Author Topic: ႏွစ္သက္မိေသာ သေရာ္စာမ်ား  (Read 37206 times)

0 Members and 1 Guest are viewing this topic.

Offline ဂိ ဂိ

  • အျငိမ္းစား ကထိက
  • ***
  • Posts: 558
  • ဂုဏ္ထူးေဆာင္ရမွတ္ 0
  • Gender: Male
  • Respect: +3396
လူမစြမ္း နတ္မ

တနဂၤေႏြေန႔ေလး ေနျမင့္ေအာင္အိပ္ရမလားမွတ္တယ္ ေစာေစာစီးစီးကုိ ဖုန္းျမည္လာတယ္ေလ။ Silent လုပ္ျပီးမအိပ္မိေတာ့ ခု ဇိမ္ပ်က္ရျပီ။ နံပတ္ၾကည့္လိုက္ေတာ့လည္း တခါမွ မျမင္ဘူးဘူးျဖစ္ေနတယ္။
သန္း တာနဲ႔ေရာျပီး ဖုန္းျပန္ေျဖလိုက္တယ္...

“ဟားလို”
“ကုိဖိုးေက်ာ္လား ဗ်ာ”
“ဟုတ္ပါတယ္”
“က်ေနာ္က ေမာင္ရာဇာျပည့္စံုမင္းေသြးပါ”

ေအာင္မယ္ေလး…ရွည္းလ်ားေတာ္မူလိုက္တဲ့နာမည္

“ေအာ္…ေအး…ေျပာ ေမာင္မီးေသြး”
“မင္းေသြး ပါဗ်”
“ဟုတ္ပါျပီကြာ…ကိစၥကုိေျပာပါအံုး”
“ရန္ကုန္ စမ္းေခ်ာင္းက ကုိသန္းထူး ကုိသိတယ္မလား”
“အင္း…သိတယ္၊ ဘာလဲ သူ ဆံုးျပီလား”
“အာ…မဟုတ္ပါဘူး၊ က်ေနာ္က သူညီဝမ္းကြဲလို႔ ေျပာမလို႔ ပါ”
“ေအာ္…ဒီလိုလား”
“ဟုတ္ပါတယ္၊ က်ေနာ္က အလုပ္လာရွာတာ၊ ကိုဖိုးေက်ာ္ဆီဆက္သြယ္ျပီး လိုအပ္တာ အကူအညီေတာင္းဖို႔ မွာလိုက္လို႔”

ေအေပး သန္းထူး၊ ဒုကၡေပးဖို႔ေတာ့ သတိရရွာသား။ ရံုးပိတ္ရက္ေလးတရက္ေတာ့ မနားရဘဲ အလုပ္ရႈပ္အံုးေတာ့မယ္။

“အင္း…ဒါနဲ႔ မင္းက အခု ဘယ္မွာလဲ”
“စကၤာပူမွာ”
“ဘာကြ…ေဟ့ေကာင္ ေနာက္တာလား? ”
“မေနာက္ပါဘူး ခင္ဗ်၊ ကုိဖိုးေက်ာ္ေမးလို႔ ေျဖတာပါ”
“မင္း စကၤာပူမွာဆိုတာေတာ့ သိတာေပ့ါကြ၊ ဘယ္အပုိင္းမွာေနသလဲ လို႔ ေမးတာ”
ဘယ္လိုအူေၾကာင္ေၾကာင္ေကာင္နဲ႔ လာေတြ႔ေနတယ္မသိဘူး
“Wood land ဘက္လို႔ ဒီမွာအတူေနတဲ႔လူကေျပာတယ္”
“ငါက Dover မွာေနတာဆိုေတာ့ ဒီလိုလုပ္ကြာ၊ ေန႔လည္ ၁ နာရီေလာက္ ပင္နင္ဆူလာပလာဇာ မွာ ေတြ႔ၾကတာေပ့ါ၊ ပင္နင္ဆူလာ ကုိ သိတယ္မို႔လား၊ ဗမာေတြစုတဲ႔ေနရာေလ”
“ဟုတ္ကဲ႔…ဟုတ္ကဲ႔…က်ေနာ္က မေန႔ကမွေရာက္တာဆိုေတာ့ ေသခ်ာေတာ့မသိဘူး…ေမးစမ္းျပီးလာခဲ႔ပါမယ္”

* * * * * * * * * *
ေန႔လည္ပုိင္း ေရႊဝါေျမကဖီးမွာ ဂ်ာနယ္ဖတ္ရင္း တေယာက္ထဲထိုင္ေစာင့္ေနတုန္း ဖုန္းျမည္လာတယ္၊

“အကို….က်ေနာ္ ျပည့္စံုမင္းေသြး ပါ”
“ေအး…မင္းအခု ဘယ္ေရာက္ေနျပီလဲ၊ ငါေစာင့္ေနတာ ၾကာျပီ”
“က်ေနာ္ ဗင္နီဇြဲလား ေရာက္ေနျပီ အကို”

ဟိုက္…ဒီေကာင္မနက္ကမွ စကၤာပူမွာ ရိွပါေသးတယ္၊ ခု ဘယ့္ႏွယ့္လုပ္ျပီ ေတာင္အေမရိကတိုက္ဘက္ ေရာက္သြားတာပါလိမ့္၊ ဟုတ္ေသးပါဘူး ဖုန္းနံပတ္ကလည္း ဒီကဖုန္းနံပတ္ၾကီးပါဘဲ

“ေဟ့ေရာင္ မင္းငါ့ကုိေနာက္ေနျပန္တာလား၊ ေသခ်ာျပန္ေျပာစမ္း မင္းအခုဘယ္မွာေရာက္ေနသလဲဆိုတာကုိ”
“မေနာက္ပါဘူးအကိုရာ…မနက္က အကိုေျပာတဲ႔ေနရာေလ…ဗင္နီဇြဲလားပလာဇာ ဆိုတာ”
“အာ…ပင္နင္ဆူလာ ပလာဇာပါကြာ…”
ေတာက္…..ဒီေကာင္နဲ႔ေတာ့ ၾကာရင္ငါ ရူးေတာ့မယ္
“ဟုတ္…ဟုတ္တယ္..အဲဒီဟာၾကီးေအာက္ေရာက္ေနျပီ…အကုိက ဘယ္မွာလဲ”
“မင္း သံုးလႊာကုိတက္ခဲ႔၊ ေရႊဝါေျမလဘက္ရည္ဆိုင္မွာ”
“ဟုတ္ကဲ႔ ကုိဖိုးေက်ာ္…”

* * * * * * * * * *

ခဏေနေတာ့…ေကာင္ေလးတေယာက္ ဆိုင္ထဲတန္းဝင္လာျပီး….

“အကုိက ကိုဖိုးေက်ာ္ လားဗ်ာ၊ က်ေနာ္က ျပည့္စံုမင္းေသြးပါ”
“ေအာ္…ဟုတ္တယ္၊ ဒီေလာက္လူေတြအမ်ားၾကီးၾကားထဲ ငါ့ကို ဖိုးေက်ာ္မွန္း မင္းဘယ္လိုလုပ္သိလည္း”
“လြယ္ပါတယ္ အကုိရာ၊ ကုိသန္းထူးကေျပာဘူးတယ္ေလ၊ ကိုဖိုးေက်ာ္ရုပ္ကခန္႔ခန္႔ေခ်ာေခ်ာၾကီးတဲ႔…ခုျမင္တာနဲ႔ တန္းသိတာေပ့ါ”

ေအာင္မယ္…ဒီေကာင္ေလးမဆိုးဘူး၊ လူကသာအူလည္လည္နဲ႔၊ အမွန္ေတာ့ ေျပာတတ္သား။

“ဟီးဟီး…လဘက္ရည္ေသာက္ကြာ”
“ဟုတ္ ရတယ္အကို၊ က်ေနာ္ ဘာက စ လုပ္ရင္ေကာင္မလည္းဆိုတာ အၾကံေပးပါအံုး”
“ပထမဆံုးလုပ္ရမွာကေတာ့ မင္းရဲ႕ CV form ကုိ ေရးရလိမ့္မယ္”
“က်ေနာ္ ကုိယ္တိုင္စိတ္တိုင္းက် ရုိက္လာတာေတာ့ ရိွတယ္ အကို”
“ျပစမ္းပါ အံုး”

စာရြက္တစ္ရြက္ ထုတ္ေပးလို႔ ဖတ္ၾကည့္လိုက္ေတာ့….ေအာင္မေလးဗ်၊ ေကာင္းလိုက္တဲ႔ CV ၾကီး၊ အလုပ္ေတာ့ရအံုေတာ့မွာ…ၾကည့္ၾကပါအံုး….


ကုိယ္ေရးရာဇဝင္

အမည္။ ။ ရာဇာျပည့္စံုမင္းေသြး
အဖအမည္။ ။ ဦးျပည့္စံု
အမိအမည္။ ။ ေဒၚျမျမမင္း
မွတ္ပံုတင္။ ။ ၉/မရမ(ႏိိုင္) 040477
ေမြးေန႔။ ။ 25.02.1986
ပညာအရည္အခ်င္း။ ။ သခၤ်ာ
လုပ္ငန္းအေတြ႔အၾကံဳ။ ။ ၂ ႏွစ္
ဆက္သြယ္ရန္။ ။ +65 81729646

“မင္းဟာက ဒါဘဲလား”
“ဟုတ္တယ္ေလ…အဲေလာက္ဆိုရင္ မရဘူးလား”
“ဘယ္ရမွာလဲကြာ…ထားပါေတာ့ ငါ့ဟာငါ ျပင္လိုက္ပါမယ္၊ ဒါနဲ႔ ပညာအရည္အခ်င္း သခၤ်ာဆိုတာက ဘာေျပာတာတုန္း”
“သခၤ်ာဘြဲ႕ေလ”

အင္း….ဒီဘြဲ႕နဲ႔ ဒီမွာဘယ္လိုမ်ားအလုပ္ရွာရပါ့…

“ေအာ္….ဒါဆို လုပ္ငန္းအေတြ႔အၾကံဳ ၂ ႏွစ္ဆိုတာကေရာ ဘာလုပ္ငန္းလည္းကြ”
“အဲဒါက အေဖ့ပြဲရံုမွာ လိုက္ျပီး စာရင္းမွတ္ခဲ႔တဲ႔ဟာ ကုိ ေရးထားတာပါ”

အင္း…အသံုးတည့္အံုးေတာ့မွာေပ့ါ….လုပ္လိုက္ဟ သန္းထူးေရ႕ ျဗမၼာၾကီးဦးေခါင္း ငါ့ဆီလႊဲလိုက္တာလား….

“ေကာင္းပါ့ကြာ…ဒါေပမဲ႔ သခၤ်ာဘြဲတခုထဲနဲ႔ေတာ့ အလုပ္ရွာရတာ မလြယ္ေလာက္ဘူးကြ၊ တျခား ေအာင္လက္မွတ္ေလး ဘာေလးမ်ားမရိွေတာ့ဘူးလား”
“ရိွတာေပ့ါ အကိုရာ၊ ၂ခုေတာင္”

ဝူး….ေတာ္ေသးတာေပ့ါ၊ ခုမွ သက္ျပင္းခ်ႏိုင္တယ္။

“ျပစမ္းပါအံုးကြာ”
“ဒီမွာ…..”… …ဆိုျပီး ထုတ္ျပလာတဲ႔ ေအာင္လက္မွတ္၂ခုလည္းျမင္လိုက္ေရာ…က်ေနာ္လည္း ငုတ္တုတ္ေမ့ေရာဗ်ဳိ႕။
တခုက…ရပ္ကြက္အရံမီးသတ္ သင္တန္းဆင္းလက္မွတ္၊
ေနာက္တခုက…ဝိတ္မတဲ႔ သင္တန္းဆင္းလက္မွတ္ၾကီး။
ေအာင္ျမေလး….ဝိတ္မတဲ့အရံမီးသတ္ၾကီးကုိ က်ဳပ္ကဘယ္လိုလုပ္ အလုပ္ရွာေပးရမလဲဗ်။
..ကယ္ၾကပါအံုးအရပ္ကတို႔၊ သန္းထူးတို႔ အေဝးကေနက်ေနာ့္ ကုိသတ္ေနလို႔။
ဒါေၾကာင့္လည္း သူညီ ကုိယ္လံုးကုိယ္ထည္က အသက္နဲ႔မလိုက္ေအာင္ၾကီးေနတာကုိး။
တခါျဖင့္ခက္ၾကျပီ။ တတ္ႏိုင္ဘူး ၾကည့္ေျပာၾကည့္လုပ္ရမွာဘဲ။

“အင္းေလ…ငါ မင္းရဲ႕ CV form ကုိ အသစ္ျပန္ရိုက္ျပီး မင္း Email ထဲ ပုိ႔လိုက္မယ္၊ Email လိပ္စာေပးခဲ႔ေလ။ ျပီးေတာ့ သတင္းစာေလးဘာေလးဝယ္ ျပီးသင့္ေတာ္ရာ ကုိယ္နဲ႔ကုိက္မယ္ထင္တာေလးေတြ ေလွ်ာက္ၾကည့္ေပ့ါကြာ၊ ငါလဲ တတ္ႏိုင္သေလာက္ ကူရွာေပးမယ္ ဟုတ္ျပီလား”
“ဟုတ္ကဲ႔အကို…ခုလိုကူညီေပးတာ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္၊ ကုိဖိုးေက်ာ္က ရုပ္ေခ်ာယံုတင္မဟုတ္ဘူး သေဘာလည္းေကာင္းတာကုိး”
“အမ္မေလး ေတာ္ပါျပီကြာ၊ ရုပ္လည္းမေခ်ာခ်င္ေတာ့ ပါဘူး”
“ဟဲ ဟဲ…အကိုကလည္း ရွက္ေနျပန္ပါျပီ”

ေတနာေလး…ေျဗာင္ၾကီးလာဖားေနတာ…။

* * * * * * * * * *

ဒီလိုနဲ႔ သတင္းစာထဲမွာေခၚတဲ႔ ေကာင္းႏိုးရာရာ ရႏိုင္ေကာင္းတဲ႔အလုပ္ေတြရွာျပီး သူ႔ကုိေလွ်ာက္ခိုင္းလိုက္၊ နီးစပ္ရာသူငယ္ခ်င္းေတြကုိ ေမးျမန္းစံုစမ္းလိုက္နဲ႔ အခ်ိန္ေတြတေရြ႕ေရြ႕ကုန္လာတယ္။ အမွန္က အလုပ္ကုိ ရွာမယ့္သာရွာေနရတာ သိပ္အားရိွလွတာမဟုတ္ဘူးရယ္။ ဘယ္တတ္ႏိုင္မလည္းေလ၊ သူ႔အရည္အေသြးနဲ႔ သူ႔ကံအေပၚမူတည္တာ၊ ခုတေလာ ကမၻာ့စီးပြားေရးပ်က္ကပ္ေၾကာင့္ စကၤာပူမွာလည္း အလုပ္အကုိင္ေတြ ရွားပါးေနတာေလ။ အရင္ကအလုပ္ေပါတဲ့ Technician ေတြ၊ စာရင္းကုိင္ေတြေတာင္ အလုပ္ရဖို႔မလြယ္ဘူးျဖစ္ေနတယ္။
ဒီ မင္းေသြး ဆိုတဲ႔ေကာင္ကလည္း သူမ်ားႏိုင္ငံျခားဆိုလို႔သာ လိုက္ႏိုင္ငံျခားတာ၊ တကယ္က မိဘေတြက လူခ်မ္းသာေတြတဲ့၊ တရက္က သန္းထူးနဲ႔ ဖုန္းေျပာျဖစ္လို႔သိရတာ။ ေကာင္းတာေပ့ါ၊ အလုပ္မရလို႔ Stay ကုန္ေတာ့လည္း ျပန္ခိုင္းယံုရိွတာဘဲ၊ လာခဲ႔တဲ႔ကုန္က်စရိတ္ကုိ အားနာစရာမလိုေတာ့ဘူးေပ့ါ။ ဒီလိုေလး စဥ္းစားထားလို႔မွ ရက္သိပ္မၾကာဘူး ဒီေကာင့္ဆီက ဖုန္းဝင္လာတယ္… …

“ကိုဖိုးေက်ာ္…က်ေနာ္ အလုပ္ရျပီဗ်”
“ေဟ…ဘယ္မွာလဲ”
“ႏိုက္ကလပ္တခုမွာ”
“ေဟ…ဘာလုပ္ရမွာတဲ႔လဲ”
“ဘာမွမလုပ္ရဘူး…ကိုယ္ၾကပ္စြပ္က်ယ္ဝတ္ျပီး ေကာင္တာေရွ႕လက္ပုိက္ရပ္ေနယံုဘဲ”
“ေဟ…ဒါဆို လူဆိုးထိမ္းေပ့ါ”
“ဟုတ္မယ္ထင္တယ္…သူေဌးက က်ေနာ့္ဗလ ၾကည့္ျပီး သေဘာက်လို႔ ခန္႔လိုက္တာ”
“ေဟ…အလုပ္ခ်ိန္ကေရာ”
“ည ၈ နာရီကေန ေနာက္ေန႔မနက္ ၄နာရီထိ၊ တပတ္ ၂ ရက္နား”
“ေဟ…လစာကေရာ”
“လစာကေတာ့နည္းပါတယ္…2800 ထဲပါ”
“ေဟ… …ဂြီ”
[‘ေဟ’ က အံံ့ၾသတာ၊ ‘ဂြီ’ က အံ့ၾသလြန္းလို႔ တက္သြားတာ]

* * * * * * * * * *
သူငယ္ခ်င္းတို႔ေရ….
ငါျမန္မာျပည္ကုိ ျပန္ျပီ၊
အင္ဂ်င္နီယာဘြဲ႕ကုိ ေက်ာင္းျပန္အပ္ျပီး ဝိတ္မတဲ႔သင္တန္း တက္မလို႔…
ဘိုင့္…ဘိုင္

ခရစ္ဒစ္တူ ---> ျမန္မာဟာသဂရုပ္ ( ေဖ့စ္ဘြတ္ခ္ )



သေဘာက်လြန္းလုိ႕ တင္ပါသည္ ဂိဂိ



+21
« Last Edit: May 09, 2011, 04:05:35 PM by ဂိ ဂိ »
လုပ္သလုိ မျဖစ္ရင္ ... ... ျဖစ္သလုိ လုပ္မယ္ ... ... ဒါဘဲ

Offline drlanmadawthar

  • တြဲဖက္ ပါေမာကၡ
  • *****
  • Posts: 758
  • ဂုဏ္ထူးေဆာင္ရမွတ္ 400
  • Gender: Male
  • Respect: +4196
"ဘာကြ... ျမန္မာေငြ ပါမလာဘူး။ ဟုတ္လား။ မင္းတို႔ဆီက စင္ကာပူေဒၚလာက

ဒီမွာသံုးလို႔ ရမယ္ထင္လို႔လားကြ။"

(click to show/hide)
+19
« Last Edit: December 08, 2011, 03:17:31 AM by imail »
Success is like being pregnant; Everybody congratulates you, but nobody knows how many times you have been F**ked.

Offline ngasai

  • ပထမနွစ္
  • *
  • Posts: 6
  • ဂုဏ္ထူးေဆာင္ရမွတ္ 0
  • Respect: +44
အနာဂတ္ ျမန္မာႏိုင္ငံ.....
"ဘာကြ... ျမန္မာေငြ ပါမလာဘူး။ ဟုတ္လား။ မင္းတို႔ဆီက စင္ကာပူေဒၚလာက ဒီမွာသံုးလို႔ ရမယ္ထင္လို႔လားကြ။" လူဝင္မႈ အရာရွိ၏ ဟိန္းေဟာက္မႈေၾကာင့္ အဆိုပါ စင္ကာပူသား ေခါင္းေလး ပုဝင္သြားသည္။ ထို႔ေနာက္ ျမန္မာစကား မပီကလာ ပီကလာျဖင့္ "က်ေနာ္ ရွာဝယ္ပါေသးတယ္။ မရလို႔ အေမရိကန္ ေ...ဒၚလာနဲ႔ ထုိင္းဘတ္ပဲ ဝယ္လာခဲ့တာပါ။ ျမန္မာ အေၾကြေတြေတာ့ နည္းနည္း ပါပါတယ္။" ဟုဆိုကာ တဆယ္က်ပ္တန္ ႏွင့္ ငါးဆယ္တန္ တရြက္စီ ထုတ္ျပသည္။ ဒါနဲ႔ မင္းက ဒီပိုက္ဆံေလာက္နဲ႔ ဘယ္မွာေနမွာတုန္း။ မွန္းစမ္း ဗီဇာေလွ်ာက္တုန္းက ေထာက္ခံသူမွာ ၾကည့္လိုက္ဦးမယ္။ ေအာ္... မင္းက ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းက ေထာက္ခံခ်က္နဲ႔ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းမွာေနမွာေပါ့။ အခု မင္းလာတာ အလည္ဗီဇာနဲ႔ေနာ္။ အလုပ္လုပ္လို႔ မရဘူး။ နားလည္တယ္ေနာ္။ မင္းတို႔ စလံုးက ေကာင္ေတြမေျပာခ်င္ဘူး။ အလည္လာ ဒီမွာေန။ ေတာက္တိုမယ္ရ အလုပ္ေလးေလွ်ာက္။ အေျခအေနမေကာင္းရင္ ခဏျပန္ထြက္ ျပီးရင္ျပန္ဝင္။ ဒီၾကားထဲ အိုဗာစေတးေတြလဲ မနည္းဘူး။ ကဲ.. ကဲ... သြားေတာ့။ လူဝင္မႈ အရာရွိေရွ႕မွ စင္ကာပူသား ေခါင္းေလးငံု႔ကာျဖင့္ ရိုရိုက်ိဳးက်ိဳးေလွ်ာက္သြားသည္။ က်ေနာ္လဲ ေဘးမွၾကည့္ေနမိသည္။ ေအာ္.. ေတာ္ေတာ္ခက္တဲ့ စလံုးသားပဲ မအူမလည္နဲ႔။ က်ေနာ္တို႔လို ႏိုင္ငံသားမ်ားအတြက္က လြယ္သည္။ ID Card ကို တင္ေပးလိုက္သည္ႏွင့္ အခ်က္အလက္မ်ားအားလံုးယူျပီးသားျဖစ္သြားသည္။ ထိုေနာက္ အလိုအေလ်ာက္ Update လုပ္သည့္ စက္ထဲ ပတ္စ္ပို႔ ထည့္လိုက္လွ်င္ တံဆိပ္တံုး ထုျပီးသားျဖစ္သြားသည္။ လူနဲ႔ စကားေျပာစရာမလို။ ဒါေၾကာင့္ ႏုိင္ငံသားနဲ႔ ႏိုင္ငံျခားသား ခြဲျပီး တန္းစီခိုင္းျခင္းျဖစ္သည္။ ေအးေလ... ျမန္မာႏိုင္ငံထဲ ဝင္လာလို႔ ရတယ္ဆိုတာ နည္းတဲ့ အခြင့္အေရးမွ မဟုတ္တာ။ အၾကံအဖန္ေတြကလဲ အမ်ားသား မဟုတ္လား။ ဒီေတာ့လဲ.... ဒီေလာက္ေတာ့ စစ္ေဆးရမွာေပါ့။ စက္ကေတာ့ အၾကံအဖန္က မစစ္ႏိုင္ဘူးေလ... လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္ (၅၀)ခန္႔က... အိုစမာဘင္လာဒင္ဆိုေသာ အၾကမ္းဖက္သမားၾကီးေသျပီးေနာက္ သူ႔အဖြဲ႔မွလူမ်ားက အေမရိကန္ကိုလက္စားေခ်မည္ဆိုကာ အီရန္မွ ခိုးလာေသာ ယူေရနီယမ္မ်ားကိုသံုးကာ အေမရိကန္ရွိ ျမိဳ႕ (၁၅)ျမိဳ႕ကို အဏုျမဴဗံုးခြဲေလေတာ့သည္။ ထိုအထဲတြင္ အဏုျမဴထိပ္ဖူးမ်ားသိုေလွာင္ေသာ လက္နက္ရံုလဲ ပါသြားရာ ႏိုင္ငံတျခမ္း ျပဳတ္ျပဳတ္ျပဳန္းေလေတာ့သည္။ ထိုအျဖစ္အပ်က္ေၾကာင့္ အီရန္ကို အေမရိကန္က ဟိုက္ဒရိုဂ်င္ဗံုးၾကဲခ်ရာ အီရန္က လက္လွမ္းမွီရာ အိမ္နီးခ်င္းႏိုင္ငံမ်ားတြင္ တပ္စြဲထားေသာ အေမရိကန္မ်ားႏွင့္ အစၥေရးကို အဏုျမဴလက္နက္၊ ဓာတုလက္နက္မ်ားျဖင့္ ျပန္တိုက္ရာ အေရွ႕အလယ္ပိုင္းတခြင္ စစ္ေျမျပင္ျဖစ္ကာ ျပာပံုအတိျဖစ္ေတာ့သည္။ ထိုေနာက္ပိုင္းတြင္ အာရပ္ႏိုင္ငံမ်ားတြင္ အစြန္းေရာက္ဝါဒီမ်ား တက္လာျပီး ထိုသို႔ စစ္ျဖစ္ရသည္မွာ ဥေရာပေၾကာင့္ဟု စြပ္စြဲျပီး အီးယူႏွင့္ ေနတိုးကို စစ္ေၾကျငာေတာ့သည္။ ျဗိတိန္ႏွင့္ ရန္စရွိေသာ အာဂ်င္တီးနားက ဘရာဇီးကို စည္းရံုးျပီး အာရပ္ႏိုင္ငံမ်ားဖက္မွ မဟာမိတ္လုပ္သည္။ စစ္တို႔၏ ထံုးစံအတိုင္း ပါဝင္သူ ႏိုင္ငံအားလံုး ျပာပံုသာသာ ျဖစ္က်န္ခဲ့ေတာ့သည္။ ထိုသို႔ စစ္ၾကီးျပီးစမွာပင္ ငလ်င္ အလႈပ္မ်ားေသာ အာတိတ္မီးစက္ဝန္း(Arctic ring of Fire) တြင္ ျပင္းအားအဆင့္ ၁၈ ရွိေသာ ငလ်င္ၾကီးလႈပ္ရာ ဆူနာမီေၾကာင့္ ၾသစေၾတးလ်တိုက္ႏွင့္ အာရွ အေရွ႔ပိုင္းကုန္ေလသည္။ ဂ်ပန္ဆိုရင္ လိႈင္းလံုးၾကီးသည္ ကၽြန္းအေရွ႕မွ အေနာက္သို႔တိုင္ ျဖတ္သြားေလသည္။ အီရန္ စစ္ပြဲႏွင့္အတူ ႏဴကလီးယား လက္နက္မ်ားျပန္႔ပြားသြားရာ ေခ်ခ်င္းညာရွိ ခြဲထြက္ေရး သူပုန္မ်ားက ရုရွကိုလည္းေကာင္း၊ တိဘက္မွ တရုတ္ကိုလည္းေကာင္း၊ ပါကစၥတန္ႏွင့္ အိႏိၵယက အခ်င္းခ်င္းလည္းေကာင္း အသီးသီး တြယ္လိုက္ရာ ကမာၻေပၚတြင္ ႏိုင္ငံေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားျပာက်ကုန္သည္။ စင္ကာပူဆိုလွ်င္လည္း ဆူနာမီလိႈင္းလံုးၾကီးက တကၽြန္းလံုးကို ျဖတ္အုပ္သြားရာ တႏိုင္ငံလံုး ျဖဴကာျပာကာ က်သြားသည္။ ထို႔ေနာက္တြင္မေတာ့ အေကာင္းပကိက်န္တာဆိုလို႔ အာဖရိကတိုက္ႏွင့္ အေရွ႕ေတာင္ အာရွႏိုင္ငံအနည္းငယ္ပဲက်န္ေတာ့သည္။ အာဖရိက အေနျဖင့္လဲ အေျခခံ အေဆာက္အဦးပိုင္းမျပည့္စံု။ ထိုင္းကလဲ ကေမာၻဒီးယားနဲ႔ နယ္စပ္ျပႆနာေျဖရွင္းေနရာ စစ္ပြဲျဖစ္သျဖင့္ တိုးတက္ေရးကို အာရံုမစိုက္ႏိုင္။ ထိုေနာက္ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ အင္အားၾကီးျဖစ္လာသည္။ ကမာၻစစ္ျဖစ္သျဖင့္ အင္တာနက္မပ်က္ေသာ္လည္း Google, Facebook Data Center တို႔မွာ စစ္ေၾကာင့္ပ်က္စီးမႈ ထဲပါသြားသျဖင့္ ျမန္မာႏိုင္ငံမွ လူငယ္တစ္စုက "ေပါက္ေပါက္ရွာရွာ" ဟူေသာ အင္တာနက္ရွာေဖြေရးတည္ေထာင္ရာ ေအာင္ျမင္သျဖင့္ ေန႔ခ်င္းညခ်င္း ဘီလ်ံနာျဖစ္သြားသည္။ Facebook ေပ်ာက္ဆံုးမႈႏွင့္ အတူ ျမန္မာက်ဴးပစ္၊ ျမန္မာဆိုက္ဘာမီဒီယာ စသည္တို႔ နာမည္ရလာကာ အျပည္ျပည္ဆိုင္ရာသံုးျဖစ္လာၾကသည္။ ယူက်ဳ အစား ျမန္မာစုဗူးစသည္ျဖင့္ ကမာၻ႔ေဈးကြက္လိုအပ္ခ်က္ကို ျဖည့္ေပးႏိုင္သျဖင့္ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ နည္းပညာသူေဌးေတြ ေပါလာသည္။ စီးပြားေရးဘက္ကိုၾကည့္ဦးမလား။ တခ်ိန္က ေရနံအမ်ားဆံုးထြက္ခဲ့တဲ့ ႏိုင္ငံေတြမွာ စစ္ေၾကာင့္ ေရနံတြင္းေတြမီးေလာင္တာေတာင္ ကုန္ေအာင္မျငိမ္းႏိုင္ေသး။ ပိုျပီးသန္႔စင္တဲ့ သဘာဝဓာတ္ေငြ႔ကလဲ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ အလွ်ံပယ္ထြက္ေနသျဖင့္ ျမန္မာ့စီးပြားေရးမွာ မိုးထိေအာင္ ေထာင္တက္ေတာ့သည္။ ဂ်ပန္ႏွင့္ တရုတ္မွ ကားထုတ္မည္ဆိုကာ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ စက္ရံုေဆာက္ျပီးကာမွာ ႏွစ္ႏိုင္ငံစလံုး ျပာက်သြားျဖင့္ ကမာၻ႔အၾကီးဆံုး ကားစက္ရံုၾကီးမွာ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္သာတည္ရွိေတာ့သည္။ အရင္က စက္မႈဇုန္မ်ားမွာလဲ ကားစက္ရံုမ်ားျဖစ္ေနၾကျပီ။ ကၽြမ္းက်င္လုပ္သားမ်ား လိုအပ္သျဖင့္ ဂ်ပန္မွ အလုပ္လက္မဲ့ျဖစ္ေနေသာ ယခင္စက္ရံုလုပ္သားေဟာင္းမ်ားမွ ကၽြမ္းက်င္သူမ်ားကို ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ ျပည္လည္ေခၚကာ ခန္႔ထားရသည္။ ပထမပိုင္းတြင္ ကၽြမ္းက်င္လုပ္သားမ်ားလာေသာ္လည္း ေနာက္ပိုင္း အၾကံအဖန္မ်ားလာသျဖင့္ ဂ်ပန္ႏိုင္ငံသားမ်ား၏ ဗီဇာကိုတင္းက်ပ္ရေတာ့သည္။ ဒါေတာင္ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ အုိဗာစေတးအမ်ားစုမွာ ဂ်ပန္ျဖစ္ႏုိင္သည္။ ဂ်ပန္ကို အမွီလိုက္တာက ကိုရီးယား။ ဆူနာမီျပီးတာ့ သံေဝဂေတြရကာ ေတာင္ႏွင့္ေျမာက္ျပန္လည္ေပါင္းစည္းခဲ့ေသာ္လည္း ႏွစ္ႏိုင္ငံစလံုးျပာျဖစ္ေနသျဖင့္ ဆင္းရဲတြင္းကမတက္ႏိုင္ျဖစ္ေနရသည္။ ဒါေၾကာင့္ ခ်မ္းသာသည့္ ျမန္မာႏိုင္ငံထဲလာခ်င္သည့္ ကိုရီးယားေတြမ်ားလာသည္။ တခ်ိန္က ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ ကိုရီးယားကားမ်ား ေခတ္စားခဲ့သျဖင့္ ကိုရီးယားသား၊ ကိုရီးယားသူေခ်ာေခ်ာေလးေတြဆိုရင္ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ အလုပ္ရလြယ္သည္။ ဧည့္ၾကိဳ၊ အေရာင္းဝန္ထမ္း စသည့္ လူမ်ားႏွင့္ ဆက္ဆံရေသာ ေနရာမ်ားတြင္ ထိုကဲ့သို႔ ေခ်ာေခ်ာေလးမ်ား ထားလွ်င္ အဆင္ေျပ တတ္သျဖင့္ ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ ျမန္မာစကားကို ကၽြမ္းက်င္ေအာင္ တတ္မွသာလွ်င္ အလုပ္ရလြယ္သည္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ အဲဒီလို အလုပ္လိုခ်င္တဲ့ ဂ်ပန္သူ၊ ဂ်ပန္သားေခ်ာေခ်ာေတြ၊ ဥေရာပသူ ဥေရာပသားေခ်ာေခ်ာေတြကလည္း တန္းစီေနေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ အလုပ္လုပ္လိုသူမ်ားမွာ ျမန္မာစကားကို ကၽြမ္းက်င္ပိုင္ႏိုင္ေအာင္ သင္ၾကားၾကရသည္။ ပညာေရးဘက္ကိုၾကည့္ဦးမလား။ အထင္ကရ တကၠသိုလ္မွန္သမွ် ျပာျဖစ္ကုန္ရာ ၁၉၂၀ ျပည့္က စဖြင့္ခဲ့ေသာ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္သည္သာ ကမာၻေပၚတြင္ နာမည္အၾကီးဆံုး တကၠသိုလ္ျဖစ္ေနေတာ့သည္။ အသစ္ျပန္လည္တည္ေဆာက္ထားေသာ ေအာက္စဖို႔၊ ကင္းဘရစ္ စသည့္ အစဥ္အလာရွိသည့္ တကၠသိုလ္မ်ားမွ ထြက္မွသာလွ်င္ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္တြင္ ပညာဆက္လက္သင္ၾကားရန္အတြက္ အရည္အခ်င္းစစ္ စာေမးပြဲေျဖရန္ အသိအမွတ္ျပဳသည္။ အစဥ္အလာမရွိသည့္ တကၠသိုလ္မ်ားမွဆိုလွ်င္ ဟားခါးတကၠသိုလ္၊ ျမဝတီတကၠသိုလ္၊ တာခ်ီလိတ္တကၠသိုလ္စသည္ျဖင့္ နယ္စြန္နယ္ဖ်ားမွ ေက်ာင္းမ်ားထံတြင္ အရည္အခ်င္းစစ္ စာေမးပြဲသြားေရာက္ေျဖဆိုၾကရသည္။ သို႔ေသာ္ ႏိုင္ငံတကာမွ ေက်ာင္းသားမ်ားကေတာ့ လာတက္ၾကသည္။ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္မွ MBA ဘြဲ႔ တခုရလွ်င္ပင္ ဘယ္ႏိုင္ငံမဆို အလုပ္သြားေလွ်ာက္လွ်ွင္ ကုမၸဏီ ၾကီးၾကီးတြင္ အနည္းဆံုး မန္ေနဂ်ာ ရာထူးေတာ့ က်ိန္းေသရႏိုင္သည္မဟုတ္လား။ တခ်ိဳ႕ကလည္း ဘြဲ႕ရလွ်င္ ျမန္မာႏိုင္ငံထဲတြင္ အလုပ္ျပန္ေလွ်ာက္ၾကသည္။ ရသည့္ လစာကလည္း ကြာတာကိုး။ ျမန္မာတြင္အလုပ္ရပါက မိခင္ႏိုင္ငံရွိအိမ္ကို ေငြျပန္ပို႔ႏိုင္ျပီး ေဖာေဖာသီသီ သံုးစြဲႏိုင္မည္ျဖစ္သည္။ တခ်ိန္က နာမည္ၾကီးခဲ့တဲ့ Microsoft, Apple ဆိုတာေတြကို ျမန္မာႏိုင္ငံမွ နည္းပညာသူေဌးမ်ားက ဝယ္ယူလိုက္သည္။ အေမရိကန္တြင္ ရံုးခြဲအဆင့္ေလာက္သာ ဖြင့္ထားေတာ့သည္။ ေရျမင့္လွ်င္ ၾကာတင့္ဆိုသလို ျမန္မာႏိုင္ငံသားမ်ားလည္း မ်က္ႏွာပြင့္ေတာ့သည္။ ကမာၻ႔ႏိုင္ငံတိုင္းသည္ ျမန္မာပတ္စ္ပို႔ကို ဆိုက္ေရာက္ဗီဇာေပးထားသည္။ ဘာမွၾကိဳေလွ်ာက္စရာမလို ေရာက္တာနဲ႔ immigration ကိုဝင္ ပတ္စ္ပို႔ ျပလိုက္သည္ႏွင့္ အိုေက။ ရႈိးမန္းနီး ဘာညာျပစရာမလို၊ ႏိုင္ငံသားတိုင္းတြင္ ပတ္စ္ပို႔ နံပါတ္တခုစီအတြက္ ဘဏ္အေကာင့္ရွိထားျပီသား။ ဘယ္ႏိုင္ငံ ဘယ္ဘဏ္မွာမဆို ပိုက္ဆံထုတ္လို႔ရသည္။ ကမာၻ႔ဘဏ္ကလည္း ေငြေၾကးယူနစ္ကို က်ပ္ျဖင့္သာ တြက္၍ေျပာေတာ့သည္။ ဘယ္ႏိုင္ငံသြားသြား ပတ္စ္ပို႔ အနီေရာင္ေလး ျမင္လိုက္တာနဲ႔ အိုေက။ ျမန္မာႏိုင္ငံသားမ်ားကလည္း တခ်ိန္က နာမည္ၾကီးခဲ့ေသာ အေမရိကန္ကို သြားလည္ေလ့ရွိသည္။ စစ္ေၾကာင့္ ပ်က္စီးခဲ့သည့္ အပ်က္အစီးမ်ားကို အမွတ္တရသြားၾကည့္ၾကျခင္းျဖစ္သည္။ အေမရိကန္မ်ားသည္ ပတ္စ္ပို႔ အနီေရာင္ျမင္လွ်င္လန္႔ေလ့ရွိသည္။ သူတို႔စီးပြားေရး လုပ္ငန္းမ်ား၏ သူေဌးေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ ျမန္မာႏိုင္ငံမွျဖစ္ၾကေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ ေတာ္ေသးတာတခုက ျမန္မာႏိုင္ငံက အေမရိကန္ေဒၚလာကို လက္ခံေနေသးတာပင္။ ေဒၚလာ၊ ေပါင္၊ ယူရိုစသည့္ တို႔ႏွင့္ အိမ္နီးခ်င္းထိုင္းႏိုင္ငံ ေငြေၾကးေလာက္သာ ျမန္မာက လက္ခံသည္။ ဒါေတာင္ Currency Exchange မွာလဲျပီးသံုးရသည္။ တိုက္ရိုက္သံုး၍မရ။ ျမန္မာက်ပ္ကေတာ့ ဘယ္ႏိုင္ငံမဆို လဲ၍လည္းရ၊ တိုက္ရိုက္သံုး၍လည္းရသည္။ ျမန္မာႏိုင္ငံသားမ်ာ မ်က္ႏွာပြင့္သေလာက္ ျမန္မာႏိုင္ငံထဲ ဝင္ခ်င္သူမ်ားအဖို႔ အေတာ္ခက္ခဲသည္။ ႏိုင္ငံအတြင္းရွိ ႏိုင္ငံသားတေယာက္က ေထာက္ခံေပးမွသာလွ်င္ ဗီဇာရႏိုင္သည္။ ဗုဒၶဘာသာဝင္ျဖစ္သူမ်ားအဖို႔ ဘုန္ၾကီးမ်ားဆီ အပူကပ္ကာ ဗီဇာရေအာင္ေလွ်ာက္ျပီး ေနလွ်င္လည္း ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းတြင္ေနေလ့ရွိသည္။ သို႔ေသာ္ သူတို႔ အေျပာအရ ျမန္မာႏိုင္ငံရွိ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းမ်ားမွာ ဂ်ပန္၊ အေမရိကန္ ႏွင့္ အဂၤလန္ရွိ ေဟာ္တယ္မ်ားထက္ ပိုသာသည္ဟုဆိုၾကသည္။ ဗီဇာက တလခန္႔သာရေလ့ရွိရာ ထိုအေတာအတြင္း အလုပ္ေလးတခုရေအာင္ ေလွ်ာက္ၾကရသည္။ ယခင္က ဘုန္းၾကီး ကပၸိယလုပ္လိုသူမ်ားအတြက္ ကပၸိယဗီဇာေပးေသာ္လည္း အၾကံအဖန္မ်ားလာသျဖင့္ ထိုဗီဇာထုတ္ေပးျခင္းကို ရပ္နားထားရသည္။ ယခင္က အာဆီယံ ႏိုင္ငံအဖြဲ႔ဝင္မ်ားကို ဗီဇာစည္ကမ္းမ်ားေလ်ာ့ေပါ့ေပးရာ စင္ကာပူ၊ မေလးမွ အၾကံအဖန္မ်ားဝင္လာျခင္း၊ အိုဗာစေတးမ်ား မ်ားလာျခင္းတို႔ေၾကာင့္ ျပန္လည္တင္းက်ပ္ရသည္။ မေလးကေကာင္ေတြဆိုပိုဆိုး ျမန္မာစကားလဲ ေကာင္းေကာင္းမတတ္၊ ရိႈးမန္းနီးလဲ မပါသေလာက္၊ လာေတာ့ တိုးရစ္ဗီဇာ။ ဒါေၾကာင့္ ဟိုတေလာက ဂ်ာနယ္မွာဖတ္လိုက္ရတာ ေလဆိပ္ကျပန္လႊတ္ရတာ အေယာက္ ၂ေသာင္းေက်ာ္သြားျပီဆိုပဲ။ ခုနက စလံုးသားေလာက္ ျမန္မာစကားေျပာတတ္မွ အလုပ္ရႏိုင္သည္။ မဟုတ္လို႔ကေတာ့ လာျပီး ေငြကုန္လူေမာတာပဲ အဖတ္တင္မယ္။ အားကစားဘက္ကိုၾကည့္ဦးမလား။ လစာအေကာင္းဆံုးရသည့္ ေနရာဆိုလို႔ Myanmar National League (MNL) သာရွိသျဖင့္ ဘရာဇီး၊ အာဂ်င္တီးနား၊ ဂ်ာမနီစသည္တို႔မွ ေဘာလံုးသမားအားလံုး လာေရာက္ကစားရသည္။ MNL တြင္ လာမကစားဖူးလွ်င္ ကမာၻ႔အဆင့္ ေဘာလံုးသမားဟု မသတ္မွတ္ၾက။ ထိုေဘာလံုးသမားမ်ားကလည္း ျမန္မာႏိုင္ငံသားျဖစ္လိုၾကသျဖင့္ အလုအယက္ေလွ်ာက္ထားေနၾကရာ ကမာၻ႔အေကာင္းဆံုးေဘာလံုးသမားတိုင္းသည္ ျမန္မာႏိုင္ငံသားမ်ားပင္ျဖစ္သည္။ ကမာၻ႔ဖလားပြဲကိုလည္း အျခားႏိုင္ငံမ်ားတြင္ လက္ခံက်င္းပႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ျပည့္စံုျခင္းမရွိသျဖင့္ ျမန္မာႏုိင္ငံတြင္ လက္ခံက်င္းပရသည္မွာ (၃)ၾကိမ္ဆက္ရွိျပီး ထို(၃)ၾကိမ္စလံုးဗိုလ္စြဲခဲ့သည္။ ဆက္သြယ္ေရးဘက္ကိုၾကည့္ဦးမလား။ တႏိုင္ငံလံုးအင္တာနက္မမိတဲ့ ေနရာမရွိ။ က်ိဳက္ထီးရိုးဘုရားမွသည္ ပူတာအို ေရခဲေတာင္အထိ အင္တာနက္ရသည္။ အေႏွးဆံုး 1Gbs to အျမန္ဆံုး 10Gbs အထိရသည္။ ရန္ကုန္တျမိဳ႕လံုးမွာ ေျမၾကီးဆိုလို႔ ပန္းျခံထဲ သြားၾကည့္မွပဲျမင္ရမယ္။ က်န္တဲ့ေနရာက ကတၱရာ၊ ကြန္ကရစ္အျပည့္ခင္းထားတာ။ ေကာ့ေသာင္းမွ ပူတာအိုအထိ က်ည္ဆန္ရထားေဖာက္ထားသည္။ ရန္ကုန္ျမိဳ႕ထဲတြင္ ေမာင္းသူမဲ့ တကၠဆီမ်ားေျပးဆြဲေပးသည္။ အျခားဘယ္ႏိုင္ငံမွ မရွိ။ စစ္ေတြျဖစ္ျပီးေနာက္ ႏဴကလီးယားေၾကာင့္လားမသိ။ ရာသီဥတုကေတာ့ အေတာ့ကိုေျပာင္းလဲလာသည္။ အေတာ္လဲပူလာသည္။ ခုေတာင္အေတာ္ပူေနသည္။ "ေဟ့ေကာင္... ထ... ထ....။ မင္းကလဲ မီးပ်က္ျပီးေမွာင္ၾကီးထဲအိပ္ေနတယ္။" သူငယ္ခ်င္းျဖစ္သူ၏ လႈပ္ႏိုးမႈေၾကာင့္ႏိုးသြားသည္။ ေအာ္... အင္တာနက္က 10MB ေလာက္ရွိတဲ့ ဖိုင္ၾကီး ေဒါင္းလုပ္ဆြဲတာ ေစာင့္ရင္းအိပ္ေပ်ာ္သြားတာ အိပ္မက္ေတြေတာင္မက္ေနတယ္။ မင္းကိုလာေျပာတာ ျမန္မာအသင္း ဒီေန႔ပြဲရံႈးျပီး အုပ္စုကလွည့္ျပန္လာရျပီလို႔။ ေျပာƞ
+22

Offline drlanmadawthar

  • တြဲဖက္ ပါေမာကၡ
  • *****
  • Posts: 758
  • ဂုဏ္ထူးေဆာင္ရမွတ္ 400
  • Gender: Male
  • Respect: +4196
Q: Doctor, I've heard that cardiovascular exercise can prolong life. Is this true?

A: Your heart only good for so many beats, and that it... Don't waste on exercise. Everything wear out eventually. Speeding up heart not make you live longer; it like saying you extend life of car by driving faster. Want to live longer? Take nap.

 

Q: Should I reduce my alcohol intake?

A: No, not at all. Wine made from fruit. Brandy is distilled wine, that mean they take water out of fruity bit so you get even more of goodness that way. Beer also made of grain. Bottom up!

 

Q: How can I calculate my body/fat ratio?

A: Well, if you have body and you have fat, your ratio one to one. If you have two bodies, your ratio two to one, etc.

 

Q: What are some of the advantages of participating in a regular exercise program?

A: Can't think of single one, sorry. My philosophy is: No pain...good!

 

Q: Aren't fried foods bad for you?

A: YOU NOT LISTENING! Food are fried these day in vegetable oil.. In fact, they permeated by it. How could getting more vegetable be bad for you?!?

 

Q:

Will sit-ups help prevent me from getting a little soft around the middle?

A: Definitely not! When you exercise muscle, it get bigger. You should only be doing sit-up if you want bigger stomach.

 

Q: Is chocolate bad for me?

A: Are you crazy?!? HEL-LO-O!! Cocoa bean! Another vegetable! It best feel-good food around!

 

Q: Is swimming good for your figure?

A: If swimming good for your figure, explain whale to me..

 

Q: Is getting in shape important for my lifestyle?

A: Hey! 'Round' is shape!

 

Well... I hope this has cleared up any misconceptions you may have had about food and diets.

 

And remember:

 

 

AND.....

 

For those of you who watch what you eat, here's the final word on nutrition and health. It's a relief to know the truth after all those conflicting nutritional studies.

 

1. The Japanese eat very little fat and suffer fewer heart attacks than Americans.

 

2. The Mexicans eat a lot of fat and suffer fewer heart attacks than Americans.

 

3. The Chinese drink very little red wine and suffer fewer heart attacks than Americans.

 

4. The Italians drink a lot of red wine and suffer fewer heart attacks than Americans..

 

5. The Germans drink a lot of beer and eat lots of sausages and fats and suffer fewer heart attacks than Americans.

 

CONCLUSION:

Speaking English is apparently what kills you.Eat and drink what you like
+1
Success is like being pregnant; Everybody congratulates you, but nobody knows how many times you have been F**ked.

Offline drlanmadawthar

  • တြဲဖက္ ပါေမာကၡ
  • *****
  • Posts: 758
  • ဂုဏ္ထူးေဆာင္ရမွတ္ 400
  • Gender: Male
  • Respect: +4196
တစ္ရံေရာခါ ၊ ဤေနရာမွ ၊ စိတ္မွာညစ္ထပ္ ၊ ေသာက္ညင္ကပ္လို႔ ၊ ေ၀းရပ္တစ္ေျမ ၊ ေျပးထြက္ေလေသာ ၊

အင္တာနက္အား ၊ စိတ္မွာထား၍ ၊ ေမတၱာ ပို႔သလိုက္ပါသည္ ။

ေဆြးလို႔ျပာကာ ၊ အြန္လိုင္းမွာလည္း ၊ မလာတာၾကာ ၊ စိတ္မပါထင္ၿပီး ၊ ႀကိတ္ကာၾကဴ (Q)

ထား ၊ မဒီမ်ားလည္း ၊ တစ္ျခားေနာက္ကို ၊ ပါေတာ့မည္ထင့္ ၊ ရင္မွာနင့္သည္ ။

 

ဒီေန႔စိတ္ေကာက္ ၊ နက္ျဖန္ေရာက္မွ ၊ စိတ္ေကာက္ေျပေရး ၊ ေခ်ာ့မယ္ေတြးၿပီး ၊ ထိုေဒး (day) ညမွ၊

နက္ ကက်ေတာ့ ၊ ခ်စ္သူကမုန္း ၊ ဘေလာ့(block)ဦး (အံုး) မွာ ၊ ပူေနတာမို႔ ၊ ဆပ္ျပာသည္

မ ၊ လင္ေပ်ာက္ရသို႔ ၊ ဒုကၡေတြနဲ႔ ၊ တစ္မႈိင္မႈိင္ေတြ ၊ တစ္ေတြေတြေငး ၊ တစ္ေငးေငးငူ ၊တစ္

အူအူေဆြး ၊ ၀မ္းဗိုက္ေရးထက္ ၊ လြမ္းေရးသာသည္ ။ ရင္မွာမ်က္ရည္ ခါခါလည္ ။

ေ၀းလို႔မွာတာ ၊ ကိုအင္တာေရ ၊ လာပါအျမန္ ၊ သင္မမွန္လို႔ ၊ ေကာ (call)သံတိုး

တိတ္ ၊ အေဆာင္ဆိတ္ေနၿပီ ။ ဓားကိုဆြဲထုတ္ ရန္သူခုတ္ဖို႔ ၊ အဟုတ္ႀကံမွ ၊ နက္

ကက်သြား ၊ ဟီးရိုး(Hero)မ်ားလည္း ၊ တစ္အားေဆြးသည္ ။ နက္ကမလာ ၊ လန္

(lan)ေပၚမွာလည္း ၊ ေကာင္တာပစ္ရ ၊ လက္ေညာင္းလွၿပီ ၊ ဟိုေဆာက္ဒီ၀ယ္ ၊

ဂ်င္နရယ္ (General)လည္း ၊ စိတ္၀ယ္မရႊင္ ၊ မတိုက္ခ်င္ဘူး ။ အြန္လိုင္းဟီးရိုး ၊

တန္(Dan)မတိုးဘူး ၊ ကံဆိုးခ်က္က ၊ ခ်စ္သူမယံု ၊ ဖုန္းဖိုးကုန္လည္း ၊ သူယံုမလာ

၊ စိတ္ညစ္ပါသည္ ။ ဘီယာကဒ္ေတြ ခါခါ၀ယ္ ။

 

ေျပးလို႔လာပါ ၊ ေမွ်ာ္ေနတာလည္း ၊ ရင္မွာထိတ္ရ ၊ ဒီလိုညမ်ား ၊ လာမလားလို႔

အိပ္ျငားမေပ်ာ္ ၊ အိပ္ရာေပၚ၀ယ္ ၊ မေပ်ာ္မလႈပ္ ၊ အၿမီးကုပ္၍ ၊ လြမ္းရုပ္ေတြဆင္

ေကာ္နက္ရွင္ေစာင့္ ၊ တစ္ေတာက္ေတာက္ႏွင့္ ၊ ေဘာက္မဲ့ေၾကာင့္မ်ား ၊ ဒီစီ

(dc) မ်ားျဖစ္ ၊ တဗ်စ္ေတာက္ေတာက္ ၊ တေလွ်ာက္ေလွ်ာက္ေတြး ၊ တစ္

ေတြးေတြးပူ ၊ သင္သာလူျဖစ္ ၊ လည္ပင္းညွစ္လို႔ ၊ အလစ္ကိုေခ်ာင္း ၊ တုတ္

ေကာင္းေကာင္းနဲ႔ ၊ ရိုက္ေမာင္းဆံုးမ ၊ ေတြ႔ၾကတာေပါ့ ၊ စိတ္ေပါ့ဖို႔ေရး ၊ႀကံ

ကာေတြးလည္း ၊ ႏႈတ္၀ယ္ခါခါ ၊ ေျပာေနပါသည္ ။ အင္တာနက္ေရ လာပါကြယ္ ။

စိတ္ကိုအလိုလိုက္ ေ၀းရာသို႔လည္းမသြားႏွင့္

ထိပ္ကိုအတိုကိုက္ ေဒြး ပါလို႔လည္းမၾကြားႏွင့္ ။

 

စိတ္ကိုအလိုလိုက္ ေ၀းရာသို႔ သြားက ၊ အသြားမေတာ္တစ္လွမ္း ဒုကၡလမ္းသို႔ျမန္းလိမ့္မည္ ၊ ထိပ္ကိုအ တိုကိုက္ ေဒြး ပါလို႔ၾကြားက ၊ တစ္အားေအာ္ေငါက္ငမ္း မမိုးမိုးက ရမ္းလိမ့္မည္ ။ အသြားမေတာ္ပဲ မ်ဥ္း က်ားမွ မကူးက ယာဥ္ထိန္းရဲႏွင့္မိတတ္သည္ ။ စိတ္ထင္ရာသြားၿပီး ၊ ညႀကီးအေမွာင္ ၊ ပတၱေရာင္ႏွင့္တိုး ေဂ်းသို႔ဂိုးရတတ္သည္ ။ အၾကြားမေတာ္ပါက တအားေအာ္ခံရၿပီး ၊ လက္၀ါးႏွင့္နီးတတ္သည္ ။

ဆန္ဆံုစားၿပီး ကံကုန္လို႔လည္းမသြားႏွင့္

ကံယံုစားၿပီး သံပံုသို႔လည္းမသြားႏွင့္ ။

ဆန္ဆံုစားၿပီး ကံကုန္သြားလို႔ ခြဲသြားေတာ့ က်န္ခဲ့သူက လြမ္းရသည္ ။ ကံယံုစားၿပီး သံပံုၾကားသို႔ အရဲ သြားေတာ့ သံဆိပ္ထူကာ ႏြမ္းရမည္ ။ ဆန္ဆံုစားၿပီး ကံကုန္လို႔သြားသည္ ေျပာရေအာင္ အသင္ႏွင့္ က်ဳပ္တို႔ၾကား ဆက္ဆံေရး အလွဆင္ေပးဖို႔ ၊ မျပတ္အမွန္းေပး လစဥ္းေၾကး ရွိၿပီးသား တစ္မံု႔ ၊ နက္ရေရး ကို ၊ မနက္ညေတြးၿပီး ၊ မဟန္တာေၾကာင့္ ၊ အျမန္လာပါဟုသာ ေျပာခ်င္ပါသည္ ။ ကံကိုယံုၿပီးလည္း ေဘာပြဲေတြ အတင္းေလာင္း ၊ ေမာင္းမေပါက္ပဲ ၊ ေခ်ာင္းေပါက္မတက္ ၊ အေၾကြးေတာင္းခံရေပမည္ ။ကံမေကာင္းပါက ခ်စ္သူကိုပင္မွားၿပီး ဘေလာ့ေပးမိတတ္၍ စိတ္ကြက္ခံရပါမည္ ။ ကံေကာင္းပါက လည္း မနက္ကဆိုထားေသာ ရည္းစားစကား လူမွား၍ ညေနတြင္ အေျဖျမင္ရတတ္ပါ၏ ။ သို႔ပါ၍ ဆန္မပါ ၊ ကံဗလာႏွင့္ လာလည္း က်ိတ္မဆဲပါ ။ လာသာလာပါ ဘာညာမပါလည္း ကိစၥမရွိပါ ။

ေမွ်ာ္ရလြန္းလို႔ လည္ပင္းလည္း ပဲရစ္ေမွ်ာ္စင္ျဖစ္ေတာ့မည္

ေအာ္ရလြန္းလို႔ ေရာခ့္ကာမ်ားရဲ႕ စီးပြားေရးလည္းထိခိုက္ေတာ့မည္ ။

ေမွ်ာ္ထားလည္းမလာသည္က ကိုရီးယား ဇာတ္လမ္းတြဲ ၊ မေမွ်ာ္ထားလည္း လာသည္က ေၾကာ္ျငာ ၊ ေအာ္တိုင္းလည္းမသာသည္က ရည္းစားေဟာင္း မဂၤလာေဆာင္က သီခ်င္း ၊ မေအာ္ခိုင္းပဲ သာသည္ကအလွဴအိမ္က ေျဗာသံ ၊ သို႔ကလိုေၾကာင့္ ကိုရီးယားကားလို ဇာတ္သိမ္းကို ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြေပးၿပီး အႀကီးအက်ယ္ busy ေနေသာသင့္အား ၊ ရင္ကြဲပက္လက္ အသံျဖင့္ က်ဳပ္တို႔ ေအာ္ႀကီးဟစ္က်ယ္ call ေနပါတယ္ ၊ ေက်းဇူးျပဳၿပီး ေရာက္ရာအရပ္က အျမန္လာ Answer ေပးလွည့္ပါ ။

တံခြန္မရွိေသာဘုရား ၊ အလံမရွိေသာရထား

လင္မရွိေသာ မိန္းမ မတင့္တယ္ဟု ဆိုစကားရွိ၏ ။

အလားတူ အင္တာနက္မရေသာ ကြန္ပ်ဴတာမွာလည္း ၊ Core 2 Duo ပင္ျဖစ္လင့္ကစား မတင့္တယ္ေပ၊ ထိုနည္းတူ အင္တာနက္မရေသာ ကြန္ပ်ဴတာမွာ ၊ အေတာင္ပါၿပီး မပ်ံသန္းႏိုင္ေသာ ပင္ဂြင္းငွက္ကဲ့ သို႔ ယက္ကန္ယက္ကန္ျဖစ္ေနေၾကာင္း ထပ္ေလာင္းသိေစခ်င္ပါသည္ ။

ေမွ်ာ္တာမ်ားလို႔ ဘေလာ့ဂါ(Blogger) မ်ားလည္း ၊ ပို႔စ္မတင္လို႔ တစ္မ်ိဳးထင္ခံရေတာ့မည္ ၊ ဟီးရိုးဂိမ္မာမ်ားလည္း တန္(Dan)တက္ဖို႔ ရန္သတ္ခ်င္လွၿပီ ၊ ဂူးဂဲလ္ခ်က္ သမားလည္း အရူးအမဲႏွပ္စားသို႔ လြမ္းေန သည္ ၊ ရဟူး မက္ဆင္ဂ်ာကိုလည္း အထူးမျမင္တာၾကာၿပီ ၊ နက္ေလာ့ (Netlog) မွာ လက္ေဆာ့ခ်င္သူ မ်ားလည္း ၊ အရက္ေမာ့ေနရၿပီ ၊ ေဒါင္းလုပ္ခ်ထားေသာ ဇာတ္ကားမ်ားလည္း ကုန္ေနၿပီ ၊ သီခ်င္းအသစ္ ကို စာရင္းမလွစ္ရတာလည္း ၾကာၿပီ ၊ ေဘာပြဲသတင္း၀ဘ္ဆိုဒ္ မဖတ္လိုက္ရတာၾကာလို႔ ဟာေနပါသည္၊ သို႔ေသာ္လည္း သင့္အားအ၀ါကဒ္ႏွင့္ တစ္ခါထပ္ သတိေပးၿပီး၊ လယ္ဗယ္ညီေအာင္ ပယ္နယ္တီလည္း မေတာင္းပါ ။

အေဆာင္သားအားလံုး “ ေအာက္အီးလည္းမတြန္ ၊ အစာလည္းမစား ၊ ေကာ္နက္ရွင္ကိုလြမ္းလို႔လား” ဟုေမးရမေလာက္ျဖစ္ေနသည္ကို ျမင္ေစခ်င္ပါသည္ ။ သို႔ဂလိုအေရးေၾကာင့္ ပုဂိၢဳလ္ေရးကိုေဘးခ်ိတ္ၿပီး က်ဳပ္တို႔အိပ္ေရးပ်က္ေအာင္ အျမန္လာပါဟု ၊ ၾကားရာအရပ္သို႔ တအားမွာလ်က္ရွိေနပါသည္ ။ တစ္ျခား အေဆာင္ေတြမွာ အလန္ဆံုးဆိုတဲ့ အျမန္ႏႈန္း(Speed)ကို မမွီလည္းေနပါ ၊ အသင့္အျမန္ႏႈန္း လိပ္နဲ႔စပ္ လည္း အက်င့္တန္မုန္း စိတ္ဓာတ္မပ်က္ပါ ၊ အေၾကာင္းမဟုတ္ပါက ေဒါင္းလုပ္(download)လည္း မခ် ေတာ့ပါဟု က်ဳပ္တို႔အာမခံပါတယ္ ။ ေတာင္းဆိုး ပလံုးဆိုးသာ ပစ္ရိုးထံုးစံရွိေပမယ့္ ေကာ္နက္ရွင္ဆိုး ၊ စပိ (Speed)ဆိုးကိုေတာ့ ပစ္ရိုးထံုးစံမရွိပါ ။ သင္ဘယ္အခ်ိန္ ဆိုင္းနီးအပ္(singing up)မလဲလို႔ ပဒိုင္းသီးႏွပ္စားထား သလိုေမွ်ာ္ေနပါတယ္ ၊

ေန႔ညတြင္တြင္ ၊ ေကာ္နက္ရွင္ကို ၊ ထင္ျမင္ေယာင္ယမ္း ၊ တြင္တြင္လြမ္းကာ ၊ ရင္မွာလြမ္းရင္ ၊

ေမွ်ာ္တိုင္းျမင္လို႔ ၊ လက္ၫႈိးၫႊန္ရာ ၊ ေကာ္နက္ရွင္ ျဖစ္ပါေစသား အရွင္ဘုရား လို႔ ၊ ဒတၱ ရဲ႔

ကဗ်ာစာသားလို ၊ အိပ္မေပ်ာ္ စားမ၀င္ ၊ ေကာ္နက္ရွင္ ကိုသာလြမ္းေနပါေသာေၾကာင့္

အင္တာနက္ ေရာက္ေလရာသို႔ ၊ ရင္နာလ်က္ တစ္ေခါက္တစ္ေလလာဖို႔ ၊ သစၥာကမာၻ တည္ရန္၊

Credit @ double t
+7
Success is like being pregnant; Everybody congratulates you, but nobody knows how many times you have been F**ked.

Offline Seeker

  • Founders
  • *****
  • Posts: 432
  • ဂုဏ္ထူးေဆာင္ရမွတ္ 0
  • Gender: Male
  • Respect: +2077
ကိုေဒါက္လမ္း ဘယ္ၽဌာေနမ်ားေရာက္ေနလို့ ယခုလို့ တမး္တေၾကကြဲေနတာပါလိမ့္။။။
မဟုတ္မွ လဲြေရာ(မဟုတ္မွေတာ့ လဲြပီေပါ့) ဘန္းေက်ာ္ကိုေရာက္ေနတာေတာ့မျဖစ္တန္ရာ...............။
ၾကည့္ရတာ ဘန္းေက်ာ္ဌာေနက ေကာင္မေလးနဲ့ မ်ဥ္းေၾကာင္း( အြန္လိုင္း) ေပၚမွာမေတြ့ရလို့မ်ား စိတ္နာပီး ရင္ဖဲြ့စာတမး္ေတြေပၚထြက္လာဟန္တူပါရဲ့။
+5

Offline drlanmadawthar

  • တြဲဖက္ ပါေမာကၡ
  • *****
  • Posts: 758
  • ဂုဏ္ထူးေဆာင္ရမွတ္ 400
  • Gender: Male
  • Respect: +4196
႐ႉး ....တိုးတိုး
က်ေနာ္က ဘန္းေက်ာ္မွာမဟုတ္ပဲ ဘန္းေဘးနားမွာေရာက္ေနသူပါ။
ဘန္းေက်ာ္က လူေတြကို ကိုယ္ခ်င္းစာလြန္းလို႕ပါဗ်ာ။
+4
Success is like being pregnant; Everybody congratulates you, but nobody knows how many times you have been F**ked.

Offline drlanmadawthar

  • တြဲဖက္ ပါေမာကၡ
  • *****
  • Posts: 758
  • ဂုဏ္ထူးေဆာင္ရမွတ္ 400
  • Gender: Male
  • Respect: +4196
အလုပ္ခြင္အတြင္း ရွင္သန္ေနထိုင္နည္း

၁။ အသင္သည္ ေဟာခန္းအတြင္း ဟုိမွ သည္မွ ျဖတ္ေလွ်ာက္ေသာအခါ လက္ထဲတြင္

စာရြက္ တစ္ရြက္ အၿမဲပါပါေစ။ လက္ထဲမွာ စာရြက္တစ္ရြက္နဲ႔ ဟုိမွ သည္မွ

ျဖတ္ေလွ်ာက္သူသည္ အမ်ားအျမင္တြင္ အေရးေပၚ အစည္းေ၀းအတြက္ အလုပ္

ႀကိဳးစားေနသေရာင္ ထင္ေစ၏။ စာရြက္ မပါတဲ့သူကေတာ့ ေကာ္ဖီဆုိင္ သြားမည့္

အလား ဆင္တူသည္။ အဲ..သတင္းစာကုိ ကုိင္ၿပီး ျဖတ္ေလွ်ာက္သူကေတာ့ ေရအိမ္

သြားမည့္သူျဖစ္၏။

 

၂။ သာမာန္ အလုပ္ျဖစ္ေသာ္ညား အလုပ္မ်ား ေနသည္၊ ႀကိဳစားေနသည္ဟု

အမ်ားထင္ေအာင္ ကြန္ပ်ဴတာကုိ သဲႀကီးမဲႀကီးၾကည့္ ကာ လုပ္ပါ။ အမ်ားအျမင္တြင္

တင့္တယ္၏။ အလုပ္မရွိက မိမိ ပါစင္နယ္ ေမးခ်က္ျခင္း။ မိမိ လစာတြက္ျခင္း

မ်ား လုပ္နုိင္သည္။ ခ်က္တင္ ၀င္ပါက သတိထားပါ။ တစ္ေယာက္ထဲ

မရယ္မိပါေစႏွင့္။

 

၃။ လံုး၀အလုပ္မရွိသည့္အခါ မိမိ ၀က္ဘေလာ့၏ တန္းပလိတ္ျပင္ျခင္း။ ဘေလာ့

နွင့္ပတ္သက္ေသာ နည္းပညာ ေလ့လာျခင္မ်ား လုပ္ပါ။ သင္၏ အထက္ အႀကီးကဲ (သုိ႔)

သေဌးမွ ေတြ႔ရွိသြားပါက ေရွ႔လာမည့္ ပေရာခ်က္ အတြက္ နည္းပညာ ေဆာ့၀ဲအသစ္မ်ား

ေလ့လာေနသည္ဟု ေျဖပါ။ သင့္အားခ်ီးက်ဴး ေပလိမ့္မည္။

 

၄။ သင္၏စားပြဲအား စာရြက္မ်ား ဖုိင္မ်ားျဖင့္ ရႈပ္ပြေနပါေစ။ ဧကန္ ထုိသူသည္

အလုပ္မ်ားေသာသူျဖစ္ေပသည္။ အလုပ္ေဖၚတစ္စံုတစ္ဦး သင့္စားပြဲနား ကပ္လာပါက

“အရမ္း အလုပ္မ်ားတာ.. ရွင္းဖုိ႔အခ်ိန္မရဘူး” စသည္ အိုက္တင္ ျဖင့္ ေျပာပါ။

ထုိသုိ႔ေျပာရင္း စာရြက္ တစ္ခုအားရွာေနပါ။ လက္တစ္ဖက္က ေမာက္စ္ကုိ မလႊတ္

ပါနွင့္။

 

၅။ အလုပ္အား အျခားသူမ်ားထက္ ေစာေရာက္ေအာင္ ေလ့က်င့္ထားပါ။ (အီးေမးခ်က္ပါ)

ထမင္းစားခ်ိန္ မ်ားတြင္ အျခားသူမ်ား ထသြားလဲ မိမိသည္ အလုပ္မ်ားေနေသးသည္

သကဲ့သုိ႔ အခန္းထဲမွ ေနာက္ဆံုးထြက္ပါ။ (ဂ်ီ ေတာ့ခ္ မွ သူငယ္ခ်င္းမ်ားအား

ႏႈတ္ဆက္ပါ)

 

မိတ္ေရႊ အားလံုးပဲ အလုပ္ထဲမွာ အဆင္ေျပၾကပါေစ။

 

From Chocolate City Blog, posted by may thuzar kyaw
+9
« Last Edit: June 09, 2011, 04:44:23 AM by drlanmadawthar »
Success is like being pregnant; Everybody congratulates you, but nobody knows how many times you have been F**ked.

maryar

  • Guest
က်န္ေသးတယ္
မ်က္မွန္ေလးတပ္ၿပီး ကြန္ပ်ဴတာကုိ စူးစူးစုိက္စုိက္ၾကည့္
အျဖဴအမည္းဘဲ ပါတဲ့ ေပ့ခ်္ေတြ ဘေရာက္စာေပၚမွာ တင္
ပီးမွ ေအာက္ေလးမွာ ဂ်ီေတာ့ခ္ကုိ ေသးေသးဖြင့္ပီး
မ်က္ေမွာင္က်ံဳ႕ၿပီး သဲႀကီးမဲႀကီး စာရုိက္
ထမင္းစားခ်ိန္က်ရင္ ၅ မိနစ္တန္သည္ ၁၀ မိနစ္ တန္သည္ ေစာင့္ခုိင္း
အဟီး

+6

Offline drlanmadawthar

  • တြဲဖက္ ပါေမာကၡ
  • *****
  • Posts: 758
  • ဂုဏ္ထူးေဆာင္ရမွတ္ 400
  • Gender: Male
  • Respect: +4196
ဖိုးသူေတာ္ဆိုတာ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းေတြမွာ ဆြမ္းခံဆြမ္းသိမ္း၊ ဘုန္းႀကီးေ၀ယ်ာ၀စၥ ေက်ာင္းေ၀ယ်ာ၀စၥလုပ္ေပးရင္း ေနတဲ႔ မ်ားေသာအားျဖင္႔ သားေထာက္သမီးခံလည္းမရွိ၊ ဘုန္းႀကီး၀တ္ဖို႔ရာက်ေတာ႔လည္း သီလမႏိုင္၊ စာေပက်န္းဂန္မတတ္တဲ႔သူေတြပါ။ ဒါေပမယ္႔ သူတို႔က ေနကုန္ေနခန္းေက်ာင္းမွာ ရြတ္သံဖတ္သံေတြၾကားေနေတာ႔ ပါဠိပါဒ္သားေလးလည္း မေတာက္တေခါက္ေတာ႔ တတ္တာေပါ႔။ ေရေရရာရာ မဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ္႔ စာဆိုတာ နည္းနည္းေလးတတ္လာရင္ ေရးခ်င္ခၽြတ္ခ်င္တဲ႔ ၀ါသနာလည္းထုံလာတာမို႔ ဇရပ္နံရံ သုႆာန္အုတ္ဂူေတြေပၚမွာ ေတာင္တလုံး ေျမာက္တလုံး ေလွ်ာက္ေရးေတာ႔တာပဲ။ သူတို႔ေရးတဲ႔စာေတြကလည္း ဖိုးသူေတာ္ အခ်င္းခ်င္းသာ နားလည္ႏိုင္တာ။ ဟိုမေရာက္ဒီမေရာက္ရယ္။ တခါက ဖိုးသူေတာ္တစ္ေယာက္ ေသတဲ႔အခါ သူ႔အခန္းထဲက စာတစ္ေစာင္ထြက္လာသတဲ႔။ ေရးထားတာက “ထေသာရာဇ သုဒၵႆကို မုနိသုဒၵာ ဒေယးယ်ာတိ” တဲ႔။ ဘုန္းႀကီးလည္း အနက္မေဖာ္ႏိုင္ဘူး။ တျခားရြာေက်ာင္းက ဖိုးသူေတာ္ ေခၚ အဖတ္ခိုင္းမွ ရွင္းသြားတယ္။ “ထေသာရာဇ ထႏွင္႔စေသာမင္း = ထမင္း၊ သုဒၵႆ = တစ္ဆယ္႔ေျခာက္ = ၆ + ၁၀၊ ထမင္းေျခာက္ အခ်ိန္တစ္ဆယ္ကို၊ မုနိသုဒၵာ မိႏုႏွင္႔ သာဒုတ္တို႔အား ဒေယးယ်ာတိ ခြဲေ၀ေပးျခမ္းပါေလာ႔” တဲ႔။ သူ႔တူေတြတူမေတြကို ဆြမ္းက်န္အေျခာက္လွန္းၿပီး အေမြခြဲေပးထားသကိုးဗ်။ ခုေခတ္မွာလည္း စာမ်က္ႏွာေပၚမွာ အင္တာနက္ေပၚမွာ ဖိုးသူေတာ္လက္ရာေတြ ေဖာခ်င္းေသာခ်င္း ဖတ္ေနရၿပီး အဲဒါေတြကို ဘုရားရွိခိုးအမွတ္နဲ႔ ခုနစ္အိမ္ၾကား ရွစ္အိမ္ၾကား လိုက္ေအာ္ဆိုေနရင္ ရွက္စရာႀကီးမို႔လို႔ အနက္ျပန္ေပးလိုက္မယ္ေနာ္။ ေတာ္ၾကာ ငရဲငအုံေတြ ႀကီးေနမွျဖင္႔။ တို႔ကေတာ႔ ဖိုးသူေတာ္အခ်င္းခ်င္းမို႔ ပါးစပ္ဟလိုက္တာနဲ႔ အူဘယ္ႏွစ္ေခြ ျမင္ၿပီးသားပါကြယ္။ ဒီေလာက္နိဒါန္းခ်ီေနရင္ ဘာေျပာေတာ႔မလဲ ေပါက္ၿပီလား။ မမီေသးရင္ စကိတ္ဘုတ္ေပၚတက္ ေလယာဥ္ပ်ံစင္းလုံးငွားၿပီးသာ လိုက္ခဲ႔ေပေတာ႔။

            ငယ္ငယ္ကဖတ္ဖူးတဲ႔ ကဗ်ာေလးတစ္ပုဒ္ကို မွတ္မိသေလာက္ ျပန္ေရးျပပါဦးမယ္။ အစအဆုံးေတာ႔ မရေတာ႔ဘူး။ အိုလွၿပီေလ။

“ဆရာ၀န္ႀကီး ဦးဇီးကြက္

 အမ္ဘီဘီအက္စ္ အိတ္ခ္စ္၀ိုင္ဇက္

 တေန႔ေသာနံနက္ခင္းမွာ

 ေမာင္ေမာင္က်ီးညိဳေရာက္လို႔လာ

 လုပ္ပါ နႈတ္ပါ ထုတ္ပါဦး

 ကၽြန္ေတာ္႔ဖင္က ေလာက္စာလုံး .....” ဆိုတာေလ။

ဇာတ္ေၾကာင္းကေတာ႔ ဖင္၀မွာ ေလာက္စာလုံးတစ္ေနတဲ႔ က်ီးကန္းကေလးကို ေဒါက္တာဇီးကြက္က ေရအိုင္ထဲစိမ္ ရႊံေတြေပ်ာ္ေအာင္ေစာင္႔ၿပီး ထြက္သြားေစတဲ႔အခါ က်ီးမသားက ေဆးတစ္လုံးမွ မေပးလို႔ ေဆးကုတာမဟုတ္ဘူးဆ္ုၿပီး ညစ္ကန္ကန္တဲ႔အေၾကာင္းပါ။ ဒီပုံျပင္ကေလးမွာ ေျပာခ်င္တာက ေဆးကုထုံးဆိုတာ သန္းေခါင္းေလာက္ ေလာက္စာလုံးေလာက္ကေန လက္ခုပ္ႀကီးနဲ႔ အျပည့္ေဆးေတြေပးမွ ေဆးကုတယ္လို႔ မေခၚဘူးလို႔  ရွင္းျပခ်င္တာပါ။ လည္ေခ်ာင္း၀မွာ က်ပ္ေစ႔ႀကီးတစ္ေနတဲ႔ကေလး၊ ႏွာေခါင္းထဲမွာ ေျမပဲဆန္ႀကီး၀င္ေနတဲ႔ကေလး၊ နားထဲမွာ ပိတုန္းႀကီးထုတ္မရတဲ႔ကေလး၊ ေဘာင္းဘီဇစ္ညပ္လို႔ တန္းလန္းႀကီးငိုေနတဲ႔ကေလးေတြကို မေဟာ္သထာကိုင္လ်က္ေမြးလာတဲ႔ နတ္ေဆးႀကီးနဲ႔ ကုလို႔မရပါဘူး။ ကၽြမ္းက်င္တဲ႔ဆရာ၀န္နဲ႔ေတြ႔ရင္ ဘာမွ မခက္ဘူး။ ယူပစ္လိုက္သလို ခ်က္ခ်င္းေပ်ာက္တယ္။ တကယ္လည္း ယူပစ္လိုက္ေပသကိုး။ သူလုပ္ေတာ႔လည္း လြယ္လြယ္ေလးပါလားဟဲ႔။ ဒါမ်ား ဘာခက္တာမွတ္လို႔လို႔ထင္ရင္ စမ္းၾကည့္စမ္းပါေလ။ ဒီအလုပ္မ်ိးကို သိန္းခ်ီတန္တဲ႔ ေဆးေတြမေသာက္ရလို႔ တန္ဖိုးမရွိဘူး။ ကုထုံးမေျမာက္ဘူးလို႔ထင္ေနရင္ တေန႔ကိုယ္တိုင္ ငါးရိုးမ်က္ လက္တိုျဖစ္လာတဲ႔အခါ သိပါလိမ္႔မယ္။

           တခါတခါမွာေတာ႔ ေဆးမေပးယုံတင္မဟုတ္ဘူး။ ဘာမွမလုပ္ပဲ ပစ္ထားရတာကိုက ကုထုံးခင္ဗ်။ အနီးကပ္ေစာင္႔ၾကည့္ၿပီး အခ်ိန္တစ္ခုေစာင္႔ေနရတာလည္း ရွိတာပဲ။ ဆရာ၀န္ဆိုတာ ဘယ္ေရာဂါကို ဘာလုပ္မွျဖစ္မယ္လို႔ သိရသလိုပဲ ဘယ္အခ်ိန္မွာေတာ႔ ဘာမွလုပ္စရာမလိုဘူးလို႔လည္း သိရပါတယ္။ ေလာက္ကိုင္မွာတုန္းက ကေလးမေလးတစ္ေယာက္ အိမ္ေပၚကလိမ္႔က်ၿပီးေခါင္းမွာ အာလူးသီးထြက္သြားလို႔ ေဆးရုံလာျပပါတယ္။ သတိလည္းရတယ္။ အန္လည္းမအန္ဘူး။ နည္းနည္းေလး မႈိင္သြားတာတစ္ခုပဲ။ မိဘကေတာ႔ စိတ္ပူတာေပါ႔ေလ။ အေဖလုပ္တဲ႔သူက လားရႈိးမွာ အရာရွိဆိုေတာ႔ သူ႔ဆီေခၚခ်င္တာေပါ႔။ “လႊတ္သာလႊတ္လိုက္၊ ျမန္ျမန္သာလႊတ္လိုက္။ ျပႆနာတက္ရင္ ကိုယ္႔ေခါင္းက်ေနမယ္” လို႔ အတင္းကို တိုက္တိုက္တြန္းတြန္း လုပ္ေနသူေတြကို ဆန္႔က်င္ၿပီး “ဟိုေရာက္ရင္လည္း ေစာင္႔ၾကည့္မွာ။ ဒီမွာလည္း ေစာင္႔ၾကည့္ေနသားပဲ။ လိုတဲ႔အခါလႊတ္မယ္” ဆိုၿပီး ကိုယ္တိုင္ပဲ ေစာင္႔ၾကည့္ခဲ႔ပါတယ္။ အခ်ိန္တန္လို႔ အားလုံးေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္နဲ႔ ျပန္ဆင္းသြားတဲ႔အခါ ကိုယ္႔ကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ေတာင္ ေျပာမသြားပါဘူး။ ဘာမွလည္းလုပ္မေပးဘူးလို႔ ထင္ပုံရပါတယ္။ မလႊဲပဲ ကိုယ္တိုင္ေစာင္႔ၾကည့္ေပးလိုက္လို႔ ကားစင္းလုံးငွားရမယ္႔ဒုကၡ၊ ဆိုင္ပိတ္လို႔ထိခိုက္မယ္႔စီးပြား။ သြားေရးလာေရး ေနေရးထိုင္ေရးခက္မွာေတြ သက္သာသြားတယ္ဆိုတာ ေတြးမွ မေတြးမိပဲကိုး။ ကိစၥမရွိပါဘူး။ ကိုယ္လုပ္လိုက္တဲ႔အမႈ ကိုယ္႔ဘာသာေက်နပ္ေနတာ သူတို႔သိဖို႔မလိုပါဘူး။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ သတိထားမိသြားတာကေတာ႔ ဘာမွမလုပ္တာဟာလည္းပဲ ထိေရာက္တဲ႔ကုထုံးတစ္ခုပဲလို႔။

           ဒါေပမယ္႔ တခ်ဳိ႔လူနာေတြဘက္မွာေတာ႔ ေရာဂါေၾကာင္႔ျဖစ္ရတဲ႔ေ၀ဒနာအျပင္ ဥစၥာေၾကာင္႔စိတ္ထဲမွာ အသည္းတယားတယားျဖစ္ေနရတဲ႔ ခံစားခ်က္ကလည္းရွိေနေလေတာ႔ တဗ်င္းဗ်င္း ကုတ္ထည့္လိုက္ရမွပဲ အယားေျပသြားမယ္႔ပုံရွိပါတယ္။ ဒါလည္း ဘာခက္တာလိုက္လို႔ကြယ္။ ေဆးကုရင္း ကုတ္တံေရာင္းေပးလိုက္ရင္ သူလည္းအယားေျပ ကိုယ္လည္းနားေအးေပါ႔။ ဒါေၾကာင္႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဆရာ၀န္မ်ားဟာ လူၿပိန္းႀကိဳက၊္ ေခၚေတာႀကိဳက္၊ ေတာကတက္လာတဲ႔ သူႀကီးကေတာ္ႀကိဳက္ကုထုံးကေလးေတြကိုလည္း ေရာဂါကို ကုဖို႔မဟုတ္ေသာ္ျငား ယားနာကိုကုဖို႔ သိထားဖို႔လိုလာတာေပါ႔။ အဲဒီအတတ္ေတြက ကၽြန္ေတာ္တို႔ အလုပ္ထဲက ျမန္မာဆရာ၀န္ေတြထက္၊ အျပင္ေဆးခန္းက ေစ်းကြက္ထဲက သမားဟူးရားႀကီးေတြ အိမ္နီးခ်င္းႏိုင္ငံေတြက ေဆးကုစားတဲ႔ ေယာဆရာႀကီးေတြက ပိုၿပီးတတ္ကၽြမ္းပါတယ္။ လြယ္လြယ္လုပ္ေပးရင္ တန္ဖိုးမသိတဲ႔သူေတြကို ခဲရာခဲဆစ္ ပညာစြမ္းေတြျပရတာေပါ႔။ ခုနတုန္းက လည္ေခ်ာင္းထဲကက်ပ္ေစ႔ကို ဆတ္ကနဲ ေကာက္ထုတ္ႏိုင္ေသာ္ျငား ဗီဒီယိုကင္မလာႀကီးနဲ႔ ေဖတို႔ေမတို႔ကို အသည္းတယားယား ဘုရားဘုရားနဲ႔တေနေအာင္ျပထားၿပီး ႏိုင္ငံျခားက ေဒၚလာသိန္းခ်ီတန္တဲ႔ စက္ႀကီးနဲ႔ ထုတ္ေပးလိုက္တယ္ဆိုရင္ ပြဲသိမ္းၿပီ စိုးေရ။ ေဘာက္ခ်ာပို႔လိုက္မယ္။ ေသြးက်ေဆးေလးေသာက္ၿပီး ဖတ္လိုက္ေနာ္ပဲ။ ေလးစားပါတယ္ဗ်ာ။ အဲဒါလည္း ပညာပဲဟာ။ ဒါေပမယ္႔ အဲဒီေဂၚရင္ဂ်ီႀကိဳက္ဆရာႀကီးေတြနဲ႔ ယွဥ္ၿပီး အလကားမတ္တင္း ရႊံ႔ရုပ္နဲ႔ ၾကြက္ေသေအာင္ကုေပးေနတဲ႔သူေတြကို သူတိုေလာက္မတတ္တဲ႔ အႏုတ္စုတ္ဂုတ္စုတ္ဆရာေတြပါလားရယ္လို႔ အထင္ေသးလာရင္ေတာ႔ ၾကက္တူေရြးေျပာသလို “နင္႔ဘႀကီးက နင္႔ထက္ေတာင္ တတ္ေသးသကြယ္” လို႔ ေျပာခ်င္ပါတယ္။

          စိတ္ဆိုးလို႔ေျပာတာမဟုတ္ဘူးေနာ္။ အစကတည္းက ေျပာခဲ႔ပါတယ္။ ေရွ႔ေနလိုက္ေနတာပါလို႔။ သိတယ္မဟုတ္လား။ ခုတေလာ ဆရာ၀န္ေတြကလည္း တာစားေနပါဘိသနဲ႔။  မီဒီယာအေပါင္းတို႔၏ ပို႔သေသာေမတၱာေတြကလည္း ရွိေနေလေတာ႔ ၾကည္ေစေအးေစ ျဖစ္သြားေအာင္ ဆယ္တန္းေအာင္စရာမလို၊ အပ်ဳိျဖစ္ရမည္။ ရုပ္ေခ်ာရမည္။ဆိုၿပီး ေၾကာ္ျငာနဲ႔ေခၚထားတဲ႔ ဂ်ာနယ္လစ္ သူငယ္မကေလးေတြကို အီစီကလီထုၿပီး ေမွ်ာထားရင္ေကာင္းမလားလို႔။ တို႔လည္းဘ၀သစ္ကို ျပန္စလို႔ရပါတယ္။ မင္းသြားခ်င္တယ္ဆို ိုသြားလိုက္ေပါ႔။ (သြားလိုက္ေတာ႔ မင္းသြားလိုက္ေတာ႔ မဟုတ္ဘူးေနာ္)

          ကိုယ္႔ရဲေဘာ္အေပါင္းတို႔ကိုလည္း သတိေပးတပ္လွန္႔ရပါဦးမယ္ေလ။ ကိုယ္တို႔ေတြက ဆယ္လီဗ်စ္တီျဖစ္လာၿပီဆိုေတာ႔ ေနတာ သြားတာ ေျပာတာ ဆိုတာကေလးေတြ ဆင္ျခင္ႏိုင္မွ တန္ကာက်ေတာ႔မယ္ဗ်ဳိ႔။ ခ်ဳိျပဳံးသီခ်င္းထဲကလို ဒႆဂီရိမ်က္ႏွာငွားၿပီး မ်က္လုံးေပါင္းမ်ားစြြာနဲ႔ ၾကည့္ေနခိုက္မွာ လူနာကို ေဆးကုရုံတင္မဟုတ္ပဲ စကားလက္ဆုံကေလးေတြ ေျပာလို႔ ကိုယ္ဘာလုပ္ေနသလဲ။ ဘာဆက္လုပ္ဖို႔လိုသလဲ။ ဘာေတြျဖစ္လာႏိုင္သလဲဆိုတာ သူတို႔ကို သိေစအပ္ဖို႔ လိုလာပါၿပီ။ မင္းကဆရာလား ငါက ဆရာလား ဆိုတဲ႔ စကားေတြ ေျပာႏိုင္တဲ႔ ေခတ္က ကုန္သြားၿပီဗ်။

           ဘာေလးျဖစ္လိုက္ျဖစ္လိုက္ က်ီးကန္းမ်ားအာသလို ပိတ္ပိတ္ၿပီး ကာေနတာပဲ လို႔ေတာ႔ မထင္လိုက္နဲ႔ဦးေနာ္။ ကိုယ္႔ဘက္မွာလည္း သူမ်ားေတြ စြပ္စြဲေနသလို ခ်ဳိ႔ယြင္းခ်က္ေတြ ရွိတန္သေလာက္ရွိတာ ၀န္ခံပါတယ္။ ဒီစာေတြေရးေနရတာဟာ ကိုယ္႔အျပစ္ကိုယ္ ဖုံးၿပီး သူမ်ားတကာအေပၚ အျပစ္ပုံခ်ဖ႔ိုမဟုတ္ပါဘူး။ ကိုယ္႔ဘက္က ျပင္စရာရွိတာေလးေတြကိုလည္း မသိမသာေတာ႔ ေျပာထားမိပါတယ္။ ေတာ္ေတာ္ၾကာ က်ီးေတာ၀င္မရ ေဒါင္းေတာ၀င္မရနဲ႔ ျဖစ္ေနမွာစိုးလို႔ အရိပ္ေနေန အခက္ခ်ဳိးခ်ဳိးေတာ႔ ေရးလို႔မရဘူးေပါ႔။ သူမ်ားတကာ ဘာမသိညာမသိနဲ႔ ဖိုးသူေတာ္ေသတမ္းစာေတြ ေတာရမ္းမယ္ဖြဲ႔ ေရးေနခိုက္မွာ ဒီကလည္း မေနႏိုင္မထိုင္ႏိုင္ ေငြၿမဳိင္တုတ္နဲ႔ထိုးတဲ႔စာမ်ဳိး ေရးသလိုျဖစ္ရင္ ေသြးပုခ်ိ။ ေသြးပုခ်ိ။ ေနာက္မွ မိႏုတို႔ သာဒုတ္တို႔ဆီက ထမေျခာက္နည္းနည္း ေတာင္းစားေတာ႔မယ္။

Credit @ dr soe min
+9
Success is like being pregnant; Everybody congratulates you, but nobody knows how many times you have been F**ked.

Tags: