသည္။

သို႔ေသာ္ ကြ်န္ေတာ္၏အသံကို တစ္ဖက္မွ မၾကားရပါ။

သို႔ႏွင့္ တတိယမိၸ ႀကိဳးစား ၾကည့္ေသာအခါ ဟိုဘက္ ဒီဘက္အသံ ေကာင္းစြာၾကားၿပီး ေျပာဆိုႏိုင္ပါသည္။

သို႔ေသာ္ ေျပာ၍မွ လိုရင္းမေရာက္မီ တီ တီ တီ တီ ဟု ေအာ္ျမည္သံေပးကာ ဖုန္း ျပဳတ္က်သြားပါသည္။

တစ္ခါတစ္ရံ မည္သည့္အသံမွ မျမည္ဘဲ အသံေပ်ာက္ သြားတတ္ပါသည္။

တစ္ခါတစ္ရံ ေျပာရင္း အသံတျဖည္းျဖည္း တိမ္၀င္သြားတတ္ပါသည္။

ထို႔ေၾကာင့္ အဆိုပါ ေျပာလက္စကိစၥတစ္ခု ၿပီးေျမာက္ရန္အတြက္ စတုတၳအႀကိမ္ ထပ္မံေခၚရပါသည္။

အနည္းဆံုး ေလးခါေခၚမွ အလုပ္ကိစၥ တစ္ခု ၿပီးေျမာက္သည့္သေဘာ ျဖစ္ေနပါသည္။

ထို႔ေၾကာင့္ တယ္လီဖုန္းေခၚဆိုမႈ ႏႈန္းထားမ်ားကို ေလးပံုတစ္ပံု ေလွ်ာ့ခ် ေပးသင့္ေၾကာင္း တင္ျပလိုပါသည္။

ဒုတိယတင္ျပလိုသည္မွာ လူႀကီးမင္း တို႔ဌာနမွပင္ ၀န္ေဆာင္မႈေပးေနေသာ အင္တာနက္ကိစၥျဖစ္ပါသည္။

အင္တာနက္ကို ယခင္ေခတ္က လွ်ပ္စစ္မီး အလွည့္က်ေပးေနသကဲ့သို႔ ဆာဗာမ်ား အလိုက္ အလွည့္က်ေပးေနသည္ထင္ေၾကာင္း မိတ္ေဆြတစ္ဦးက ေျပာပါသည္။

ထိုအခ်က္မွာ မျဖစ္ႏိုင္ေသာ္လည္း ယခုအခါ ကြ်န္ေတာ္ပင္လွ်င္ ယံုခ်င္သလိုလို ျဖစ္လာပါသည္။

အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ အလံုတြင္ေနေသာ ကြ်န္ေတာ္သည္ ညဘက္ အင္တာနက္သံုးရန္အတြက္ ကြန္ပ်ဴတာကိုဖြင့္ၿပီး အနည္းဆံုး ၁၀ မိနစ္ခန္႔ ေစာင္႕ရပါသည္။

DSL မီး မွိတ္တုတ္မိွတ္တုတ္ အေျခအေနမွ ဘ၀ကူးၿပီး တစ္သမတ္တည္း ၿငိမ္သြားေအာင္ ဘုရားစာမ်ား ရြတ္ဆိုၿပီး အင္တာနက္ ဆက္သြယ္မႈေသတၱာ မိုဒန္းကို ေမတၱာပို႔ရပါေသးသည္။

၁၀ မိနစ္ခန္႕အၾကာတြင္ မီး အစိမ္း ၿငိမ္သြားသည္ႏွင့္ ဖြင့္လိုေသာ ၀က္ဘ္ဆိုက္ကို အျမန္ဖြင့္ရပါသည္။

သို႔ေသာ္ မိမိၾကည့္လုိေသာ၀က္ဘ္ဆိုက္ မပြင္႕မီမွာပင္ DSL မီးသည္ နဂိုဘ၀ ျပန္ေၿပာင္းကာ မွိတ္တုတ္မွိတ္တုတ္ျဖင့္ ဆက္သြယ္မႈ ျပန္လည္ျပတ္ေတာက္ သြားပါသည္။

ခုတစ္မ်ဳိး ေတာ္ၾကာ တစ္မ်ဳိး၊ ခု စာကေလး၊ ခုဆီထမင္းေၾကာ္ ဆိုသည့္စကားမ်ားမွာ အင္တာနက္ကို ရည္ၫႊန္းေျပာဆိုထားသည္ လားဟု စဥ္းစားစရာပင္ ျဖစ္ပါေတာ့သည္။

အင္တာနက္သံုးစြဲရရန္မွာ ပါ၀ါမီး လင္းရမည္။ DSL မီးလည္းလင္းၿပီး ၿငိမ္ေနရမည္။ ETH/ACT မီးစိမ္းေလးက တဖ်တ္ဖ်တ္ လႈပ္ေနရမည္ဟု သိထားေသာ္လည္း
ယခုအခါ ၿငိမ္ရမည့္ DSL မီးက မွိတ္တုတ္မွိတ္တုတ္ၿဖစ္ၿပီး မွိတ္တုတ္ မွိတ္တုတ္ ျဖစ္ရမည့္ EHT/ACT မီးက ၿငိမ္ေနသျဖင့္ ဟိုဟာျပဳရမယ့္ဟာက ဟိုဟာမျပဳဘဲ ဟိုဟာမျပဳရမယ့္ဟာ ျပဳေနတယ္ဟု ေျပာရမလို ျဖစ္ေနပါသည္။

တစ္ခါတစ္ရံ မီးသံုးလံုးစလံုးက ေထရ္ႀကီး၀ါႀကီးမ်ားသဖြယ္ ဣေႁႏၵသိကၡာအျပည့္ျဖင့္ လင္းၿပီး ခဏၿငိမ္ေနပါကလည္း သံုးမရၿပန္ ေတာ့ပါ။

ထို႔ ေၾကာင့္ ဆင္ေျခဆင္လက္ေပးရန္ဟု ရမ္းသန္း ဘာသာျပန္လိုက္ေသာ ကြန္ပလိန္႔ဌာနသို႔ ဖုန္းဆက္ရျပန္ပါသည္။

အဆိုပါဖုန္းမွာလည္း သံုးေလးႀကိမ္ေခၚမွ လိုရင္းေရာက္ၿပီး တစ္ဖက္မွ အေျခအေနကို ေမးပါသည္။

ထို႔ေနာက္ ယင္းတို႔ၫႊန္ၾကားသည့္ အင္တာနက္ အ၀င္ႀကိဳးကို စစ္ေဆးျခင္း၊ ၫႊန္ၾကားသည့္ပင္နံပါတ္မ်ား႐ိုက္ထည့္ျခင္းမ်ား လုပ္ရ ပါသည္။

ၫႊန္ၾကားခ်က္အတိုင္း ေဆာင္ရြက္ေသာ္လည္း မထူးေသာ္ (ၫႊန္ၾကားခ်က္အတိုင္း လုပ္သျဖင့္ တစ္ခါမွလည္း ျပန္ေကာင္းလာျခင္းမ်ဳိး မရွိဖူးပါ) ကြန္ပလိန္႔နံပါတ္ဟုဆိုကာ နံပါတ္တစ္ခုမွတ္ခိုင္းၿပီး ေနာက္ေန႔ ႐ံုးခ်ိန္တြင္ ဆက္သြယ္ရန္ဖုန္းနံပါတ္ တစ္ခု ေပးပါသည္။

ေနာက္ေန႔႐ံုးခ်ိန္တြင္ မဆက္သြယ္မီ အင္တာနက္ဖြင့္ ၾကည့္ေသာအခါ သူမဟုတ္သလိုျဖင့္ ေကာင္းေနေသာေၾကာင့္ အဆိုပါဌာနသို႔ မဆက္သြယ္ျဖစ္ေတာ့ပါ။

သို႔ေသာ္ ေနာက္တစ္ေန႔တြင္ ယခင္အတိုင္း ေရာဂါျပန္ေဖာက္လာသျဖင့္ ကြန္ပလိန္႔ လုပ္ရျပန္ပါသည္။

ေနာက္ဆံုးတြင္ ကြန္ပလိန္႔နံပါတ္မ်ား တစ္ျပံဳႀကီးျဖင့္သာ ကြ်န္ေတာ့မွာ သံုးရလိုက္ သံုးမရလိုက္ျဖင့္ လံုးလည္လိုက္ေနပါေတာ့သည္။

ထို႔ထက္ပိုဆိုးသည္မွာ အီလက္ထရြန္း နစ္စာတိုက္ပံုးဟုေခၚေသာ အီးေမးလ္ ကို အင္တာနက္ဆိုင္တြင္ ဖြင့္သံုးေနစဥ္ ကြန္နက္ရွင္ က်သြားျခင္းျဖစ္ပါသည္။

မိမိ၏စာတိုက္ပံုးမွာ ျပန္မပိတ္ရေသးသျဖင့္ မိမိ၏ ကိုယ္ေရးကိုယ္တာ လွ်ဳိ႕၀ွက္ခ်က္မ်ား မေပါက္ၾကားေစရန္ အလို႔ငွာ အဆိုပါ ဆိုင္တြင္ သံုးလက္စ ကြန္ပ်ဴတာေရွ႕၌ ေမတၱာကမၼ႒ာန္း စီးျဖန္းၿပီး ေစာင့္ဆိုင္းရသည့္ဒုကၡမွာ မေသးလွပါခင္ဗ်ား။

တစ္ခါကလည္း အင္တာနက္ဆိုင္တစ္ဆိုင္တြင္ အသံုးျပဳေနစဥ္ မေန႔က ခ်ိန္းတဲ့အခ်ိန္လာပါတယ္၊ အင္တာနက္ လိုင္းက်ေနလို႔ပါ၊ ဘယ္မွအေလလိုက္ ေနတာမဟုတ္ပါဘူး၊ ဘုရားစူး၊ မိုးႀကိဳး ပြတ္ရေစရဲ႕ဟု လူငယ္တစ္ဦး ငိုသံပါႀကီးျဖင့္ ထုေခ်လႊာတင္သြင္း ေနသည္ကို သနားစဖြယ္ ၾကားလိုက္ရပါေသးသည္။

ဗုဒၶဘုရားရွင္သည္ အိမ္ေရွ႕စံဘ၀တြင္ သူအို၊ သူနာ၊ သူေသတည္းဟူေသာ နိမိတ္ႀကီးမ်ားကိုျမင္ၿပီး အနိစၥမျမဲပါလားဟု သံေ၀ဂရ ေတာထြက္ခဲ႕သည္ဟု သိရပါသည္။

အကယ္၍သာ ထိုေခတ္တြင္ အင္တာနက္သာရွိခဲ့ပါက ကြန္နက္ရွင္ တက္လိုက္က်လိုက္ကိုၾကည့္ၿပီး ကြန္နက္ရွင္မျမဲပါလားဟု တစ္ထိုင္တည္း အနိစၥ မတည္ျမဲျခင္းသေဘာကို သိသြားႏိုင္မည္ဟု ထင္မိပါသည္။

လြန္ခဲ့ေသာ ဆယ္ႏွစ္မွစ၍ အင္တာနက္သံုးစြဲခဲ႕ေသာ ကြ်န္ေတာ္သည္ မိမိ၏ အသက္အပိုင္းအျခားကို အင္တာနက္မွ အႀကိမ္ႀကိမ္ ခိုးယူသည့္ေဘးႏွင့္ ၾကံဳေတြ႕ေနရပါသည္။

ထို႔ေၾကာင့္ မိမိ အလုပ္ၿပီးေျမာက္ေစရန္ အင္တာနက္ေရွ႕တြင္ သံုးရမည့္ အခ်ိန္ေလွ်ာ့ခ်ႏိုင္ေရးအတြက္ အင္တာနက္ျမန္ႏႈန္းမ်ား ျမႇင့္မေပးႏိုင္လွ်င္ေသာ္မွ အသံုးျပဳေနစဥ္ ကြန္နက္ရွင္ျပတ္ေတာက္မသြားေစေရး ကူညီေပးပါရန္ ေမတၱာရပ္ခံအပ္ပါသည္ ခင္ဗ်ား။

ကြ်န္ေတာ္၏တင္ျပခ်က္မ်ားႏွင့္ ပတ္သက္၍ အေရးယူေဆာင္ရြက္ေပးမည္ဆိုပါက လူႀကီးမင္းတို႔အေပၚ ကြ်န္ေတာ္ သာမက တစ္ျပည္လံုးရွိ အင္တာနက္ သံုးစြဲသူမ်ား၊ တယ္လီဖုန္းသံုးစြဲသူမ်ားက အထူးေက်းဇူးတင္ရွိမည္မွာ အမွန္ပင္ ျဖစ္ေၾကာင္း ျဖည့္စြက္ေဖာ္ျပအပ္ပါသည္။

(စာႂကြင္း၊ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ဆိုေသာစကားမွာ ေဈးအလြန္ေပါေသာ၊ ကုန္က်စရိတ္ အသက္သာဆံုးေသာ စကားျဖစ္သည္ဟု အစိုးရအရာရွိတစ္ဦးက ကြ်န္ေတာ့အား အေငၚတူးၿပီး ေျပာဖူးေသာ္လည္း ကြ်န္ေတာ္တို႔အေနျဖင့္ ထိုစကားမွလြဲၿပီး တျခားေျပာစရာ စကား မရွိ ေသးသျဖင့္ သည္းခံေပးပါခင္ဗ်ား)။

 ;D
CREDIT To One Of the Journal from Myanmar
+4
« Last Edit: November 29, 2011, 11:38:29 PM by Prof:ဆိတ္ဖြား »

Offline ဖရာရွက္

  • ဂုဏ္ထူးတန္း
  • *****
  • Posts: 701
  • ဂုဏ္ထူးေဆာင္ရမွတ္ 0
  • Gender: Male
  • Respect: +5072
Re: ႏွစ္သက္မိေသာ သေရာ္စာမ်ား
« Reply #43 on: December 19, 2011, 09:14:01 AM »
က်ေနာ္ ၾကိဳက္၍ ေက်ာင္းဝင္းမွာ ရွဲပါသည္ခင္ဗ်။
ေရးသူမွာ ယာမားရွီး   ပို႕တင္ထားသူမွာ  ေဒါက္တာလြဏ္းေဆြ​‌​ ျဖစ္ပါသည္။
 (Credited to all.)
ဖိုရန္ ႏွင့္ကိုက္ညီမႈမရွိဟုထင္ပါလွ်င္ ဖ်က္ပစ္ႏိုင္ပါသည္။   

 
ဘရန္ဒီ မူးတဲ့ည

ယာမားရွီး

ဒီည မိုးေတြ ရြာလိုက္တာ တအားပဲ။ ပ်င္းပ်င္းရွိတာနဲ႔ ရီဂ်င္စီ (Regency) ဆိုတဲ့ ဘရန္ဒီတျပားနဲ႔ ဇိမ္ယူေနတယ္။ ေလကေလးအတိုက္ မ်က္စိေတြက ေမွးလာတယ္။
အိမ္နားက ၀ယ္ထားတဲ့ ေခြးသားေျခာက္အၿမီးကလည္း ေကာင္းလိုက္တာ။ ေခြးသားေျခာက္ေလးတကိုက္ကိုက္ ဘရန္ဒီေလးတႀကိဳက္ ေမာ့လိုက္နဲ႔ အိပ္ေပ်ာ္သြားတယ္။
*****

“ဆရာ ဆရာ”

ႏႈိးသံၾကားေတာ့ မ်က္လံုးဖြင့္ၾကည့္တယ္။ လားလား နတ္မိမယ္ေလးႏွစ္ပါး ပါလား။ အဟဲ အမူးေတာင္ ေျပသြားတယ္။
တေယာက္က မိုးေဟကိုနဲ႔ ခပ္ဆင္ဆင္။ တေယာက္က ၀တ္မႈန္ေရႊရည္ အႀကီးစား။

“ဘာကိစၥတုန္း သမီးေလးေတြ”

ခ်ိဳခ်ိဳသာသာ ေမးလိုက္တယ္။

“ဦးမင္းရဲက ေခၚခိုင္းလိုက္လို႔ပါရွင္”

“ဦး သူ႔ကို မသိပါလား”

“ဟိုေရာက္ရင္ သိမွာပါ အလုပ္အပ္မလို႔ပါ”

“ဒါဆို လိုက္ရတာေပါ့”

က်ေနာ္က နာမည္ႀကီး ေဆာက္လုပ္ေရး ကန္ထ႐ုိက္တာတဦး။ မေခ်ာႏွစ္ေယာက္ေနာက္ ေကာက္ေကာက္ပါေအာင္ လိုက္သြားခဲ့တယ္။
ကားႀကီးကလည္း ေကာင္းလိုက္တာ။ ၿငိမ့္ေနေရာ။ မိုးေဟကိုက ကားေမာင္းတယ္။
သူ႔ေဘးမွာ ၀တ္မႈန္။ ေနာက္ခန္းမွာက က်ေနာ္။ မေခ်ာေလးေတြကို ႐ႈစားရင္း အိပ္ေပ်ာ္သြားျပန္ေရာ။

*****

ႏုိးလာေတာ့ ...

ဟင္ ... ငါဘယ္ေရာက္ေနပါလိမ့္။ ဇာတ္ထဲက နတ္၀တ္နတ္စားေတြ ၀တ္ထားၿပီး လူဆိုး႐ုပ္ေပါက္ေနတဲ့ လူႏွစ္ေယာက္ကို ေတြ႔လိုက္ရတယ္။

“မိုးေဟကို …”

“ေတာ္စမ္း မရွိေတာ့ဘူး၊ ခင္ဗ်ား အခု ငရဲျပည္ေရာက္ေနတာ”

“ဗ်ာ ... ငါ့မွာ ဘာအျပစ္ရွိလုိ႔္တုန္း”

ေၾကာက္လန္႔တၾကား ေမးလိုက္မိတယ္။

“ရွိရွိ မရွိရွိ ယမမင္းႀကီးနဲ႔ ေတြ႔လိုက္ပါ”

တေယာက္က ေျပာတယ္။

*****

“အိမ္း ေမာင္မင္း ငရဲျပည္ ေရာက္ေနၿပီ”

“ဗ်ာ မေသေသးဘဲနဲ႔”

“ေမာင္မင္းကို ေခၚတာက အလုပ္အပ္မလို႔ပါ”

“ဘာအလုပ္မ်ားပါလိမ့္”

ယမမင္းကေတာင္ ေခၚအလုပ္အပ္ေတာ့ ငရဲက်စရာမရွိေတာ့ဘူးဆိုၿပီး စိတ္ေအးသြားတယ္။

“အလုပ္အေၾကာင္း မေျပာခင္ ငရဲျပည္ႀကီးကို လွည့္ပတ္ၾကည့္႐ႈလိုက္ပါဦး၊ ဗဟုသုတေပါ့”

ယမမင္းႀကီးက ေျပာတယ္။

*****

(၁) ခိုင္းႏြား

ငရဲမင္းႀကီးနဲ႔ ငရဲျပည္ႀကီးကို လွည့္ပတ္ၾကည့္႐ႈလိုက္တယ္။

“ဒါက ငရဲႀကီး ပထမထပ္”

“ဘာငရဲလို႔ ေခၚပါသလဲ ယမမင္းႀကီး”

“အရင္ၾကည့္လိုက္ဦး”

ယမမင္းႀကီးေျပာမွ ေသေသခ်ာခ်ာ ၾကည့္မိတယ္။ ငရဲသားေတြ ေျပးေနလိုက္ၾကတာ။
သူတို႔အေနာက္မွာက ေၾကာက္စရာ ေကာင္းလြန္းတဲ့ ငရဲထိန္းေတြ လက္နက္ေပါင္းစံုကိုင္လို႔ လိုက္ပစ္ေနၾကေရာ။ ငရဲေခြးေတြကလည္း လိုက္ေနၾကတယ္။

“ဒိုင္းဒိုင္း ၀ုန္း၀ုန္း ဒက္ဒက္ ဒက္ဒက္ ဒုန္းဒုန္း အုန္းအုန္း”

ငရဲသားေတြ ပက္ပက္စက္စက္ကို ေသၾကတယ္။ ႐ုပ္ပ်က္ဆင္းပ်က္ကို ေသၾကတယ္။ ေအာ္ဟစ္ညဥ္းတြားသံေတြက နားထဲမွာ အူထြက္သြားတယ္။
ေခြးေတြကလည္း လဲေနတဲ့ေကာင္ေတြကို ၀ိုင္းဆြဲၾကတယ္။ စုတ္ျပတ္သြားေအာင္ ကိုက္ခဲၾကတယ္။
ေဟာ ...။ ေသၿပီးသားေကာင္ေတြ ျပန္ရွင္လာျပန္ေရာ။ ရွင္လာျပန္ေတာ့ ငရဲထိန္းေတြက လိုက္ပစ္ၾကၿပန္ေရာ။ ေသြးသံရဲရဲနဲ႔ ေသၾကျပန္ေရာ။ သနားစရာ ေကာင္းလွပါတယ္။

“ကံမကုန္မခ်င္းေတာ့ ခံေပါ့”

ယမမင္းႀကီးက ေျပာတယ္။

“ဘာအျပစ္မ်ား လုပ္မိလုိ႔တုန္း ငရဲမင္းႀကီးရယ္”

ေမးမိတယ္။

“ဒီလိုျမင္ကြင္း ေမာင္မင္း ဘယ္မွာျမင္ဖူးသတုန္း”

သူ ျပန္ေမးတယ္။

“ျမင္ဖူးသလိုေတာ့ရွိသားပဲ ဘုရား”

“အိမ္း အဲဒီ ငရဲသားေတြဟာ အရင္ဘ၀က လက္နက္မဲ့တဲ့ လူေတြကို မတရား သတ္ျဖတ္ထားတဲ့အတြက္ ငရဲခံေနၾကရတာ။
က်ဳပ္လုပ္တာ မဟုတ္ဖူးေနာ္။ သူတို႔ မေကာင္းတဲ့ စိတ္ကံေၾကာင့္ ခံေနရတာ။ ဒီေကာင္ေတြက ႏုိင္ငံတကာက ငရဲသားေတြေပါ့။
လူထုက လက္နက္မဲ့ ေတာင္းဆိုဆႏၵၿပတာကို အၾကမ္းဖက္ႏွိမ္နင္းခဲ့တဲ့ေကာင္ေတြ အမ်ားႀကီးပဲ။ အျပစ္ခံေနရတာ”

“ဘာငရဲလို႔ နာမည္ေပးထားတာလဲ ယမမင္းႀကီး”

“ခိုင္းႏြားငရဲ။ အာဏာရွင္တိုင္းျပည္ေတြမွာ ဒီအျပစ္က်ဴးလြန္ၾကတာ မ်ားတယ္။ အာဏာရွင္ခိုင္းလို႔ လုပ္ရတာပါ။ ေနာက္မမိုက္ေတာ့ပါလို႔ ေအာ္ေအာ္ေနၾကတာ။
ဟိုဆက္ဒမ္တို႔အဖြဲ႔ဆို အသံက်ယ္ဆံုး။ ေမာင္မင္း သံေ၀ဂယူေနာ္”

“မွန္ပါ့ဘုရား”

“ကဲ ေနာက္တထပ္။ ဓာတ္ေလွကားနဲ႔ ဆင္းၾကရေအာင္”

(၂) သစ္ေတာ

ငရဲႀကီးဒုတိယထပ္ ေရာက္ျပန္ၿပီ။ ယမမင္းႀကီးက ...

“ဒီငရဲကေတာ့ သစ္ေတာငရဲကြ”

ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ငရဲထိန္းေတြက ငရဲသားေတြကို သစ္တုံးႀကီးေတြကို လႊနဲ႔ျဖတ္သလိုကို ျဖတ္ေနၾကတာ။
ငရဲသားေတြ ေသြးစိမ္းရွင္ရွင္ထြက္ကာ အပိုင္းပိုင္း အတစ္တစ္ျဖစ္ကာ ေသပြဲ၀င္ၾကတယ္။ ေနာက္ျပန္ရွင္လာၾကၿပန္ေရာ။
ငရဲထိန္းေတြက သစ္ပင္ခုတ္လွဲသလိုမ်ိဳး လက္နက္ႀကီးေတြနဲ႔ ခုတ္လွဲပစ္တယ္။
ေနာက္ အပိုင္းပိုင္း ခုတ္ထစ္ျပန္ေရာ။ နာက်င္စြာ ေအာ္ဟစ္သံႀကီးေတြ ေပၚထြက္လာတယ္။

သစ္ေတာေတြကို ခုတ္လွဲဖ်က္ဆီးၿပီး ကိုယ္က်ိဳးမရွာေတာ့ပါဘူး။ ယမမင္းႀကီးေရ။ သနားပါ။ တိုင္းျပည္တိုးတက္ေအာင္ ၀င္ေငြရွာမိတာပါ။
ဆင္းရဲမြဲေတမႈ ပေပ်ာက္ေအာင္ပါဘုရား။ ကိုယ္က်ိဳးနည္းနည္းေလးေတာ့ ပါတာေပါ့ဘုရား။ မိသားစုရွိလို႔ပါ ဘုရား။ ေပါင္းစံုကို ေအာ္ေနၾကေရာ။
ငရဲထိန္းေတြက ခပ္တည္တည္နဲ႔ သစ္ပင္ကို အတံုးတံုး ျဖစ္သြားေအာင္ လုပ္သလိုမ်ိဳး ခုတ္ထစ္ေနၾကတာ၊ လႊနဲ႔ တဂ်ိဂ်ိ ျဖတ္ဆြဲေနၾကတာ သြားေတာင္က်ိန္းလာတယ္။
ဆက္မၾကည့္ရဲေတာ့။ ျမင္ဘူးတဲ့ သစ္သူေဌးႀကီးေတြ ပါေနသလိုလို။ ေၾသာ္ လူ႔ဘ၀ ခ်မ္းသာတာ ခဏပါလား။
ငါ အဲဒီေလာက္ မမိုက္ေသးလို႔ ေတာ္ေသးတာေပါ့။ ေတြးေနမိတယ္။ ေက်ာထဲေတာ့ တခ်မ္းခ်မ္း ...။

(၃) သန္းဥတုပ္

ဒုတိယအထပ္ၿပီးေတာ့ တတိယအထပ္ ေရာက္ျပန္ေရာ။

“သန္းဥတုပ္ငရဲ” တဲ့ ယမမင္းႀကီးက ေျပာတယ္။

ေျပးေနလိုက္တာ။ ငရဲသားေတြ။ သူတို႔ေနာက္ကိုေတာ့ သံေတာင္ႀကီးေတြက လိုက္ေနရာ။ ဘယ္ေျပးေျပး မလြတ္။ အရပ္ေလးမ်က္ႏွာစလံုးမွာ သံေတာင္ႀကီးေတြက တလိမ့္လိမ့္နဲ႔။
အိုး ... မီလာတဲ့အခါ ဖိျပားလိုက္တာမ်ား။ ငရဲသားေတြမွာ သန္းဥတုတ္သလို ေသကုန္ၾကေရာ။ ေသၿပီးေတာ့ ျပန္ရွင္။ သံေတာင္ေတြက ဖိေခ်။ ၿပီးကို မၿပီးေတာ့ဘူး။
လူတေယာက္။ ကဒါဖီနဲ႔ ဆင္တယ္။ မ်က္ႏွာေလးေထာင့္။ အ႐ုပ္ဆိုးဆိုး။ ေအာ္ေနတာက စိတ္၀င္စားစရာ။ ေနာက္ဆိုရင္ လူေတြကို ဖိႏွိပ္ၿပီး မအုပ္ခ်ဳပ္ေတာ့ပါဘူး။ ေနာင္တရပါၿပီ။
ေၾသာ္ ... သနားစရာေကာင္းလိုက္တာ။ ေနာက္ေအာ္သံေတြ ေပ်ာက္သြားတယ္။ သံေတာင္ႀကီးေတြက ဖိေခ်လိုက္ၿပန္ေရာ။
မင္းစည္းစိမ္ဆိုတာ သမုဒၵရာအထက္ ခဏပြက္တဲ့ ေရပြက္ပမာပါလားလို႔ ေတြးေနမိတယ္။

သန္းဥတုပ္္ခံရၿပီေပါ့ကြယ္။

(၄) မီး ၀ါး

ေလးထပ္ေျမာက္။

ေအာ္ဟစ္ငိုေႂကြးသံေတြက အခုေခတ္ ဆူညံဂီတအသံေတြထက္ အဆေပါင္းမ်ားစြာ က်ယ္တယ္။ ငရဲသားေတြ ေအာ္ဟစ္ ငိုေႂကြးေနၾကတယ္။
မီိးေတာက္ေတြကလည္း ဟုန္းဟုန္းထေနတယ္။ သူတို႔ကိုယ္ခႏၶာေတြကို ေလာင္ကၽြမ္းေနလိုက္တာ။
မ်က္စိေပါက္၊ ႏွာေခါင္းေပါက္၊ ပါးစပ္ေပါက္၊ ဖင္ေပါက္ ... စတဲ့ ဒြာရကိုးေပါက္အထဲ မီးလွ်ံေတြ အတင္း၀င္ၿပီး ေလာင္ကၽြမ္းေနေရာ။

“ဘယ္လိုလူေတြ ဒီငရဲေရာက္လဲ ဘုရား”

ယမမင္းႀကီးကို ေမးလိုက္မိတယ္။

“သူမ်ား မ်က္ရည္ေပါက္ႀကီးငယ္က်ေအာင္ လုပ္ခဲ့ၾကတဲ့ေကာင္ေတြ က်တဲ့ငရဲ။ ေသာက္ျမင္ကပ္စရာ ေကာင္းတယ္။ ဟိုေကာင္ေတြ ေအာ္ေနတာ နားေထာင္ၾကည့္စမ္း”

က်ေနာ္ လစာမေလာက္လို႔ မွတ္ပံုတင္ထုတ္ေပးရမွာ ညစ္ထားမိတယ္။ သူမ်ား မ်က္ရည္ေပါက္ႀကီးငယ္ က်ေစမိတာ ေနာင္တရပါၿပီဘုရား။ အား အား အား။ ပူလိုက္တာ။
အခုဆိုရင္ လူ႔ျပည္က်န္ခဲ့တဲ့ ေဘာ္ဒါေတြ ေသြးေႏွာနဲ႔ပဲ လုပ္စားေနရၿပီ။ က်န္ဂြင္ေပ်ာက္ၿပီလို႔ ေအာ္ေနၾကတာ။ က်ေနာ္ထင္တယ္၊ ထိုင္းလ၀ကေတြ အမ်ားစုျဖစ္မယ္။
ေတာ္ေတာ္ဆိုးတဲ့ေကာင္ေတြ ခံရတာ နည္းေသး။

ေနာက္ ငိုခ်င္းသည္တေယာက္္။ က်ေနာ္တို႔က အီသီယိုပီးယားက အလြမ္းသမားေလးေတြပါ။ ပါမစ္ဗန္းျပ လုပ္စားလိုက္တာ ငါတို႔တစုပဲ ခ်မ္းသာၿပီး လူေတြ ငတ္ကုန္တာ ေနာင္တရပါၿပီ။

ဗိုက္ဆာလြန္းလို႔ အစာေလး နည္းနည္းေကၽႊးပါလို႔ ပါးစပ္ဟလိုက္တာနဲ႔ မီးေတာက္ေတြက အတင္းတိုး၀င္သြားတယ္။ အစာအမွတ္နဲ႔ ဟပ္လိုက္ေတာ့။ အားပါးပါး ပူလိုက္တာ။ ေရေရေပးပါ။ ဒီလိုေအာ္လည္း ေရမရဘဲ မီးေတာက္ေတြက ပါးစပ္အထဲ ၀င္သြားျပန္ေရာ။ ေအာင္ျမတ္ေလး။ မီးကို စားေနရတဲ့ ဘ၀ပါလား။ သနားစရာ။

ေနာက္ငရဲသားတေကာင္ ေအာ္ေနတာက ...

ေနာက္စားရင္း မစစ္ေတာ့ပါဘူး။ စစ္ရင္း မစားေတာ့ပါဘူး။ မီးေတာက္မီးလွ်ံေတြက ပါးစပ္ေပါက္အထဲ ၀င္ေရာက္ ေလာင္ကၽြမ္းေနေတာ့။ ဘရိတ္ဒန္႔စ္ကသလို။
တီေကာင္ ဆားတြန္႔သလို။ ၾကည့္လို႔ကိုမေကာင္း။ ငိုေနေရာ။ ဆက္ငိုေပါ့ေလ။
ဒီငရဲမွာ ငိုခ်င္းသည္ေတြ မ်ားလွတယ္။ ေနာက္ထပ္္မၾကားခ်င္ေတာ့။ စိတ္ညစ္လို႔ ...။

“၀ါးငရဲေပါ့ ယမမင္းႀကီး ဘုရား”

“ဟုတ္ပ”

“အခုေတာ့ မီးေတြ ၀ါးေနရတာ ျမင္ၿပီေနာ္။ မင္းလည္း သိပ္မ၀ါးနဲ႔ေနာ္”

“မ၀ါးရဲေတာ့ပါဘူး ဘုရား။ ကြမ္းယာေတာ့ ၀ါးခြင့္ျပဳပါ ပါးစပ္နံလြန္းလို႔ပါ”

“ေ၀ါ့”

ယမမင္းႀကီး က်ေနာ့္ အာပုတ္ေစာ္မိၿပီး အန္ခ်င္သြားပံုရတယ္။

“ျမန္ျမန္၀ါးစမ္းပါ”

အိတ္ကပ္အထဲက ကြမ္းယာထုတ္ၿပီး ၀ါးလိုက္တယ္။

“ငါ့ တစ္ယာ ေပးစမ္း။ ျမင္းေဆးေတာ့ မပါေစနဲ႔ေနာ္”

“မပါပါ ဘုရား”


(၅) မီးခိုး

ကြမ္းယာကိုယ္စီ၀ါးရင္း စက္ေလွကားစီးကာ ငရဲႀကီးငါးထပ္ေျမာက္ကို ေရာက္ျပန္ေရာ။ မီးခိုးေတြနဲ႔ ငရဲသားမဲမဲႀကီးေတြကို ေတြ႔ျပန္တယ္။ အ႐ုပ္အဆိုးဆံုး ငရဲသားေတြပဲ။
တၿခားဘံုက ငရဲသားေတြ သူတို႔ထက္ ေျဖာင့္တယ္။ ကယ္ၾကပါ။ ကယ္ၾကပါ။ သနားစဖြယ္ ေအာ္ဟစ္ေနတဲ့ ငရဲသားေတြ။
အသက္႐ွဴလည္း က်ပ္ေနၾကတယ္။ မီးခိုးေတြက သူတို႔တကိုယ္လံုးကို တိုး၀င္ေနေရာ။ မီးခိုးဟပ္ၿပီး မဲျခစ္တူးေနၾကတယ္။

ေအာ္သံေတြ ၾကားေနရတယ္။

လူ႔ဘ၀တုန္းက စက္႐ုံႀကီးေတြြ၊ ေရနက္ဆိပ္ကမ္းႀကီးေတြ၊ စက္မႈဇုန္ႀကီးေတြ ေဆာက္ၿပီး စီးပြားရွာမိတာ ေနာင္တရပါၿပီ။ ထိခိုက္တဲ့ လူေတြကိုလည္း ေလ်ာ္ေၾကးေပးၿပီးပါၿပီ။

“ဒီေလာက္နဲ႔ ရမလားကြ”

ယမမင္းႀကီးက အျမင္ကပ္ကပ္နဲ႔ ေျပာလိုက္တယ္။ ႏွာေခါင္းရွည္ရွည္ ငရဲသားေတြ ပိုမ်ားတယ္။

“မီခိုးငရဲေပါ့ေနာ္ ဘုရား”

“ေမာင္မင္း ေတာ္လာၿပီ”

“မွန္ပ။ သဘာ၀၀န္းက်င္ကို ဖ်က္ဆီးၿပီး စီးပြားရွာလိုစိတ္ ေပ်ာက္သြားပါၿပီ ဘုရား”

“အိမ္း သာဓု သာဓု။ ႏွစ္ခြန္းပဲေခၚမယ္”

(၆) ၾကက္ကင္

သာဓုေခၚရင္း ေျခာက္ထပ္ေျမာက္ဆီ ဆင္းၾကျပန္တယ္။
ဒီငရဲမွာေတာ့ ငရဲသားေတြမွာ မီးဟုန္းဟုန္းေတာက္ေလာင္ေနတဲ့ သံေခ်ာင္းႀကီးေတြအထဲ မလႈပ္ႏုိင္ေအာင္ ထိုးစိုက္္ထားခံရၿပီး တကိုယ္လံုး ၾကက္ကင္လို မီးၿမိႇဳက္ခံေနရတယ္။
မီးၿမိႇဳက္ထားတယ္ဆိုေတာ့ တကိုယ္လံုး အေရခြံေတြ လန္ၿပီး ရဲရဲကို နီေနေရာ။ ေသြးေတြ တစိုစိုနဲ႔။ အရည္ေတြ တရႊဲရႊဲ။ ရြံစရာႀကီး။

“ဘယ္လိုလူေတြ ခံရတဲ့ ငရဲလဲ ဘုရား။ ေအာ္ေတာင္မေအာ္ႏုိင္ၾကပါလား”

“ရွင္းပါတယ္ကြာ။ ဒီေကာင္ေတြဟာ လူ႔ဘ၀တုန္းက အျပစ္မဲ့လူေတြကို မလႈပ္ႏုိင္၊ မေအာ္ႏုိင္ေအာင္ ဖမ္းဆီးႏွိပ္စက္ခဲ့ၾကတဲ့ ေကာင္ေတြေပါ့။
ဂ်ဴးလူမ်ိဴးေတြကို သတ္ျဖတ္ခဲ့တဲ့ ဟစ္တလာတို႔လိုေကာင္ေတြ ဒီငရဲမွာ ရွိတယ္”

ဆက္ေျပာတယ္။

“လူေတြကိုမ်ား ၾကက္ကေလး၊ ငွက္ကေလးလို ဖမ္းၿပီး ႏွိပ္စက္ခ်င္တဲ့ေကာင္ေတြ။ ဒါေတာင္ မ်ိဳးခ်စ္စိတ္တဲ့။
ထြီ ... ရြံစရာေကာင္းလိုက္တာ။ မွတ္ထား မ်ိဳးခ်စ္စိတ္ထက္ လူခ်စ္စိတ္က ပိုအေရးႀကီးတယ္ကြ။ ေသာက္ေပါ ဟစ္တလာ။ ခံရတာေတာင္ နည္းေသး။
သြားမယ္ကြာ။ လာျမန္ျမန္။ ေအာ္ဂလီဆန္လြန္းလို႔။ ၾကက္ကင္ငရဲတဲ့။ မွတ္”

(ရ) အဓမၼ

ယမမင္းႀကီးေနာက္ ခပ္ကုပ္ကုပ္လိုက္ရင္း သတၱမေျမာက္အထပ္ကို ေရာက္သြားေရာ။ ပိုဆိုး။
ေျခာက္ထပ္ေျမာက္ထက္သာတဲ့ ငရဲ။ သံေတာင္ႀကီးတေတာင္ မီးဟုန္းဟုန္းေတာက္ေနတယ္။ သံေတာင္ေအာက္ေျခမွာေတာ့ သံတံက်င္ေတြ စိုက္ထူထားတယ္။
ငရဲသားေတြကို ငရဲထိန္းေတြက သံေတာင္ေပၚ ပစၥည္းအထုပ္ထမ္းၿပီး တက္ခိုင္းတယ္။ မတက္တဲ့ အေကာင္ေတြကို ႐ုိက္ပုတ္ႀကိမ္းေမာင္းတက္ခိုင္းတယ္။
သံေတာင္ေပၚလည္းေရာက္ေရာ နာဂစ္ထက္ အဆေပါင္းမ်ားစြာသာတဲ့ ေလမုန္တိုင္းႀကီးက တိုက္ခ်ပစ္လိုက္တယ္။ ျပဳတ္က်လာၾကေရာ။
တံက်င္ခၽြန္ခၽြန္အေပၚ ေျခကားယား လက္ကားယား ျပဳတ္က် စူးကုန္ၾကေရာ။ အား အား အား ေအာ္ေနၾကေရာ။
ေနာက္မဆြဲေတာပါ့ဘူးဆိုလား ေနာက္မဆဲေတာ့ပါဘူးဆိုလား ... စတဲ့ အသံေတြကို ၾကားလိုက္မိသလို။

“ဘာငရဲလဲ ဘုရား”

“အဓမၼ ငရဲေပါ့ကြ။ မင္းျမင္တယ္မဟုတ္လား။ အဓမၼကို ေတာင္ေပၚ ႐ုိက္ပုတ္တင္ေနတာ”

“နားလည္ပါၿပီ ဘုရား”

“ကဲသြားစို႔ ေအာက္ဆံုးအထပ္”

(၈) အ၀ီစိ

နာမည္အႀကီးဆံုး အ၀ီစိတြင္း၊ အဲ ... အ၀ီစိငရဲ ေရာက္ေပၿပီ။ ဘာမ်ား ထူးျခားပါလိမ့္။

ငရဲဘံုတခုလံုး မီးလွ်ံေတြ ေနရာလြတ္ကို မရွိ။ တဆက္တည္း။ အေပၚဘံုေတြဆို မီးလြတ္တဲ့ေနရာ ရွိေသးတယ္။ ငရဲေတြကလည္း တေယာက္နဲ႔တေယာက္ ထပ္ေနေရာ။
ေရေလာင္းအိမ္သာေခတ္ဆိုေတာ့ ခ်ီးတြင္းအထဲကေလာက္ေတြ ျမင္ဖူးသူ နည္းမယ္။ စိတ္ကူးနဲ႔ မွန္းၾကည့္လိုက္။
ေလာက္ေကာင္ေတြ ခ်ီးတြင္းအထဲက ခ်ီးေတြအၾကား တိုးေ၀ွ႔သြားေနသလိုမ်ိဳး ငရဲသားေတြလည္း ျပည့္က်ပ္ေနေရာ။ ဆင္းရဲဒုကၡ ဘယ္ေလာက္မ်ားၾကမလဲ။ စိထားတဲ့ေနရာ ျဖစ္တယ္။
 မီးေတာက္ေတြ၊ ငရဲသားေတြနဲ႔ ဆင္းရဲမြဲေတမႈေတြ ေနရာလြတ္မရွိ ဆက္ေနတဲ့ ေၾကာက္စရာအေကာင္းဆံုး ငရဲပါလားလို႔ ေတြးမိေနတယ္။
ဒါေတာင္ ေနရာလုေနတဲ့ ငရဲေကာင္ေတြက ရွိေသး။ အပူသက္သာမလား ဆိုၿပီး။ ဘယ္လို ငရဲသားေတြပါလိမ့္ဟု ေတြးေနမိတယ္။

ယမမင္းႀကီး&#
+7

Offline drlanmadawthar

  • တြဲဖက္ ပါေမာကၡ
  • *****
  • Posts: 758
  • ဂုဏ္ထူးေဆာင္ရမွတ္ 400
  • Gender: Male
  • Respect: +4203
Re: ႏွစ္သက္မိေသာ သေရာ္စာမ်ား
« Reply #44 on: January 06, 2012, 07:50:00 AM »
ဗီလိမ္…..လူသတ္သမား…. လူယုတ္မာ…..


`ခင္တုိ႔အိမ္က ခင့္ကုိအိမ္ေထာင္ခ်ေပးေတာ့မယ္တဲ့ေမာင္…. ဒုကၡပါပဲ ဘယ္လုိလုပ္မလဲေမာင္….´

`သမီး… မာမီတို႔စီစဥ္တာကုိျငင္းဖုိ႔စိတ္မကူးနဲ႕ေနာ္…. မိဘဆုိတာသားသမီးကို ဆင္စီးျပီးျမင္းရံတာပဲ ျမင္ခ်င္တာ…..ေမာင္ လမ္းမေတာ္သား က ဆရာ၀န၊္ မ်ိဳးရုိး၊  ေငြေရးေၾကးေရး ကအစေျပာစရာတစ္ကြက္မွ မရွိဘူး မိဘမ်က္ႏွာကို အိုးမဲမသုတ္နဲ႕´

(စတုိင္ေဘာင္းဘီႏွင့္ ရွပ္အကၤ်ီလက္ရွည္- နက္ကတုိင္ပါသည္ျဖစ္ေစ၊ မပါသည္ျဖစ္ေစ.. မ်က္မွန္တက္ထားေသာ အႏွီသရုပ္ေဆာင္ကို ဆရာ၀န္ဟု သတ္မွတ္ေစ။

မင္းသမီးလုပ္သူ မ်က္ေစာင္းထိုးျပေစ။ မင္းသားလုပ္သူ အံက်ိတ္ျပ ေတာက္ခတ္ျပေစ။ ပရိသတ္မွေမတၱာပုိ႔ေစ။)


`ကုိယ္၀န္နဲ႔ ေရထမ္းရင္းေခ်ာ္လဲတာပါ´

`အာ လူကဒီေလာက္ေတာင္ အဖ်ားေတြတက္ ေသြးဆုတ္ျပီး ဂေယာင္ဂတန္းျဖစ္ေနတာ´ အယ္ေနာက္ျပီး ဒီမေရြးရုိး ၾကီးကမိန္းမကိုယ္ထဲက ထြက္လာတာလာေလ´

`အင္း….ဟုတ္မယ္ ေခ်ာ္လဲတုန္းက၀င္သြားတာျဖစ္မွာေပါ့။ ဆရာရယ္ကၽြန္မတုိ႔သမီးေလး ကိုတက္ႏုိင္မယ္ဆုိရင္ခြဲျပီး ကုေပးပါလား´

`ဒီဟာကကုိယ္၀န္ဖ်က္ခ်လုိ႔ျဖစ္တာ တစ္ကုိယ္လုံးေသြးဆိပ္ေတြတက္ျပီး ပုိးေတြျပန္႔ ေသြးေပါင္ေတြက်ေနတာ… ခ်က္ခ်င္းခြဲရမည့္ ကိစၥမ်ိဳးမဟုတ္ပါဘူး….´

`အမေလးအျဖစ္ဆုိးလွ ခ်ည္ရဲ႕ သမီးေလးရယ္….. ေဆးရုံလာတာေတာင္ အသက္မွီပါလား…. အဟာ့ဟား… ကၽြန္မတုိ႔သမီးကို သူတုိ႔သတ္တာ…. အလကား လူသတ္သမား….´

(ခြဲခ်င္တာကိုမခြဲပဲ လက္ေဆာင္ရထားေသာ ပုိးသတ္ေဆးမ်ားကုိ FOC ထုိးေပးလုိက္ေသာ သူကုိဆရာ၀န္ဟုေခၚေစ။)


`ခင္ဗ်ားတုိ႔ ဟာက အစပုိင္းမွာ ဗုိက္တျပင္လုံးနာတယ္ျပီးမွ ဗုိက္ညာဘက္ေအာက္က ေနရာေလးကပဲ နာေနတာ ဖ်ားတယ္၊ အန္တယ္၊ ေသြးျဖဴဥေလးနည္းနည္းမ်ားေနတယ္၊ စမ္းၾကည့္ခ်က္အရေရာ အူအတက္ေရာင္တာပဲ´

`ခြဲမွရမွာလား ဆရာတျခားနည္းနဲ႔မရႏုိင္ဘူးလား´

`ဒီေရာဂါမ်ိဳးက ေရာဂါရာဇ၀င္နဲ႔ စမ္းသပ္တာနဲ႔ပဲသိႏုိင္တာ၊ ကုတဲ့နည္းလမ္းကလည္းခြဲတာပဲရွိတယ္´

`အမေလး အျဖစ္ဆုိလွခ်ည္ရဲ႕ ကၽြန္မ သားေလးကုိ ေရာဂါမွားတပ္ျပီးသတ္လုိက္ပါတယ္…အဲ့ အဟဲ့..အဲ…´

(ေရာဂါျဖစ္စဥ္ႏွင့္စမ္းသက္မႈႏွင့္သာ ခြဲျခားရေသာေရာဂါေၾကာင့္ တစ္သက္လုံး အေတြ႔အၾကဳံရင့္ ဆရာၾကီးအား ေဆးကုခြင့္သိမ္းေစ။ အေတြ႔အၾကဳံနည္းေသာ ေနာက္လူမ်ား ထုိသုိ႕ၾကဳံေတြ႕လာပါက ေခါင္းပန္းလွန္နည္း ျဖင့္သာဆုံးျဖတ္ေစ။)

                   X                 X                 X                 X

`ၾကက္ေျခနီ၊ ေတြတာ၀န္သိျပည္သူေတြက မီးေလာင္လူနာမ်ားကုိတာ၀န္သိစြာကူညီၾကေသာ္လည္း အေရးေပၚ ေဘးအႏၱရာယ္ကုိစီမံေဆာင္ရြက္ေနသူ Triage ဆရာ၀န္၊ ဆရာမမ်ားက မ်က္ႏွာတြင္ျပဳးံရႊင္ျခင္း အလွ်င္းမရွိပဲ ကုသေနျခင္း  မီးေလာင္ ဒဏ္ရာပုိး၀င္ျပီးဒုကၡေရာက္မွာစုိး၍ ဆုိကာသိခ်င္စပ္စု ၾကကုန္ေသာလူမ်ားကုိ၀င္ခြင့္ မျပဳသည့္အတြက္ အလြန္တရာစိတ္ထားယုတ္မာသူမ်ား ျဖစ္ၾကသည္။ စပ္စပ္စုစု ေမးခ်င္၊ ေရးခ်င္၊ အတင္းေျပာခ်င္သူမ်ားကုိ လူနာ၏အတြင္းေရးဟုဆုိကာ ေမးျမန္းမႈမ်ားကုိမေျဖေသာ လူယုတ္မာမ်ား ျဖစ္ၾကသည္။

မိမိလူနာျဖစ္ေသာ္လည္း အထူးၾကပ္မတ္ေဆာင္ကဲ့သုိ႕ေသာ မိမိဌာနမဟုတ္သည့္ ကုိယ္မၾကြမ္းသည့္ ေနရာမ်ားပုိ႔ရသည့္ အခါတြင္ လႊဲစာ ညႊန္းစာေလးသာေရးေပးျပီး ကုိယ္တုိင္ပါ၀င္စြက္ဖက္ျခင္းမျပဳသည့္ လူယုတ္မာျဖစ္သည္။

                    X                  X                  X                  X

သုိ႔ႏွင့္ ေခတ္အဆက္ဆက္ ရုပ္ရွင္ကားမ်ားတြင္ မင္းသားမင္းသမီးတို႔အတြက္ခ်စ္ျခင္းကို ခြဲေသာဗီလိမ္မွသည္ယေန႔ အခိ်န္တြင္ လူသတ္ေကာင္အျဖစ္တစ္ဖုံ၊ လူယုတ္မာအျဖစ္တစ္မ်ိဳး၊ အက်င္နာမဲ့သူအျဖစ္ တစ္သြယ္ ေဆးပညာအေၾကာင္း နကန္းတစ္လုံမွ မသိသည့္ ေလးခုေျမာက္ဒုတ္ေခ်ာင္းၾကီး၏ ၾကဳံရင္ၾကဳံသလုိရုိက္ႏွက္ျခင္းကုိခံရေလသတည္း။  

@kaung myat kyaw's fb
+8
Success is like being pregnant; Everybody congratulates you, but nobody knows how many times you have been F**ked.

Offline lukyi

  • ဂုဏ္ထူးတန္း
  • *****
  • Posts: 734
  • ဂုဏ္ထူးေဆာင္ရမွတ္ 0
  • strong
  • Respect: +7723
Re: ႏွစ္သက္မိေသာ သေရာ္စာမ်ား
« Reply #45 on: January 10, 2012, 05:08:23 PM »
သံတမန္ ႏွင့္ အပ်ိဳစင္တို႔၏ မိမိအၾကိဳက္ႏွင့္ တုန္႔ျပန္စကားျခားနားခ်က္
သံတမန္

မိမိ မၾကိဳက္ေသာ အေၾကာင္းအရာကိစၥတစ္ခုကို ေျပာဆိုလာလွ်င္ အကူအညီေတာင္းခံလာလွ်င္ ဘယ္ေတာ့မွ ျငင္းပယ္ေလ့မရွိ။ စဥ္းစားေပးမည္။ အေၾကာင္းျပန္မည္။ "NO" ဟု သံုးေလ့မရွိ။

 

မိမိ ၾကိဳက္ႏွစ္သက္ေသာ လိုလားေသာ အေၾကာင္းအရာ ကိစၥဆိုလွ်င္ ေထာက္ခံသည္။ အကူအညီေပးသည္။ "YES" ဟု ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းေျပာသည္။

 

အပ်ိဳစင္

မိမိ မၾကိဳက္ေသာ ေကာင္ေလး တစ္ေယာက္က ရည္းစားစကားလိုက္ေျပာပါက တစ္ခါတည္း ျငင္းလႊတ္လိုက္မည္။ တစ္ဖက္သား ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မရွိေအာင္ "NO" ဟု ျပတ္ျပတ္သားသား အေျဖေပးလိုက္မည္။

 

မိမိၾကိဳက္ေသာ ေကာင္ေလး တစ္ေယာက္က ရည္းစားစကား လိုက္ေျပာပါက စဥ္းစားဦးမည္။ အခ်ိန္ေစာင့္ပါ။ ေက်ာင္းျပီးမွ။ အလုပ္ရမွ စသည္ျဖင့္ နည္းနည္း မူတတ္ၾကသည္။ "YES" ဟု တိုက္ရုိက္ေျပာေလ့မရွိ။

 

အခ်ဳပ္အားျဖင့္ သံတမန္ေလာကတြင္ "YES" သာရွိျပီး အပ်ိဳစင္ ေလာကတြင္ "NO" သာရွိသည္။

ထိုေၾကာင့္ သံတမန္ေလာကတြင္ Yes မဟုတ္ပါက No ျဖစ္ရန္ေသခ်ာျပီး အပ်ိဳစင္ကို ရည္းစားစကားလိုက္ေျပာပါက No မဟုတ္လွ်င္ အခြင့္အလမ္းရွိႏိုင္သည္....
@ဦးဦးေမွာ္ဆရာ
+4

Offline pelican

  • ဂုဏ္ထူးတန္း
  • *****
  • Posts: 579
  • ဂုဏ္ထူးေဆာင္ရမွတ္ 0
  • Gender: Male
  • Respect: +6687
Re: ႏွစ္သက္မိေသာ သေရာ္စာမ်ား
« Reply #46 on: January 12, 2012, 08:23:01 PM »
ဦးရုကၡစိုးႏွင့္ ယဥ္ေက်းပ်ဴငွာ ေရႊျမန္မာ

ရန္ကုန္ အျပည္ျပည္ဆုိင္ရာ ေလဆိပ္အတြင္း အဲဇလံု ေလယာဥ္ႀကီး ဆိုက္ေလၿပီ။ ေလဆိပ္အတြင္း ဝင္လိုက္သည္ႏွင့္ ဦးရုကၡစိုး၊ ဖုိးရႈပ္ႏွင့္ ႂကြက္စုတ္တို႔ အိုက္စပ္မြန္းက်ပ္ျခင္းအရသာကို ခံစားလိုက္ရသည္။ လွ်ာရွည္ေသာ ဖိုးရႈပ္က အလကား မေန။ အနားတြင္ေတြ႕သည့္ ရဲဝန္ထမ္းတဦးကို ေမးလိုက္သည္။
ရန္ကုန္ အျပည္ျပည္ဆုိင္ရာ ေလဆိပ္အတြင္း အဲဇလံု ေလယာဥ္ႀကီး ဆိုက္ေလၿပီ။ ေလဆိပ္အတြင္း ဝင္လိုက္သည္ႏွင့္ ဦးရုကၡစိုး၊ ဖုိးရႈပ္ႏွင့္ ႂကြက္စုတ္တို႔ အိုက္စပ္မြန္းက်ပ္ျခင္းအရသာကို ခံစားလိုက္ရသည္။ လွ်ာရွည္ေသာ ဖိုးရႈပ္က အလကား မေန။ အနားတြင္ေတြ႕သည့္ ရဲဝန္ထမ္းတဦးကို ေမးလိုက္သည္။
ဖိုးရႈပ္။     ။ ဒီမွာေနာင္ႀကီး … ေလဆိပ္က အျပည္ျပည္ဆုိင္ရာ ေလဆိပ္ျဖစ္ေနၿပီး အိုက္စပ္လို႔ပါလား။ ဘယ္လိုျဖစ္တာလဲ။
ရဲ။     ။ အဲကြန္းပိတ္ထားတယ္။ ခင္ဗ်ား ေအးတာႀကိဳက္ရင္ေတာ့ ကိုယ့္ဘာသာ ယပ္သာခပ္ေနေတာ့။
ဖိုးရႈပ္။     ။ အဲကြန္းက ဘာလို႔ ပိတ္တာလဲဗ်။ ေတာ္ၾကာ ႏုိင္ငံျခားသားေတြနဲ႔ အားနာစရာ။
ရဲ။     ။ (စိတ္မရွည္သလို ၾကည့္ရင္း) အဲကြန္းအတြက္သံုးမယ့္ ဆီေတြခိုးထုတ္ေရာင္းထား … အဲ ေယာင္လို႔၊ ခင္ဗ်ား သဘာဝပတ္ဝန္းက်င္ ညစ္ညမ္းေစမယ့္ အလုပ္ကို ေတာ္ေတာ္ အားေပးတဲ့သူပဲ။ ႏုိင္ငံျခားသားေတြက နားလည္မႈရွိတယ္။ ဘယ္သူမွ အိုက္တယ္မေျပာဘူး။ ခင္ဗ်ား တေယာက္တည္း အိုက္ေနလို႔ မေနတတ္ရင္ ေရခဲတုိက္ထဲသြားေန။
ရဲဝန္ထမ္းစကားေၾကာင့္ ဖိုးရႈပ္ ေခါင္းပုဝင္သြားသည္။ “ေၾသာ္ ယဥ္ေက်းပ်ဴငွာ ေရႊျမန္မာပါလား” ဟု တေယာက္တည္း စဥ္းစားေနစဥ္ အနားတြင္ ႂကြက္စုတ္တို႔မရွိေတာ့။ ၾကည့္လုိက္ေတာ့ လူဝင္မႈႀကီးၾကပ္ေရး တြင္ တန္းစီေနသည္။ လူဝင္မႈႀကီးၾကပ္ေရး အရာရွိျဖစ္သူက ႂကြက္စုတ္၏ ႏုိင္ငံကူးလက္မွတ္ကို ေသခ်ာေစ့ငုစြာ ၾကည့္ေန၏။
လူဝင္အရာရွိ။     ။ ခင္ဗ်ား ျမန္မာျပည္ မျပန္တာ အေတာ္ၾကာၿပီေနာ္။
ႂကြက္စုတ္။     ။ ဟုတ္ကဲ့ ၁၀ ႏွစ္ ေက်ာ္ပါၿပီ။ တကယ္ေတာ့ အရင္က ဟုိကဒီက ျပန္ပါတယ္။ ဟိုက ဒီက ဆိုတာ အထင္မလြဲပါနဲ႔၊ ဦးရုကၡစိုးနဲ႔ နတ္ႀကံဳလိုက္တာကို ေျပာတာပါ။ အခုလို အဲဇလံုနဲ႔ ျပန္တာက ဒါပထမဆံုးပါ။ ဒါကလည္း တုိင္းျပည္ႀကီး ေျပာင္းလဲေနၿပီဆိုလို႔ ၾကည့္ခ်င္လြန္းလို႔ ျပန္တာပါ။
လူဝင္အရာရွိ။     ။ လွ်ာရွည္လိုက္တာ မိေခ်ာင္းသားရယ္။ ေအးေလ … ရားဘာဒယ္၊ ရားဘာဒယ္ (ရပါတယ္ကို ဝမ္းသာ အားရ ေျပာျခင္းျဖစ္သည္) ဒါေပမယ့္  ၁၀ ႏွစ္ေတာင္ ျပည္တြင္း ျပန္မလာတဲ့သူဆိုေတာ့ လက္ေဆာင္ေလး ဘာေလးေတာ့ ပါမွာေပါ့ေနာ္။
ခ်ိဳသာစြာေမးသည္ အရာရွိကိုၾကည့္ရင္ ႂကြက္စုတ္အားတက္သြားသည္။ စိတ္ထဲမွလည္း “ယဥ္ေက်းပ်ဴငွာ ေရႊျမန္မာဆိုတာ ဒါမ်ိဳး” ဟု ေတြးလုိက္သည္။
ႂကြက္စုတ္။     ။ ဟာ ပါပါတယ္။ ရြာက ႀကီးေတာ္ႀကီးက ေညာင္းတတ္လို႔ ထုိင္းရိုးရာ က်ပ္ထုပ္က တခု၊ အရက္ႀကိဳက္တတ္တဲ့ ဘႀကီးအတြက္ ထုိင္း ေတာအရက္ တပုလင္း … ၿပီးေတာ့ …။
လူဝင္အရာရွိ။     ။ အဲဒါေတြကို ေျပာတာမဟုတ္ဘူး။ က်ဳပ္ေျပာတာက လက္ေဆာင္ ဘတ္ေငြေလးဘာေလး ဟဲဟဲ။
ႂကြက္စုတ္။     ။ ေၾသာ္ ဒါလား ပါပါတယ္၊ ပါပါတယ္။
လူဝင္အရာရွိ။     ။ (ခပ္တိုးတိုးေလသံျဖင့္) ဒါဆိုလုပ္ေလဗ်ာ။ က်ဳပ္ကို ဘတ္ေငြေလး ဘာေလး ေပးခဲ့ပါဦး။
ႂကြက္စုတ္။     ။ ဘတ္ေငြ ေပးခဲ့ရမယ္ဟုတ္လား။
ႂကြက္စုတ္က အူေၾကာင္ေၾကာင္လုပ္ေနသျဖင့္ ဦးရုကၡစိုးက တံေတာင္ျဖင့္တြတ္လိုက္ရာ အိတ္ထဲမွာ ၁၀ ဘတ္ေစ့ တေစ့ကို အေယာင္ေယာင္အမွားမွားျဖင့္ ထုတ္ေပးလိုက္သည္။
လူဝင္အရာရွိ။     ။ ဟင္ ဒါပဲလားဗ်။
ႂကြက္စုတ္။     ။ ဘုရားစူးရပါေစ့ဗ်ာ။ က်ဳပ္မွာ ဘတ္ေငြဆိုလို႔ ဒါပဲပါပါတယ္။ အဲဒါ ဖိုးရႈပ္မသိေအာင္ ဘတ္ထားတဲ့ ေငြေလးပါ။
ႂကြက္စုတ္၏ ခုနစ္သံခ်ီအသံေၾကာင့္ လူဝင္မႈႀကီးၾကပ္ေရးအရာရွိလည္း လန္႔သြားၿပီး ေဘးဘယ္ညာကိုၾကည့္ကာ ဘတ္ေငြ ၁၀ ကို ယူ၍ ႏုိင္ငံကူးလက္မွတ္ကို ေဆာင့္ႀကီးေအာင့္ႀကီး ျပန္ေပးလိုက္ကာ လႊတ္ေပးလိုက္သည္။ ဦးရုကၡစိုးက ကိုယ္ေယာင္ ေဖ်ာက္ထားေသာေၾကာင့္ မင္ေသေသျဖင့္ ႂကြက္စုတ္ေဘးက ဝင္လိုက္လာသည္။
ဖိုးရႈပ္လည္း တဘက္က လူဝင္မႈႀကီးၾကပ္ေရး အရာရွိမ တဦးကုိ ဘတ္ေငြ ၂၀ ေပးကာ ျဖတ္သန္း လာခဲ့သည္။ သူလည္း အယ္ခ်ဳပ္ႀကီးအိတ္ထဲက ဘတ္လာသည့္ ဘတ္ ၂၀ ျဖစ္သည္။
ေလဆိပ္ထဲကထြက္လာေတာ့ ရန္ကုန္ေလကို တဝႀကီးရႈလိုက္ရာ မီးခိုးနံ႔မ်ားေၾကာင့္ ၂ ဦးႏွင့္တပါး ေခ်ာင္းတဟြတ္ဟြတ္ ဆိုးၾကေလေတာ့သည္။ သူတုိ႔ေရွ႕တြင္ တကၠစီတစီးက “ဖုန္းဒိုင္း ဖုန္းဒိုင္း” အသံမ်ိဳးစံုျမည္ကာ လာရပ္သည္။ တကၠစီဒရိုင္ဘာ ဆင္းလာၿပီး သူတို႔လက္ထဲက အထုပ္မ်ားကို ရိုေသစြာ ယူ၍ ကားေပၚသို႔တင္လိုက္သည္။
ရုကၡစိုး။     ။ ဒီလိုေတာ့လည္း ရန္ကုန္သားေတြက ဧည့္ဝတ္ေက်ၾကသားပဲကြ။ ဒါမ်ိဳးကို ယဥ္ေက်းပ်ဴငွာ ေရႊျမန္မာလို႔ ေခၚတယ္ သိလား။
ဒရိုင္ဘာ။     ။ ကားေပၚ ႂကြၾကပါခင္ဗ်။
ဖိုးရႈပ္ႏွင့္ ႂကြက္စုတ္မွာ ဒရိုင္ဘာျဖစ္သူ၍ ယဥ္ေက်းပ်ဴငွာေသာ ပံုစံေၾကာင့္ စိတ္ႀကီးဝင္ၿပီး ကားေပၚတက္ထုိင္ လိုက္သည္။ ဦးရုကၡစိုးလည္း မေနသာေတာ့ဘဲ လိုက္တက္လိုက္ရသည္။ ကားေနာက္ခန္းတြင္ ထိုင္လိုက္ေသာ ဖိုးရႈပ္မွာ “ေအာင္မေလးဗ်” ဟု ရုတ္တရက္ ေအာ္လိုက္သျဖင့္ အားလံုး လန္႔သြားၾက၏။
ဒရိုင္ဘာ။     ။ ဆိုဖာစုတ္ၿပီး စပရိန္ထြက္ေနလို႔ပါ။ နည္းနည္းေလာက္ ေရွာင္ထုိင္လုိက္။ အားလံုးအဆင္ေျပ သြားမယ္။
ဒရိုင္ဘာ ေျပာသည့္အတုိင္း ဖိုးရႈပ္က ထုိင္လိုက္စဥ္ ႂကြက္စုတ္က တံခါး ပိတ္မရဘဲ ျဖစ္ေနသည္။ ဒရိုင္ဘာက တံခါးကို အျပင္မွ လာပိတ္ကာ ဝါယာႀကိဳးျဖင့္ ေသခ်ာစြာ ခ်ည္တုပ္ရင္း “အားလံုး အဆင္ေျပသြားပါၿပီ ခင္ဗ်ာ။ ဘယ္ကို ပို႔ေပးရပါမလဲ” ဟု ေမးလိုက္သည္။
ရုကၡစိုး။     ။ ေစ်းသိပ္မႀကီးတဲ့ ဟိုတယ္ ဒါမွမဟုတ္ တည္းခိုခန္း တခုခုကို ပို႔ပါ။
ဒရုိင္ဘာ။     ။ ဟိုဟာရတဲ့ တည္းခိုးခန္းရွိတယ္ ဆရာတို႔။ ေစ်းလည္း သိပ္မႀကီးေစရဘူး။ မွတ္ပံုတင္လည္း ျပစရာ မလိုေအာင္ က်ေနာ္ စီစဥ္ေပးလို႔ရတယ္။
ဒရိုင္ဘာက ေျပာရင္းဆိုရင္း ကားျပဴတင္းေပါက္မွ ကြမ္းတံေတြးကို လမ္းေပၚသို႔ ျပစ္ခနဲ လွမ္းေထြးလိုက္ေသးသည္။
ႂကြက္စုတ္။     ။ ဟိုဟာဆိုတာ ဘာလဲဟင္ … ေရပူေရေအးရတာကို ေျပာတာလား။
ဒရိုင္ဘာ။     ။ ဟာ ကိုယ့္ဆရာကလည္း ပိန္းလိုက္တာ။ ဟိုဟာဆိုတာ ဟိုဟာေပါ့ဗ်ာ။ ဘာညာကြိကြေပါ့။
ဖိုးရႈပ္က ရုတ္တရက္သေဘာေပါက္ သြားၿပီး “ဟာ ရတယ္၊ ရတယ္။ က်ေနာ္တုိ႔ကို အသင့္အတင့္ ဟိုတယ္ တခုခုသာ ပို႔ေပးပါ” ဟု ေျပာလိုက္သည္။ ကားသမားက ကားကို ေဆာင့္ထြက္လိုက္ရာ “ဖုန္းဒိုင္း” သံစံုျမည္၍ ထြက္ခြာသြားသည္။ ကားက လမ္းေလွ်ာက္ တဂ်ံဳးဂ်ံဳးျမည္ေနသည္။
ဒရိုင္ဘာ။     ။ ဟဲဟဲ … က်ေနာ့္ကားက သိပ္မဆိုးပါဘူး။ လမ္းေတြက ခ်ိဳင့္ေတြခ်ည္းပဲမို႔လို႔ပါ။
ကားေပၚတြင္ သူတို႔အားလံုး ယိမ္းထိုးေနၾကသည္။ ကားက မီးပြိဳင့္ကို ပြတ္ကာသီကာ ေက်ာ္ျဖတ္သည္။ သူ႔ကားကို ကားတစီးစီးေက်ာ္ျဖတ္သြားလွ်င္ ဒရိုင္ဘာက ဆဲသည္။ ဒီလိုႏွင့္ အလတ္စား ဟိုတယ္တခု ေရွ႕တြင္ ကားဘရိတ္ကို ေဆာင့္အုပ္လိုက္ေတာ့သည္။
ႂကြက္စုတ္။     ။ ဘယ္ေလာက္က်လဲ။
ဒရိုင္ဘာ။     ။ တေသာင္းခြဲ က်ပါတယ္။
ဖိုးရႈပ္။     ။ ဟာ မ်ားလိုက္တာဗ်ာ။ ခင္ဗ်ား တကၠစီမွာ မီတာမပါဘူးလား ၾကည့္ရေအာင္။
ဒရိုင္ဘာက ဖိုးရႈပ္အား မ်က္ေထာင့္နီျဖင့္ ၾကည့္၍ “ခင္ဗ်ား ရူးေနလား။ ဒီေလာက္စုတ္ေနတဲ့ကား ဘယ္လိုလုပ္ မီတာ တပ္မွာလဲ။ ရုတ္ရုတ္ရုတ္ရုတ္ေတာ့ မလုပ္နဲ႔၊ ေပး တေသာင္းခြဲ” ဟု ေျပာလိုက္သည္။
ရုကၡစိုး။     ။ နည္းနည္းေလာက္ ေလွ်ာ့ေပးလိုက္ပါ ငါ့တူရယ္။
ဒရိုင္ဘာ။     ။ ခင္ဗ်ားက ဘယ္ဇာတ္ထဲကလဲ အဘိုးႀကီး။ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္မလုပ္ပါနဲ႔။ တျပားမွ မေလွ်ာ့ေပးႏုိင္ဘူး။ ကားေပၚမတက္ခင္ ကေတာ့ ေစ်းမေမးဘဲနဲ႔။
ဖိုးရႈပ္။     ။ ဒါကေတာ့ ခင္ဗ်ားက က်ေနာ္တို႔ အထုပ္ေတြကို ယူၿပီး ကားေပၚတင္လိုက္တာကိုး။ ေမးခ်ိန္မွမရတာ။
ဒရိုင္ဘာ။     ။ ဟာ … ခင္ဗ်ားတို႔ ေတာသားေတြပဲ။ ဒါ ရန္ကုန္ဗ်။ ရန္ကုန္။ ေတာမဟုတ္ဘူး။ အူေၾကာင္ေၾကာင္ လာမလုပ္နဲ႔ အကုန္လံုး ျပႆနာ တက္သြားမယ္ ဘာသိလဲ။
ဒရိုင္ဘာက စြတ္ေဟာက္ေနသျဖင့္ အက်ယ္အက်ယ္ မၿငိမ္းဖြယ္မ်ား ျဖစ္လာမည္ကို စိုးရိမ္ေသာ ဦးရုကၡစိုးမွာ ျမန္မာက်ပ္ေငြ ၅ ေထာင္တန္ ၃ ရြက္ကို အပ္ခ်ေလာင္းဟု မန္း၍ ေပးလိုက္မွ ကားကို ေဆာင့္ထြက္ကာ “ဖုန္းဒိုင္း” သံစံုျမည္၍ ေမာင္းထြက္ သြားေလေတာ့သတည္း။      ။

@By featured, ရန္ကုန္သားတာေတ


 
+5

Offline drlanmadawthar

  • တြဲဖက္ ပါေမာကၡ
  • *****
  • Posts: 758
  • ဂုဏ္ထူးေဆာင္ရမွတ္ 400
  • Gender: Male
  • Respect: +4203
Re: ႏွစ္သက္မိေသာ သေရာ္စာမ်ား
« Reply #47 on: January 15, 2012, 12:55:42 AM »
ကြ်န္ေတာ္တို႔ ျမန္မာႏိုင္ငံက ဝန္ထမ္းဆရာဝန္လင္မယားေတြ ႏိုင္ငံျခားကို တူစံုယွဥ္တြဲခရီးထြက္ခြင့္ မရွိဘူးတဲ့ခင္ဗ်။
 
ေဆးေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားဘဝမွာ သမီးရည္းစား၊ ေက်ာင္းၿပီးလုိ႔ ႏွစ္ေယာက္လံုးအလုပ္ထဲဝင္ၾကေတာ့ လက္ထပ္ၾက၊ ၿပီးေတာ့ ဖူးခက္ကို ဟန္းနီးမြန္းထြက္ဆိုတာ လြန္းထားထား ဝတၳဳထဲမွာေတာ့ ဖတ္ဖူးသား။ ဘဲဒီး ဂဒိုမန္းတစ္ (Very romantic!)
 
တကယ့္လက္ေတြ႕မွာေတာ့ အဲေလာက္ ပိုက္ဆံရွိတဲ့ ျမန္မာဝန္ထမ္းဆရာဝန္ေပါက္စစံုတြဲတကယ္ရွိရင္ ဂင္းနစ္ - အဲေလ၊ ဖူးခက္ကိုလည္း ဟန္းနီးမြန္းခရီးထြက္မယ္ဆိုရင္ တစ္ေယာက္တစ္လွည့္ သြားရပါလိမ့္မယ္ခင္ဗ်ား။ (“ကိုကို႔ ပတ္စ္ပို႔ ျပန္အပ္မွ မိုမို႔ပတ္စ္ပို႔ ထုတ္ေပးမယ္တဲ့ ကိုကိုရယ္။ ကိုကို ဟန္းနီးမြန္းထြက္ႏွင့္တဲ့အခ်ိန္ ကိုကို႔ ေဆးရံုဂ်ဴတီေတြကိုမိုမို relieving ဆင္းေပးထားမယ္ေနာ္။ ၿပီးမွ မိုမိုို တစ္လွည့္ သြားမယ္။ ကိုကို႔ရဲ႕ ဟန္းနီးမြန္း ဂ်ဴတီေတြကိုလည္း မိုမို ဟိုမွာပဲ relieving ရွာလုိက္မယ္ေနာ္။”) - ဟုတ္ေပါင္၊ ေျပာရင္းနဲ႔ ရႈပ္ကုန္ၿပီ။
 
 
ေၾသာ္ - ဒီလို မဟာဗ်ဴဟာေျမာက္ ေပါလစိ (policy) ခ်ထားရတဲ့ အေၾကာင္းရင္းကေတာ့ လင္မယားႏွစ္ေယာက္ အတူ ေပးထြက္လိုက္ရင္ ျပန္မလာေတာ့မယ့္ ျဖစ္ႏိုင္ေခ် မ်ားလို႔ပါတဲ့ခင္ဗ်ာ။ တစ္ေယာက္ကို ျပည္ထြက္ခြင့္မေပးဘဲ ႏုိင္ငံအက်ယ္ခ်ဳပ္နဲ႔ ထားထားရင္ေတာ့ ထြက္သြားတဲ့ တစ္ေယာက္ကလည္း အခ်ိန္တန္ရင္ မျဖစ္မေန ျပန္လာရမွာပဲဆိုတဲ့ အင္မတန္ သမာသမတ္က်တဲ့ အိုင္ဒီယာခင္ဗ်။ (“မင္းမိန္းမနဲ႔ ဒီဘဝမွာ ျပန္ေတြ႕ခ်င္ေသးတယ္ဆိုရင္ သင္တန္းၿပီးတာနဲ႔ ဒီကို တန္းတန္းႀကီး ျပန္ခဲ့ေတာ့။”)
 
စူဠလိပ္ ေရထဲလႊတ္ရရင္ေတာင္ လိပ္ခြံေတာ့ ခြ်တ္ၿပီးထားခဲ့ဦးဆိုတဲ့ အုိင္ဒီယာဗ်။
 
“အိုင္ေဆး ဦးဘခ်စ္၊ ခင္ဗ်ားတို႔ ခ်စ္ျခင္းကို မခြဲခ်င္ဘူးဗ်ာ ေနာ္။ ဒါေပမယ့္ ခင္ဗ်ား က်ဳပ္ကို ေနာင္ ဒုကၡမေပးရဲေအာင္ေတာ့ကာ မျမဝင္းကို က်ဳပ္ ေခၚထားရလိမ့္မယ္ဗ် … ဟြန္းဟြန္း …” ဆိုတဲ့ ဗိုလ္ေအာင္ဒင့္ အိုင္ဒီယာမ်ိဳးဗ်။ (ဗိုလ္ေအာင္ဒင္ = ဓားျပဗိုလ္။)
 
ဒါဟာ Social kidnapping လူမႈေရးျပန္ေပးဆြဲျခင္းပဲဗ်။ အခု ႏိုင္ငံေတာ္က ေဖာ္ေဆာင္ေနတဲ့ ဒီမိုကေရစီက်င့္စဥ္နဲ႔လည္း ေျဖာင့္ေျဖာင့္ႀကီး ဆန္႔က်င္ေနသလားလို႔ပဲ။ (ဒီမိုကေရစီက်င့္စဥ္က ေျဖာင့္ေျဖာင့္ႀကီးဆိုရင္ေပါ့ေလ အဟီး။)
 
အိုင္ေဆး … တစ္ဖက္ႏိုင္ငံမွာ သင္တန္းသြားတက္ရမယ့္ ကိုယ့္ဇနီးကုိယ္ စိတ္မခ်လို႔ လုိက္ပို႔ခ်င္တယ္ဗ်ာ။ ဟုိမွာလည္း ေရာက္တုန္းေရာက္ခိုက္ ေလးငါးရက္ေလာက္ အတူလည္လိုက္ ပတ္လိုက္ခ်င္ေသးတယ္ဆိုရင္ ႏွစ္ေယာက္လံုး ပတ္စ္ပို႔ၿပိဳင္တူရေအာင္ ဘယ္လိုလုပ္ရမလဲ။
 
မူနဲ႔ လြတ္ေအာင္ဆိုရင္ လင္မယား မဟုတ္မွပဲ ရမွာေပါ့။ ဒီေတာ့ကာ “ႏွစ္ဦးသေဘာတူ (ေခတၱ) ကြာရွင္းျပတ္စဲ ၿပီးစီးျခင္း” ဆိုၿပီး ေၾကညာလိုက္ဗ်ာ။
 
          “ကြ်န္ေတာ္တို႔ လင္မယားမဟုတ္ေတာ့ဘူးခင္ဗ်။ သူလည္း သူ႔ကိစၥနဲ႔သူ ႏိုင္ငံျခားသြားမွာ။ ကြ်န္ေတာ္လည္း ကြ်န္ေတာ့္ကိစၥနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္ပဲ။”
          “ေၾသာ္ ေလယာဥ္တစ္စီးတည္း ထိုင္ခံုနံပါတ္ ကပ္လ်က္ ျဖစ္ေနတာကေတာ့ အခင္မင္ မပ်က္ေအာင္လို႔ပါ ခင္ဗ်ာ။”
          (“ဟိုေရာက္ေတာ့လည္း ဟိုတယ္တစ္ခန္း ႏွစ္ေယာက္ အစုအစပ္ငွားၿပီး … ဟဲဟဲဟဲဟဲ … အခင္မင္မပ်က္ေပါ့ခင္ဗ်ာ။”) - စိတ္ထဲမွ ႀကံဳးဝါးျခင္း။
 
ပတ္စ္ပို႔ ရၿပီဆိုေတာ့မွ…
“ႏွစ္ဦးသေဘာတူ ကြာရွင္းျပတ္စဲၿပီးစီးျခင္း ၿပီးစီးသြားပါ၍ ဒုတိယမၸိ လက္ထပ္ၿပီးစီးျခင္း။”
“ဒုတိယေျမာက္ ဟန္းနီးမြန္းခရီးကို ျဖစ္ေျမာက္ေအာင္ အဖက္ဖက္မွ ဝိုင္းဝန္းဖိအားေပး ေပးပါေသာ တာဝန္ရွိပုဂၢိဳလ္မ်ားကို ေက်းဇူးဥပကာရ အထူးတင္ရွိပါေၾကာင္း ...”
 
ဟုတ္တယ္ေလ။ ဒီလို ႀကံတီးႀကံဖန္ ရူးတူးေပါေတာ ေလွ်ာက္စဥ္းစားၿပီး လုိက္လုပ္ေပးမွ က်င့္သံုးေနဆဲ ေပါလစိ (policy) ေတြနဲ႔ ေရွ႕သြားေနာက္လိုက္၊ သူ႔အရပ္နဲ႔ သူ႔ဇာတ္၊ အိုးရြဲ႕နဲ႔ စေလာင္းရြဲ႕၊ ဘုန္းႀကီးရူးနဲ႔ ေလွလူး လိုက္ဖက္ညီေတာ့မေပါ့လို႔။ ဘယ့္ႏွယ့္လဲဦးဘခ်စ္ကဲ့ … ဟြန္းဟြန္း …
 
PS:  မိန္းမေရ ကို႔ကို ဂယ္ခ်စ္ရင္ အထက္လူႀကီးေတြ မသိေအာင္ လာခိုးပါ။ စေနေန႔ည ကိုးနာရီ တံတားဦးေလဆိပ္ကေစာင့္မယ္။ ဟိုကေန ကို႔အတြက္ ပတ္စ္ပို႔အတု လုပ္ခဲ့ဦး။ ရင္ေတြခုန္လိုက္တာေနာ္ … အဟိ။


@dr aung khine's fb
+7
Success is like being pregnant; Everybody congratulates you, but nobody knows how many times you have been F**ked.

Offline drlanmadawthar

  • တြဲဖက္ ပါေမာကၡ
  • *****
  • Posts: 758
  • ဂုဏ္ထူးေဆာင္ရမွတ္ 400
  • Gender: Male
  • Respect: +4203
Re: ႏွစ္သက္မိေသာ သေရာ္စာမ်ား
« Reply #48 on: January 17, 2012, 02:50:19 AM »
ရာဇ၀င္ ရွိပါတယ္

တခါက လူႏွစ္ေယာက္ရွိတယ္။ တေယာက္က မ်က္စိမျမင္တဲ့သူ။ ဒါေပမယ့္ ဉာဏ္ေတာ့ရွိတယ္။ သူ ့နာမည္က ဖိုးဉာဏ္ တဲ့၊ ေနာက္တေယာက္ေတာ့ ဗလေကာင္းေကာင္းနဲ႔ လူပဲ။ ဆိုးတာက သူကဉာဏ္ေတာ့မရွိဘူး။ အဲ့ သူသိတာတခုေတာ့ ရွိတယ္အဲ့ဒါ ဖိုးဉာဏ္ကို ဆရာတင္ရမယ္ ဆိုတာပဲ။
သူ ့နာမည္ ဗလတဲ့။ သူတို႔က အတြဲေတာ့ညီသား။ ဗလ က ဖိုးဉာဏ္ ကို ကုန္းပိုးၿပီးသြားတတ္သလို ဖိုးဉာဏ္ေတာ့ ဗလ ေျပာတာနားေထာင္ၿပီး ဆံုးျဖတ္ေပးတတ္တယ္။ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ လဲဆိုေတာ့ တခါက သူတို ညပိုင္းႀကီးျပန္လာတာ ဗလ က …
“ေဟ့့ေကာင္ ဖိုးဉာဏ္ငါတို႔ဆီကို ခပ္လင္းလင္းဟာႀကီးႏွစ္ခု ေျပး၀င္လာတယ္”
ဖိုးဉာဏ္ ကစဥ္းစားၿပီး
“ဘယ္လိုဟာလဲ ဟ”
“ခပ္လင္းလင္းနဲ႔ အသံေတြလဲ ထြက္ေနတယ္ ႏွာမူတ္သံႀကီးနဲ႔ ငါတို႔နဲ႔ေတာင္ အေတာ္နီးလာၿပီ”
“လင္းလဲ လင္းတယ္ အသံလဲထြက္ေနတယ္ ဟုတ္လား”
“ေအး ငါတို႔နဲ႔ေတာင္ သိပ္မကြာေတာ့ဘူး”
“ဘယ္လိုအသံလဲကြ”
“တ တီတီတပြမ္ပြမ္နဲ႔ ကြ”
“ဟာ …. မင္း အဘ … အဲ့ဒါ… ကားဟ… ေရွာင္ေရွာင္…”
အေသအလဲေရွာင္လို႔ မတိုက္မိေပမယ့္ ႏွစ္ေယာက္လံုး လမ္းေဘးကို ဒိုင္ဗင္ပစ္လိုက္ရလို႔ အကြဲကြဲ အျပဲျပဲပဲ။ အဲ့လိုႏွစ္ ေယာက္ပါ။ ဒါေပမယ္အေပးအယူေတာ့ေျဖာင္လို႔။ အဲ့လိုနဲ႔ တေန႔ညတညမွာ သူတို႔ အိမ္အျပန္မွာ အပင္ႀကီးတပင္ႀကီး ေအာက္ ကျဖတ္ျပန္ရတယ္။
အဲ့အပင္မွာ ညဂ်ဴတီက်တဲ့ သရဲတေကာင္ ေရာက္ေနတယ္။ သူ႔တာ၀န္က ဒီညမွာ ဒီအပင္ေအာက္ကိုျဖတ္တဲ့ လူႏွစ္ ေယာက္ကို ေျခာက္ရမွာ။ တခါတည္း ႏွစ္ေယာက္ကိုေတြ႔ေတာ့ ပိုင္ၿပီေပါ ့ ပိုတဲ့အခ်ိန္ကို ဘီယာဆိုင္ထိုင္မယ္၊ မာဆတ္ သြားမယ္ေပါ။ ဒါေၾကာင့္ ၀ုန္းထခနဲခုန္ခ်ၿပီး သူရဲ႕ေၾကာက္စရာေကာင္းတဲ့ လက္ေတြကို ဆန္႔ထုတ္လိုက္တယ္။ ဗလ က သူေရွ႕ေရာက္လာတဲ့ သရဲကို ေသခ်ာၾကည့္ၿပီး …
“ဖိုးဉာဏ္ေရ ငါတို႔ေရွ႕ကို အျဖဴေရာင္အ၀တ္နဲ႔လူတေယာက္ ေျခကားယား လက္ကားယား လုပ္ေနတယ္”
“ေဟ …. ေမာ္ေတာ္ပီကယ္ေနမွာပါကြာ သူတို႔ဖလားႀကီးေတာင္ ပါဦးမယ္ ”
“အျဖဴေရာင္အ၀တ္က အစုတ္စုတ္အျပတ္ျပတ္နဲ႔ကြ”
“ေအာ္ ၀န္ထမ္းေနမွာေပါ့”
“ မ်က္လံုးျပဴးႀကီးနဲ႔ ဟ ”
“ေ၀ဖန္ေရးဆရာ ေနမွာဟ”
“လွ်ာကလဲ တေတာင္ ေလာက္ထြက္ေနတယ္”
“က်ဴရွင္ဆရာေနမွာ”
သူတို႔ေျပာေနတာေတြ ၾကားၿပီး ၾကာေတာ့ သရဲလဲစိတ္က မရွည္ေတာ့ဘူး။
“ဟိတ္လူေတြေၾကာက္ၾကေလဗ်ာ က်ဳပ္က တေစၱ ခင္ဗ်ားတို႔ေတြ ကိုေျခာက္ေနတာ”
“ဖိိုးဉာဏ္ေရ ငါတို႔ကို သူက တေစၧေျခာက္ေနတာတဲ့”
“အာ သူက သရဲဆိုတိုင္း ယံုလို႔မရဘူးကြ ဒီေခတ္ႀကီးက အလိမ္အညာေတြမ်ားတယ္။ သူ႔မွာ ဘာအေထာက္အထားပါ လဲ၊ ေမးၾကည့္ကြာ”
သရဲလဲ အေတာ္တင္းေနၿပီ ဒါနဲ သူ႔ရဲ႕ သရဲမွတ္ပံုတင္ကတ္ျပားကို ျပလိုက္တယ္။ သူ႔ဘ၀သက္တမ္းမွာ ဒီလိုကတ္ျပား ျပၿပီး ေျခာက္ရတဲ့ လူမ်ဳိးမေတြ႔ဖူးဘူး။ ဗလ က မွတ္ပံုတင္ကိုၾကည့္ၿပီး
“ကတ္ျပားကေတာ့ဟုတ္တယ္ ပံုက၀ါးေနတယ္ကြ”
“ပံုက၀ါးတယ္ဆိုေတာ့ ယံုလို႔မရေသးဘူး ၿပီးေတာ့ အဲ့ ကတ္ျပားကို ငါကျမင္ရတာ မဟုတ္ဘူး။ ဗလ ဒီေကာင္ ၾကည့္ရ တာ မသကၤာစရာဘဲကြ၊ ၾကာတယ္ကြာ ဒီေကာင္ကို မင္းခ်ဳပ္ထားလိုက္စမ္းကြာ”
ဒါမ်ဳိးကေတာ့ ဗလတို႔ ဘာသြက္သလဲမေမးနဲ႔ ခ်ဳပ္ထားလိုက္တာ သရဲခမ်ာ ယွက္ကန္ယွက္ကန္နဲ႔ မိပါေရာ။
“ေဟ့… လူေတြ…. က်ဳပ္က… သ… ရဲေနာ္.. က်ဳပ္… ကို္င္လိုက္ရမလား”
“ေအာင္မာ အခုထိ သရဲက တျပားသားမွ မေလ်ာ့ေသးဘူး…၊ ေအး မင္းကိုငါေမးမယ္ မင္းသရဲ ဆိုသိရမယ္ လူဟာေသ ရင္ ဒြါရကိုးေပါက္က အသက္ထြက္တယ္လို႔ဆိုတယ္၊ မင္းဟာ ေသဖူးတဲ့ သရဲ ဆိုေတာ့ သိရမယ္၊ ေျပာ မင္း ဘယ္အ ေပါက္ကထြက္သလဲအသက္။”
သရဲ လဲ အေတာ္ ညစ္သြားတယ္၊ ကို႔ဟာကို ဘယ္က ထြက္မွန္းမသိဘူး။ ဒါနဲ႔ ရမ္းၿဖီး လိုက္တယ္။
“ နာ… နား … က… ထြက္တာ”
ဒီအခါဖိုး ဉာဏ္က ေတာက္တခ်က္ ျပင္းျပင္းေခါက္ၿပီး
“လူ႔ရဲ႕ ျမင့္ျမတ္တဲ့ နားႏွေခါင္းထြက္ရင္ ေကာင္းတဲ့ဘံုေရာက္တယ္ ကြ။ ေဟ့ေကာင္ဗလ ဒီေကာင္လူလိမ္ကြ ခ်ကြာ”
ဘာေျပာေကာင္းမလဲ ဗလ သမလိုက္တာ သရဲ ေခြေခြ ေလးက်န္ခဲ့တယ္။
ဒီဇာတ္ကၿပီးမသြားခဲ့ဘူး။တေစၦေလာကမွာ ဂယက္ထသြားတယ္။ သရဲေတြ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ျပန္ေမးၾကတယ္။ ငါတို႔က ဘာလဲ ဘာေတြလဲ ဘာေကာင္ေတြလဲ။ ေဆာက္တည္ရာမရ ျဖစ္ကုန္တယ္။ တေစၦအႀကီးအကဲႀကီးကေတာ့
ေျပာရွာပါတယ္…
“တို႔ေတြက သရဲေတြပါ သံသယ မရွိၾကပါနဲ႔”
ဒါေပမယ့္ သူစကား ဘယ္သူမွနားမေထာင္ၾကဘူး ။ေခါင္းေဆာင္ႀကီးလဲ တဖြဖြေျပာရင္း သူ႔ဘ၀ ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္ ေရာက္ေတာ့ ေသတမ္းစာမွာ မွာခဲ့တယ္။
မ်က္စိ မျမင္တဲ့သူနဲ႔ ဉာဏ္နည္းတဲ့ သူေတြကို ဘယ္ေတာ့မွ မေျခာက္ပါနဲ႔တဲ့။ ခုခ်ိန္ထိ ဘယ္မ်က္မျမင္ ဘယ္အ႐ူးကိုမွ
တေစၦေျခာက္တယ္လို႔ မၾကားမိတာ အမွန္ပါပဲ ။
cupid boy (from mail group)
+6
Success is like being pregnant; Everybody congratulates you, but nobody knows how many times you have been F**ked.

Offline drlanmadawthar

  • တြဲဖက္ ပါေမာကၡ
  • *****
  • Posts: 758
  • ဂုဏ္ထူးေဆာင္ရမွတ္ 400
  • Gender: Male
  • Respect: +4203
Re: ႏွစ္သက္မိေသာ သေရာ္စာမ်ား
« Reply #49 on: January 20, 2012, 02:47:48 PM »
ဆိုးေပ

ဒီကိစၥ ဆိုးေပ ျမိဳ႔တက္သင္တန္းတက္ရာကစသည္။
 
ဆိုးေပတို႔သင္တန္းက ညစ္ပါတ္သည္လို႔ဆိုးေပအေမကေျပာသည္ အီးေတြ၀မ္းေတြပါသည္ လို႔လည္းသိရသည္။ ဘာဘဲျဖစ္ျဖစ္ အရင္တုန္းကဆိုးေပ ပြင္႔လင္းတတ္သည္။အသံက်ယ္က်ယ္ေျပာတတ္သည္။ ဒါေပမယ္႔ျမိဳ႔သင္တန္းကျပန္လာေတာ႔ ဇာတ္မင္းသားပံုေပါက္လာသည္ ။ စကားေျပာလွ်င္ ႏုတ္ဖ်ားႏွင္႔ ဇာတ္မင္းသားလိုလိုေျပာတတ္လာသည္။ သူေျပာေတာ႔ပညာရွိေတြဒီလိုေျပာသည္ဆိုဘဲ။
 
ဒီၾကားထဲ ဘိုစကားေတြညွပ္ျပီး ၾကီးၾကီးက်ယ္က်ယ္ေတြေျပာလာျပန္သည္။ ပေရာဂ်က္ ဆိုေျပာေျပာေနသျဖင္႔ ပေရာဂဆရာက သူ႔ဂြင္လုမည္ဟုထင္ျပီးမၾကည္။ကေလးေတြ ထုတ္ဆီးတိုးေနသည္႔ၾကားထဲ ဂိမ္းသီအိုရီ၀င္ေျပာျပန္သည္။၀င္း၀င္းတို႔အေမက အိမ္လာတိုင္သည္ ရြာထဲ၀င္း၀င္းသီအိုရီ(win-win) ေလွ်ာက္ေျပာေန၍ ၀င္း၀င္းတို႔အရွက္ရသျဖင္႔ျဖစ္သည္။စီဘယ္ဆိုရွိက္ရတီဆိုတာ ဆိုးေပပါးစပ္ကထြက္ေနၾက။ ဒီလိုနားမလည္ေသာ အရာမ်ားေျပာသျဖင္႔ အိမ္ဆြမ္းခံၾကြေနက် ကိုယ္ေတာ္လည္းမလာေတာ႔ လဘက္ရည္ဆိုင္ရွင္က သူလာလွ်င္လူရွင္းသျဖင္႔ဆိုးေပ အားလက္လန္သည္။ ဆိုးေပအားရြာရွိကေလးလူၾကီး ဆိုးေပအားေရွာင္ၾကသည္။ ေနာက္ဆိုးေပ ျမိဳ႔ျပန္ေျပးသည္။
 
သိပ္မၾကာ ဆိုးေပျပန္ေရာက္လာေတာ႔ သူဟာအမတ္ေလာင္းျဖစ္သည္ဟုေျပာျပန္သည္။ ပုတ္သင္ညိဳပါတီကျဖစ္သည္ဟုသိရသည္။ သူမဲဆြယ္သည္ကို သူ႔အမ်ိဳးေတြမေနရ တစ္အုပ္လံုးလိုက္ရသည္။ ရြာရွိ ႏြားလွည္းႏွင္႔ထေရာ္လာဂ်ီေတြကို အစိုးရကို၀ယ္ခိုင္းျပီး ကားေသးေသးေလးေတြသြင္းေပးမယ္လို႔ ေျပာျပန္သည္။ ရြာသားေတြ ကားေမာင္းသင္ဖို႔ လိုင္းကားဆရာ ကိုျပားကို အပူကပ္ၾကသည္။သို႔ေသာ္ဆိုးေပ ကိုေခြးကိုရွံဳးသည္ ။ ရြာသားေတြမဲမထည္႔၍ရွံုးရသည္လို႔ ျပသနာရွာ သည္ ။ဆိုးေပအေဖက ဆိုးေပကိုနဘမ္အုပ္သည္ ငါးသိန္းကုန္၍ျဖစ္သည္။ဆိုေပ လူေတြကိုမေၾကနပ္ ထို႔ေနာက္ဆိုးေပ စကားသိပ္မေျပာေတာ႔ ။ရြာ၀မ္းသာသည္။
 
နည္းနည္းၾကာျပီးတစ္ရက္ ဆိုးေပအေမ ေအာ္ျပီးရြာထဲေျပးေနသည္ ။ ဆိုေပ စာထားခဲ႔သည္ဟုသိရသည္ ။ေနာက္ဘ၀သမၼတျဖစ္ေအာင္ ရြာေဘးကဧရာ၀တီျမစ္ထဲခုန္ခ်ေတာ႔မည္ဟုေရးခဲ႔သည္။ ရြာသားေတြ အမ်ိဳးေတြျမစ္ဆီေျပးၾကသည္။ ဟိုေရာက္ေတာ႔ ရင္ေခါင္းေလာက္ရွိတဲ႔ျမစ္ထဲမွာ ဆိုးေပငိုေနသည္။ အေၾကာင္းအရင္းက ဧရာ၀တီျဖစ္ေရနည္းသည္ကို သူ႔သင္တန္းက သင္မေပးခဲ႔၍ျဖစ္သည္။
 
အံဖြယ္ဆိုးေပပါတကား ရြာအေၾကာင္း ျမစ္အေၾကာင္း ျမိဳ႔သင္တန္းက သူ႔မေျပာျပခဲ႔ပါလား....။
+11
Success is like being pregnant; Everybody congratulates you, but nobody knows how many times you have been F**ked.

Tags: