Recent Posts

Pages: « 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10
91
အားလံုးမွန္ပါသည္

တစ္ခါကတိုင္းၿပည္တစ္ၿပည္မွာ ဘုရင္ႀကီးတစ္ပါးအုပ္စိုးသတဲ့။ တစ္ရက္ေတာ့ အဲဒီဘုရင္ႀကီးဟာ လယ္ထြန္မဂၤလာ က်င္းပလိုၿပီး သူ႕ရဲ႕ လယ္ထြန္မဂၤလာမွာ ၿမိဳ႕ေတာ္သူၿမိဳ႕ေတာ္သားမ်ား တက္ေရာက္ ေစလိုေသာေၾကာင့္ ေအာက္ပါအတိုင္း ေၾကၿငာေမာင္းခတ္ေစေလသတဲ့။

‘တိုင္းသူ ၿပည္သား လူအမ်ားတို႕ေလ။ ဘုန္းကံႀကီးၿမတ္လွေသာ ေရေၿမ႕သခင္ အရွင္မင္းၿမတ္ႀကီး၏ လယ္ထြန္ မဂၤလာ အခမ္းအနားကို မနက္ၿဖန္တြင္ က်င္းပမည္ ၿဖစ္ပါသၿဖင့္ ၿမိဳ႕သူၿမိဳ႕သား အားလံုးတက္ေရာက္ရန္ ေၾကၿငာေမာင္း ခတ္လိုက္သည္’

ဒူဒူ…ဒူ

ေၾကၿငာေမာင္းထုသူမ်ား ထိုသို႕ေၾကၿငာအၿပီးတြင္ အမတ္ႀကီးတစ္ဦးေရာက္လာၿပီး

‘အရွင္မင္းၿမတ္ခင္ဗ်ား ကၽြန္ေတာ္မ်ိဳး အႀကံတစ္ခုေပးပါရေစ။ ေရေၿမ႕သခင္ အရွင္မင္းႀကီးရဲ႕ အမိန္႕ၿဖစ္ၿပီး လူေတြကို ဒီအတိုင္းရိုးရိုးေခၚတာေတာ့ မေကာင္းပါဘူး ဘုရား။ တကယ္လို႕ မလာၾကရင္ အရွင့္ရဲ႕ သိကၡာက်ရေခ်ရဲ႕။ အဲေတာ့ မလာတဲ့သူကို တစ္ခုခုေတာ့ အၿပစ္ေပးသင့္တာ ေပါ့ဘုရား’

ဘုရင္မင္းၿမတ္လည္း အမတ္ႀကီးရဲ႕ ေလွ်ာက္တင္ခ်က္ကို စဥ္းစားၿပီး သင့္ေတာ္သည္ဟု ထင္သၿဖင့္

‘အိမ္း ဟုတ္ေပသားပဲ ဒါဆိုအမိန္႕ေတာ္မွာ ၿပစ္ဒဏ္ထည့္ေစ’

ဟုဆိုသၿဖင့္ အမိန္႕ေၾကာ္ၿငာသမားတို႕ ေမာင္းထုၿပီး ေအာက္ပါအတိုင္း ေၾကၿငာရၿပန္သည္။

‘တိုင္းသူ ၿပည္သား လူအမ်ားတို႕ေလ။ ဘုန္းကံႀကီးၿမတ္လွေသာ ေရေၿမ႕သခင္ အရွင္မင္းၿမတ္ႀကီး၏ လယ္ထြန္ မဂၤလာ အခမ္းအနားကို မနက္ၿဖန္တြင္ က်င္းပမည္ ၿဖစ္ပါသၿဖင့္ ၿမိဳ႕သူၿမိဳ႕သား အားလံုးတက္ေရာက္ရန္ ေၾကၿငာေမာင္း ခတ္လိုက္သည္။……. ပ်က္ကြက္ပါက ေသဒဏ္။’

ဒူဒူ…ဒူ

ထိုအမိန္႕ေတာ္ကို ေၾကၿငာအၿပီး ခဏတြင္ ထိုမင္းႀကီးကိုးကြယ္ေသာ ဆရာေတာ္ႀကီး နန္းေတာ္သို႕ အေၿပး ေရာက္လာၿပီး။

‘ဒကာေတာ္မင္းၿမတ္။ ဒကာရဲ႕ လယ္ထြန္မဂၤလာကို မလာတဲ့သူေသဒဏ္ေပးမယ္ဆိုေတာ့ အၿပစ္ဒဏ္က ႀကီးလြန္းမေနဘူးလားဘုရား။ အဲလိုသာတကယ္ဆိုရင္ အရွင္မင္းႀကီး အၾကင္နာတရား မၿပည့္၀တဲ့ မင္းႀကီးၿဖစ္ေနပါေပါ့။ ေမတၱာတရားရဲ႕ ၿပည့္၀တဲ့ မင္းႀကီး ဘယ္ၿဖစ္ပါ့ေတာ့မလဲဒကာ။ စဥ္းစားပါဦး’

ထိုအခါမင္းႀကီးလည္း ဆရာေတာ္၏ ေလွ်ာက္တင္ခ်က္ကို ေသခ်ာစဥ္းစားၿပီး သင့္ၿမတ္လွသည္ဟု ထင္သၿဖင့္ မူးႀကီးမတ္ႀကီးမ်ားႏွင့္ တိုင္ပင္ၿပီး အမိန္႕ေတာ္ကို ၿပင္ဆင္ေစရာ အမတ္ႀကီးတစ္ဦးက

‘အရွင္မင္းႀကီးခင္ဗ်ား။ ရာဇာတို႕၏ ႏုတ္ထြက္စကားသည္ မၿပင္ေကာင္းပါဘုရား။ သို႕အတြက္ေၾကာင့္ အမိန္႕ေတာ္ကို မၿပင္ပဲ ထပ္မံသာ ၿဖည့္စြက္သင့္ပါသည္ဘုရား’

ဟုေလွ်ာက္တင္ရာ အရွင္မင္းႀကီးလည္း ‘ဟုတ္ေပသားပဲ’ ဟုဆိုကာ မူးမတ္ႀကီး၏ အႀကံေပးခ်က္အတိုင္း ေအာက္ပါအတိုင္း ၿပင္ေစၿပန္သည္။

‘တိုင္းသူ ၿပည္သား လူအမ်ားတို႕ေလ။ ဘုန္းကံႀကီးၿမတ္လွေသာ ေရေၿမ႕သခင္ အရွင္မင္းၿမတ္ႀကီး၏ လယ္ထြန္ မဂၤလာ အခမ္းအနားကို မနက္ၿဖန္တြင္ က်င္းပမည္ ၿဖစ္ပါသၿဖင့္ ၿမိဳ႕သူၿမိဳ႕သား အားလံုးတက္ေရာက္ရန္ ေၾကၿငာေမာင္း ခတ္လိုက္သည္။. ….ပ်က္ကြက္ပါက ေသဒဏ္။ …..ေသဒဏ္ဟုဆိုေသာ္လည္း သိပ္ေၾကာက္ရန္ေတာ့ မလို။’

ဒူဒူ…ဒူ

ထိုအမိန္႕ေတာ္ကို ေမာင္းထုသူတို႕ေၾကၿငာၿပီး ခဏတြင္ မင္းတိုင္ပင္ အမတ္ႀကီးတစ္ဦး နန္းေတာ္ထဲ သို႕ ေၿပးလာၿပီး ေလွ်ာက္တင္ၿပန္ေလသည္။

‘အရွင္မင္းႀကီးဘုရား။ ကၽြန္ေတာ္မ်ိဳးေလွ်ာက္တင္ပါသည္။ အရွင္မင္း၏ ေၾကၿငာခ်က္သည္ ေသဒဏ္ဟု ေၾကၿငာထားေသာ္လည္း သိပ္ေၾကာက္ရန္ေတာ့ မလိုဟုဆိုသၿဖင့္ လူအမ်ားေပါ့ပ်က္ပ်က္ၿဖစ္ေနၿပီး ရယ္စရာ ၿဖစ္ေနပါတယ္ဘုရား။ သို႕အတြက္ေၾကာင့္ မင္းတို႕၏ စကား မၿပင္စေကာင္းလည္း မၿဖစ္ေစရန္၊ လူလည္း ေလးစားေစရန္ ထပ္မံၿဖည့္စြက္သည့္ပါသည္ဘုရား’

ဟုအႀကံေပးၿပန္ရာ ေနာက္ဆံုးတြင္ အမိန္႕စာမွာ ေအာက္ပါအတိုင္းၿဖစ္သြားေလသတည္း။

‘တိုင္းသူ ၿပည္သား လူအမ်ားတို႕ေလ။ ဘုန္းကံႀကီးၿမတ္လွေသာ ေရေၿမ႕သခင္ အရွင္မင္းၿမတ္ႀကီး၏ လယ္ထြန္ မဂၤလာ အခမ္းအနားကို မနက္ၿဖန္တြင္ က်င္းပမည္ ၿဖစ္ပါသၿဖင့္ ၿမိဳ႕သူၿမိဳ႕သား အားလံုးတက္ေရာက္ရန္ ေၾကၿငာေမာင္း ခတ္လိုက္သည္။…….. ပ်က္ကြက္ပါက ေသဒဏ္။……. ေသဒဏ္ဟုဆိုေသာ္လည္း သိပ္ေၾကာက္ရန္ေတာ့ မလို။…… သို႕ေသာ္လည္း ေပါ့ေတာ့ မေပါ့ႏွင့္။’

ဒူဒူ…ဒူ ဟူ၏။
92
ဤသို ့လွ်င္ ၾကက္ဖတြန္သံ တညံညံျဖင့္ လမ္းမတန္း တေလွ်ာက္မွသည္ အိမ္ေရွ ့သို ့ ေရာက္ခဲ့ ပါေတာ့သည္။ အိမ္ေပၚေရာက္သည္ႏွင့္ ေရအျမန္ခ်ိဳးကာ ရံုးသြားရန္ ျပင္ဆင္ရေလေတာ့၏။ “သမီးတစ္ေကာင္ ထြန္စက္ တစ္ေထာင္…” ဟူေသာ ဆိုရုိးႏွင့္ အညီ ရံုးေနာက္က်ျပီျဖစ္၍ ေသေကာင္ေပါင္းလဲ ၀ုန္းဒိုင္းက်ဲ ေနေသာ ကြ်ႏ္ုပ္၏ ျဖစ္အင္ကို ေကာင္းစြာ သေဘာေပါက္ေသာ ေမေမက ၀ယ္လာေသာ နန္းၾကီးသုတ္ကို ဗူးႏွင့္ထည့္ကာ ရံုးျခင္းေတာင္းအတြင္း အဆင္သင့္ ျပင္ဆင္ ေပးထားရွာပါသည္။ ထံုးစံအတိုင္း ေအာ့ဖစ္ဆာ ႏွင္းလႊာ ေအာ့ဖစ္ေရာက္မွ ဆာရ ေပဦးမည္ တကား။ ထိုစဥ္ေအာက္မွ ဖယ္ရီကား၏ဟြန္းသံက ဆူညံစြာ ထြက္ေပၚ လာေပေတာ့သည္။ ကြ်ႏ္ုပ္ မွာကား သနပ္ခါးလူးလွ်က္ တန္းလန္း ျဖစ္ေနေသာေၾကာင့္ ေမေမကပင္ ဖယ္ရီကားသို ့ ကြ်ႏု္ပ္ မလိုက္ ျဖစ္ေတာ့ေၾကာင္း လွမ္းကာ ေအာ္ေျပာရပါေတာ့သည္။

ကြ်ႏု္ပ္လည္း စတြန္ ့ထိုးကာ အလွျပခ်င္ေသာ အက်ိဳးေၾကာင့္ ရံုးေနာက္က်ေတာ့မည့္ အေရးကို ေတြးကာ စိတ္ညစ္မိပါေတာ့သည္။ လူေတြ ့လွ်င္ ဂ်ာရန္ေခ်ာင္းေန.. အဲအဲ အျပစ္ရွာရန္ ေခ်ာင္းေနေသာ မန္ေနဂ်ာ၏ မ်က္ခြက္ၾကီးကိုလည္း ျမင္ေယာင္မိပါသည္။ စည္းကမ္းအရ (၉) နာရီ ေနာက္ဆံုး ထား၍ ရံုးသို ့ ေရာက္ရမည္ ျဖစ္ရာ ယေန ့ အဘို ့ မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့သည္ကို.. ၄င္းမန္ေနဂ်ာ ရုတ္တရက္ မရိပ္မိေစရန္ ရံုးဆင္း၊ ရံုးတက္ မွတ္တမ္းဘုတ္အုပ္တြင္ ႏွင္းလႊာ ရံုးေရာက္ခ်ိန္ (၈) နာရီ (၉၀) မိနစ္ဟု မၾကာခဏ ေရးေနက်ထံုးစံအတိုင္း ေရးရေပဦးမည္။ ဖင္းဂါးပရင့္စက္ ပ်က္ေနျခင္းကိုပင္ ေက်းဇူး တင္ရေသးေတာ့၏။

ယူနီေဖာင္း၀တ္.. ျခင္းေတာင္းဆြဲကာ ရံုးသြားရန္ အဆင္သင့္ျဖစ္ခ်ိန္တြင္မေတာ့ ကုတင္ေပၚတြင္ ခြ်တ္ပံုထားေသာ ဆြယ္တာ လွလွေလးကို တစ္ခ်က္ ငဲ့ေစာင္းကာၾကည့္မိပါေသးသည္။ အႏွီဆြယ္တာ အသစ္၏ ေကာင္းမႈေၾကာင့္ ရံုးသို ့ တက္ကဆီႏွင့္ ဒိုးရေပေတာ့မည္။ (ကြ်ႏု္ပ္ တာ၀န္ ထမ္းေဆာင္ေနေသာ ရံုးမွာ ကားမွတ္တိုင္ႏွင့္ ေ၀းလွပါသျဖင့္ ဘတ္စ္ကား စီးျခင္းငွာ မစြမ္းသာပါေခ်) ညိႈးငယ္ေသာ စိတ္ထားျဖင့္ အိမ္မွ ထြက္လာေသာ ကြ်ႏ္ုပ္.. လမ္းတစ္ေလွ်ာက္ ျမင္ရသည္က ဖုန္းၾကီးဖုန္းငယ္ အသြယ္သြယ္ျဖင့္ လမ္းသြားရင္း ေလကန္ေနၾကသူမ်ား။ လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္ အနည္းငယ္က အင္မတန္ ဟန္းဖုန္းကိုင္ခ်င္ေသာ သူငယ္ခ်င္းတစ္ဦး ကြ်ႏု္ပ္အား ေျပာခဲ့ဘူးပါသည္။ “ငါ ဟန္းဖုန္း ၀ယ္ျပီးရင္ နင္ ငါ့ဆီ လမ္းေဘးဖုန္းကေန ၁၀ မိနစ္တစ္ခါ ဆက္စမ္းပါဟယ္…” ဟူ၍။ ယခုေတာ့ ထိုသူငယ္ခ်င္းေကာ ကြ်ႏ္ုပ္ပါ ဟန္းဖုန္းကေလး ကိုယ္စီႏွင့္ စတိုင္က်ေနေခ်ျပီ။

မည္သို ့ပင္ဆိုေစကာမူ တရိပ္ရိပ္တိုးတက္ေနေသာ ကုန္ေစ်းႏႈန္းကို.. အဲအဲ အမိႏိုင္ငံေတာ္ၾကီးကို ဂုဏ္ယူမိသည္ေတာ့ အမွန္ပင္။ အေျပာမဟုတ္ အလုပ္ႏွင့္ သက္ေသျပသြားၾကေသာ အူလဒူ.. တယ္လီေနာ တို ့၏ ေစတနာ (ပုဂံသို ့ ဘုရားဖူးသြားၾကသူမ်ား ဟိုေရာက္ေတာ့ ဘာလိုင္းမွ မမိပါဟု ေျပာပင္ ေျပာၾကေသာ္ျငား) ကိုလည္း အသိမွတ္ မျပဳဘဲ မေနႏိုင္ပါေခ်။ သို ့ပါေသာ္လည္း ယူၾကံဳးမရ… အုိင္ၾကံဳးရ.. ျဖစ္မိသည္က အခ်စ္ေက်ာင္းေတာ္ၾကီး၏ ေက်ာင္းေတာ္သူကြ်ႏု္ပ္.. လက္ေတြ ့က်က် ခ်စ္ႏိုင္ရန္.. တနည္း ဂြတီးဂြက် ဂုဏ္ယူစရာ ဘ၀ ေရာက္ရွိႏိုင္ရန္ ေယာကၤ်ားတင္ေတာင္းဘို ့အေရး စုေဆာင္းထားေသာ ေငြအသျပာမ်ားအနက္မွ တက္ကဆီဘိုး (၂၀၀၀) ဆံုးရံႈးရေပေတာ့မည္။ ေမေမ ထည့္ေပးလိုက္ေသာ နန္းၾကီးသုတ္ဗူးကို တစ္လွည့္.. ျမန္မာေငြ (၂၀၀၀) က်ပ္ကို တစ္လွည့္ၾကည့္ကာ ကြ်ႏု္ပ္ခံစားမိသည္က ယေန ့မနက္ အူလဒူကြ်ႏ္ုပ္ စားရမည့္ မနက္စာသည္ (၂၀၀၀) က်ပ္တန္ နန္းၾကီးသုတ္ ျဖစ္ေခ်ေတာ့သည္တကားးးးး

ျပီးပါျပီ။

(click to show/hide)
93
အသုတ္ (၂) ပြဲမွာျပီး ရပ္ေစာင့္ေနစဥ္ ကြ်ႏု္ပ္ ေပါက္ေက်ာ္မ.. ပို္က္ဆံအိတ္ထဲမွ ဆန္မေစာင္း ဂယ္လက္ဆီ အမ်ိဳးအစား ပြတ္စကလင္ ဟန္းဆက္ တယ္လီဖုန္း(စာလံုးေပါင္း မွန္ရဲ့လားဟင္.. လူရွိန္ေအာင္သာ ထည့္ေရးတာ တကယ္ မကိုင္ဘူးေတာ့ သိဘူးရယ္…)ကို ထုတ္လိုက္စဥ္ ေစ်းလယ္ေခါင္ လူၾကားထဲ ဖုန္းေျပာျခင္းကို အလြန္တရာ မ်က္မုန္းက်ိဳးေနေသာ ေမေမက “ဘာလုပ္ဦး မလို ့တုန္းးးး….” ဟု မ်က္ေစာင္းခ်ီကာ ျမည္တြန္ ေတာက္တီးေလ၏။ “နာရီၾကည့္တာပါ ေမ ရဲ့…” ဟု က်ိဳးေၾကာင္း ဆီေလွ်ာ္စြာ ျပန္ေျပာလိုက္ေတာ့ ေမေမ မဆူေတာ့ပါ။ ဖုန္းကိုင္သူတိုင္း ဖုန္းျဖင့္ နာရီၾကည့္ေသာ ေခတ္ကာလ၏ ေရစီးေၾကာင္း သေဘာတရားကို (၂၁) ရာစု ေမေမ ပီပီ ေကာင္းစြာ သေဘာေပါက္ပံု ရပါသည္။

စားပြဲထိုး ေကာင္ေလး ထံသို ့ က်သင့္ေငြ လွမ္းေပးျပီး အသုတ္ထုပ္မ်ား လွမ္းယူစဥ္ “အိုပါ ဂမ္းနမ္းစတိုင္… အိုပါဂမ္းနမ္းစတိုင္….” ထိုေကာင္ေလး၏ အက်ီအိပ္ကပ္ထဲမွ ဆူညံစြာ ထြက္ေပၚ လာေသာ ဖုန္းသံျဖစ္ပါသည္။ ေမေမ့မ်က္ႏွာ စူပုပ္ေကာက္ခ်ိတ္သြားပါ၏။ ကြ်ႏု္ပ္လည္း ခိြကနဲ ရယ္မိပါ၏။ ေကာင္ေလးက အသုတ္ထုပ္မ်ား ကြ်ႏု္ပ္ထံလွမ္းေပးျခင္း၊ ေငြျပန္အမ္းျခင္း စေသာ အမႈမ်ားကို ဖုန္းေျပာရင္းတစ္ဘက္ကပင္ ကြ်မ္းက်င္စြာ လုပ္ေဆာင္သြားပါသည္။ သည္သူငယ္ မေခလွပါေခ်။ လိုအပ္သည္မ်ား ၀ယ္ျခမ္းျပီးေနာက္ အခ်ိန္အတန္ငယ္ လင့္သြားသျဖင့္ ကြ်ႏု္ပ္ ရံုးေနာက္က်မည္ကို စိုးရိမ္ေသာ ေမေမသည္ မိခင္တို ့၏ ၾကီးမားေသာ ေမတၱာျဖင့္ ပိုက္ဆံ ကုန္ကာမွ ကုန္ေရာ ဆိုကၠား စီးျပီး အိမ္ျပန္ရန္ ဆံုးျဖတ္ ပါေလသည္။

ဆိုကၠားစီးကာ ျပန္လာစဥ္ တစ္ခုေသာ လမ္းေကြ ့အေရာက္တြင္ ဆိုကၠားဆရာသည္ အနည္းငယ္ အားစိုက္ရန္ အလို ့ငွာ မတ္တပ္ရပ္လွ်က္ ကုန္းကုန္းကြကြ ႏွင့္ နင္းေလ၏။ ထိုစဥ္ “ေအာက္ အီ အီး အြတ္…. ေအာက္ အီ အီး အြတ္…. ေအာက္ အီ အီး အြတ္….” ဆိုကၠား ေခါင္းခန္းတြင္ ထိုင္လိုက္လာေသာ ေမေမ… ေျခေထာက္ႏွစ္ေခ်ာင္းၾကားတြင္ ခ်ထားသည့္ ေစ်းျခင္းေတာင္းကို ရုတ္တရက္ အလန္ ့တၾကား ငံု ့ၾကည့္ေလသည္။ ၀ယ္လာေသာ ၾကက္ ထေအာ္သည္ ဟုမ်ား ထင္သြားေလေရာ့သလားပင္။ အမွန္ေတာ့ ထိုအသံ၏ တရားခံမွာ ဆိုကၠားဆရာ၏ ခါးၾကားမွ တယ္လီဖုန္း ျဖစ္ပါသည္။ သည္တစ္ၾကိမ္ေတာ့ ေမေမ မေနေတာ့ပါ။ “နင္တို ့ ဟာကလည္း ဟယ္… ဆိုကၠားနင္းေနတုန္းေတာ့ ဖုန္းေလး ပိတ္ထားသင့္တာေပါ့… လမ္းေပၚမွာ ကားေတြက ရႈပ္ပါဘိသနဲ ့…” ဟု ေျပာပါေတာ့သည္။

အလိုက္သိေသာ ဆိုကၠား ဆရာက ေမေမ့ကို ျပန္ေျပာပါသည္။ “စိတ္ခ်ပါ အန္တီ… က်ေနာ္က ဖုန္းကို ပိတ္သာ မထားျဖစ္တာပါ.. ဆိုကၠားနင္းရင္းေတာ့ ဖုန္းမေျပာဘူးအန္တီရ… က်ေနာ့ ပါစင္ဂ်ာ အႏၱရယ္ ျဖစ္မွာ စိုးလို ့ေလ…” ကတ္စတမ္မာကို ညာဘက္မွာ ထားေသာ အႏွီဆိုကၠားဆရာ လူငယ္၏ စိတ္ေန သေဘာထား ျမင့္ျမတ္မႈကို ကြ်ႏ္ုပ္ အသိမွတ္ မျပဳဘဲ မေနႏိုင္ပါ။ သို ့ေသာ္ ခက္သည္က သူ၏ ဖုန္းမွ ၾကက္ဖတြန္သံသည္ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္ မရပ္မနား ေအာ္ျမည္ေနျခင္းပင္ ျဖစ္ေတာ့သည္။ လမ္းေဘး၀ဲယာမွ ေစ်းသြားငါး၀ယ္ လူအမ်ားလည္း ကြ်ႏု္ပ္တို ့စီးလာေသာ ဆိုကၠားကို သမင္လည္ျပန္ ဒရယ္လည္ျပန္ ၾကည့္ၾကေလေတာ့သည္။ ဆြယ္တာ အသစ္ေလး၀တ္ကာ လွခ်င္တိုင္းလွေနေသာ ကြ်ႏု္ပ္ႏွင့္ ဤၾကက္ဖတြန္သံမွာ အလြန္တရာ ဆန္ ့က်င္ဘက္ ျဖစ္ေနရကား ကြ်ႏု္ပ္မွာ မ်က္ႏွာ မထား တတ္ေအာင္ပင္ ရွက္ရပါေတာ့၏။ ဤသို ့လွ်င္ ၾကက္ဖတြန္သံ တညံညံျဖင့္……………

ဆက္ပါဦးမည္……

(click to show/hide)
94
ၾကက္သားသည္က ေမေမ့အား “ခဏေလးေနာ္ အစ္မ..” ဟုေျပာကာ ဖုန္းကိုထုတ္၏။ နားက်ပ္ၾကိဳးကို ယူကာ နားတြင္ခ်ိတ္ရင္း တစ္ဘက္ကို ဖုန္းအေပါက္တြင္ ထိုး၍ “ဟလို… ဟလို..” ဟုက်ယ္ေလာင္စြာ ေအာ္ေလသည္။ ၾကက္သားခုတ္ရင္း တစ္ဘက္က ဖုန္းေျပာရန္ စီစဥ္ေနေသာ အႏွီေစ်းသည္၏ အေျမာ္ျမင္ၾကီးပံုကို ကြ်ႏု္ပ္ သေဘာက်ကာ ျပံဳးမိပါ၏။ ေမေမကေတာ့ မ်က္ေမွာင္က်ံဳ ့ေနပါသည္။
 
ထိုအခိုက္ ကြ်ႏု္ပ္ ျမင္လိုက္ရသည္က သူမ၏ နားက်ပ္ၾကိဳးတြင္ မိုက္ခရိုဖုန္းဟု ေခၚရမည္ျဖစ္ေသာ မည္းမည္းေလးေထာင့္ တုံုးကေလးက ပါးစပ္ႏွင့္ အတန္ငယ္လွမ္းေနရကား သူခမ်ာ အဆင္မေျပရွာပါ။ လက္က ဓါးကိုကိုင္ရင္း နံထင္ေဘးမွသည္ ပါးျပင္တေလွ်ာက္ တြဲေလာင္းက်ေနေသာ ၾကိဳးမွ အႏွီ မိုက္ခရိုဖုန္း ရွိရာဘက္သို ့ ေစာင္းကာေတ့ကာ ေျပာေနသည္မွာ ဟာသလူရႊင္ေတာ္တစ္ဦးက ေလျဖတ္သည့္ လူမမာ စကားေျပာေနသည့္ပံုစံ သရုပ္ေဆာင္ျပေနသကဲ့သို ့ ျဖစ္ေနေပသည္။

ေနရာတကာ ကူညီခ်င္ေသာ ကြ်ႏ္ုပ္လည္း ၀င္ပါမိျပန္ပါ၏။ ၾကက္သားသည္အေဒၚၾကီး ဖုန္းေျပာရင္း ၾကက္သားခုတ္ႏိုင္ရန္ အလို ့ငွာသူမ၏ နားက်ပ္ၾကိဳးမွ မိုက္ခရိုဖုန္းကေလးကို ပါးစပ္နားသို ့ ကိုင္၍ ေတ့ေပးလိုက္ျခင္းပင္ျဖစ္သည္။ အေဒၚၾကီးလည္း အဆင္ေျပသြားသျဖင့္ ၾကက္ကို စ တင္ခုတ္ရန္ ျပင္ေလေတာ့သည္။ ကြ်ႏု္ပ္ကူညီလိုက္သျဖင့္ တစ္ဘက္သား အဆင္ေျပသြားသည္ကို မိခင္အား ဂုဏ္ယူ၀င့္ၾကြား ႏိုင္ေစျခင္း အလို ့ငွာ ေမေမ့ဘက္လွည့္ကာ ေအာင္ျမင္စြာ ျပံဳးျပလိုက္ပါသည္။ ေမေမက မ်က္ေစာင္း ထိုးလ်က္ “ေတာ္ေတာ့.. ခုတ္မေနနဲ ့ေတာ့… ငါ့ဘာသာ အိမ္ေရာက္မွ ခုတ္မယ္… ထည့္လိုက္ေတာ့ အဲ့အတိုင္း…” ဟု ခပ္တည္တည္ေျပာကာ ကြ်ႏု္ပ္၏ ေအာင္ျမင္မႈကို ေထာပနာ ျပဳလိုက္ေလေတာ့သည္။

ထိုမွ တဖန္ အသုတ္ဆိုင္ဘက္သို ့ ကူးကာ ကြ်ႏ္ုပ္ပူဆာသည့္အတိုင္း သားအမိႏွစ္ေယာက္ နန္းၾကီးသုတ္ ထိုင္္စားရန္ ၾကံစီၾကေလ၏။ အသုတ္ဆိုင္သို ့ေရာက္လတ္ေသာ္ အလြန္ပင္ လက္ရာေကာင္းလွေသာ ၄င္း အသုတ္ဆိုင္တြင္ အလွဴေပးေနသည့္ အလား ထိုင္စားေနၾကသည္မွာ ကြ်ႏု္ပ္တို ့ သားအမိအတြက္ ထိုင္စရာေနရာပင္ မရွိပါေခ်။ ေမေမက “ပါဆယ္ပဲ ၀ယ္လိုက္ေတာ့ မီးမီး.. ပိတ္ရက္က်မွ ထိုင္စားခ်င္စား…” ဟု ေျပာကာ ကြ်ႏု္ပ္အား ဆိုင္ဘက္သို ့ေမးေငါ့ကာ သြား၀ယ္ေစ၏။ သမီးလိမၼာေလးတစ္ဦး ျဖစ္ေသာ ကြ်ႏု္ပ္လည္း “ဟုတ္ ေမေမ…” ဟုေျပာကာ အသုတ္ပါဆယ္ သြား၀ယ္လိုက္ပါ၏။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ ကြ်ႏု္ပ္၏ အဓိက လိုရင္းမွာ အသုတ္ထိုင္စားရန္ထက္ ဆြယ္တာအသစ္ႏွင့္ လမ္းထြက္ရေရးသာ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ပင္။ အသုတ္ (၂) ပြဲမွာျပီး ရပ္ေစာင့္ေနစဥ္…….

ဆက္ပါဦးမည္..........
95
အူလဒူကြ်ႏု္ပ္ ႏွင့္ ၂၀၀၀ က်ပ္တန္ နန္းၾကီးသုတ္


ေမြးရပ္ဌာနီ ျမန္မာျပည္၏ ေဟမာန္ကာလ…

အိုဇုန္းလႊာ ဒဏ္ရာ ရေနသျဖင့္ အပူဓါတ္က ယေန ့တိုင္ ေလ်ာ့သည္ မရွိေခ်။ ကြ်ႏု္ပ္ ေပါက္ေက်ာ္မ တစ္ေယာက္လည္း သည္ႏွစ္ေမြးေန ့အတြက္
ေမေမထိုးေပးေသာ ဆြယ္တာ လွလွေလးကို ၀တ္ရန္ လမ္းမရွိသျဖင့္ ထုတ္ၾကည့္လိုက္ ျပန္သြင္းလိုက္ ျဖင့္ တစ္ကိုယ္တည္း
အထုတ္အသြင္း လုပ္ေနရသည္မွာ ရက္အတန္ ၾကာခဲ့ေခ်ျပီ။ (အကၤ်ီကို  အကၤ်ီကို… ဘီဒိုထဲက ဘီဒိုထဲက… :P)။

သည္မနက္ေတာ့ျဖင့္ ႏွင္းလိုလို မိုးလိုလို ဘာမွန္းမသိေသာ ရာသီဥတုေၾကာင့္ ေလာကဓါတ္ တစ္ခြင္သည္
ေအးခ်င္ေယာင္ ေဆာင္ေနေခ်သည္။ ကြ်ႏု္ပ္လည္း ရသည့္ အခြင့္အေရးကို မည္သို ့မွ် လက္လြတ္ မခံႏိုင္ရကား
ဘီဒိုထဲမွ ဆြယ္တာကို ထုတ္၀တ္ကာ ေမေမႏွင့္ အတူ နံနက္ေစာေစာ ေစ်းလိုက္ခြင့္ရရန္ ေအာက္ပါအတိုင္း ပူဆာလိုက္ေလသည္။  ;)

“ေမ့… ေစ်းသြားမို ့ ဆို မီးမီးလိုက္မယ္ေနာ္…”

“ဘာလိုက္လုပ္ဦးမွာလည္း ရံုးေနာက္က်ေနဦးမယ္.. ေနခဲ့…”

“နန္းၾကီးသုတ္ စားခ်င္လို ့ပါ ေမရဲ့.. ဆိုင္မွာ ထိုင္စားခ်င္တာ…” (ေမေမ ၀ယ္လာခဲ့မယ္ေျပာမွာ စိုးလို ့) ;)

“ကဲကဲ လိုက္ခ်င္လည္း လာလာ.. ျမန္ျမန္.. အဲ့ အက်ီၾကီးက ဘာလုပ္တာတုန္း.. ေအးျဖင့္ မေအးဘဲ…”

“မီးကိုယ္ထဲ ခ်မ္းစိမ့္စိမ့္နဲ ့ မို ့ပါ ေမေမရဲ့…” (၀တ္ခ်င္လို ့ပါ ဆိုမွ… ဂယ္ဘဲ) >:(

ဤသို ့ျဖင့္ ေစ်းေရာက္ေသာ္… ေရွးဦးစြာ ငါး၀ယ္ေလ၏။ ေမေမက “ငါးၾကင္း ဘယ္ေစ်းလည္း ညီမ..” ဟုေစ်းသည္ကို ေမးေလ၏။
ေစ်းသည္ လက္မအားပါ။ ပါးစပ္လည္း မအားပါ။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ လက္က ဖုန္းကို ကိုင္ကာ ပါးစပ္က ဖုန္းေျပာေနေသာေၾကာင့္ပင္။
ေမေမ စိတ္မရွည္ေတာ့ပါ။ ၾကက္သားဆိုင္ဘက္ ကူးကာ ၾကက္သား၀ယ္ရန္ ျပင္ဆင္၏။ ငါးဟင္း မၾကိဳက္ေသာ
ကြ်ႏု္ပ္ ဖုန္းေျပာေနေသာ ငါးဆိုင္ရွင္ကို ေက်းဇူးတင္မိပါသည္။  ;D

ၾကက္သားဆိုင္သို ့ ေရာက္လတ္ေသာ္ ေမေမ့စိတ္ၾကိဳက္ ၾကက္သားကိုေရြးခ်ယ္ ၀ယ္ယူျပီး ေစ်းသည္အား
“ခုတ္လိုက္ ညီမ အတံုးေတြ သိပ္မၾကီးေစနဲ ့…” ဟုေျပာလိုက္၏။ ၾကက္သားသည္က “ဟုတ္ကဲ့ အစ္မ..”
ဟုေျပာကာ စဥ့္ႏွီးတုံုးႏွင့္ ဓါးကို ျပင္စဥ္.. “နားနားေဘးမွာ နားနားေဘးမွာ ေနခ်င္လို ့ပါ… နားနားေဘးမွာ နားနားေဘးမွာ ေနခ်င္လို ့ပါ… ”
ကြ်ႏု္ပ္ ေပါက္ေက်ာ္မ သီခ်င္းေအာ္ဆိုျခင္း မဟုတ္ပါ။ ၾကက္သားသည္၏ ဖုန္းျမည္သံပင္တည္း။  ;D ;D ;D

ၾကက္သားသည္က ေမေမ့အား “ခဏေလးေနာ္ အစ္မ..” ဟုေျပာကာ..............


ဆက္ပါဦးမည္။
96
ဘၾကီးျပံဳး စိတ္ပူေနသည္ ။ မၾကီးႏွင္းက မလာေသး.အဲ..ေက်ာင္းမတက္ေသး..။
တယ္.. ဒီကေလး ေယာင္ေတာင္ ေပါင္ေတာင္နဲ ့ ေျပာျပန္ျပီေပါက္ကရ.. မလာတာက နာေလ.. ေဘာက္မဲ့ေၾကာင့္ ဘဂ်ီးျပံဳးက ပူ ရသတုန္းးး
ေအာ္.. စိတ္ စိတ္.. စိတ္ပူတာ.. ခြိခြိ.. ညက္မွန္မတပ္ဘဲ ဖတ္မိတာ စိတ္တစ္လံုး မျမင္လိုက္ဘူး ဖစ္တြားဒယ္.. ေခ်ာဒီးပါ ကမင္းေခါင္ေရ..
ႏွင္းက အေနာက္ သန္ေတာ့ရင္ ဘယ္သူ ့အေပါက္ ဘယ္လို ေနာက္လိုက္ရမလည္းပဲ ၾကံဖန္ေတြးေနမိလို ့ပါေနာ့..
ေနေကာင္းဘို ့ ဆုေတာင္းေပးတာ ေက်းေက်းပါ..လို ့ ေရွ ့ေလွ်ာက္ မ်က္စိေနာက္ေစရပါမယ္..ေနာ့
97
ဘၾကီးျပံဳး စိတ္ပူေနသည္ ။ မၾကီးႏွင္းက မလာေသး.အဲ..ေက်ာင္းမတက္ေသး..။
ျမန္ျမန္ေနေကာင္းဘို ့ ဆုေတာင္းပါသည္ ။ ေက်ာင္းေတာ္ၾကီးလည္း ေျခာက္ေသြ ့ေနသည္ ။
ပို ့စ္မ်ားလည္း သိပ္မတက္ပါ..။ တက္သည့္ပို ့စ္မွာလည္း တစ္ပို ့စ္္တည္းကို ၃ ေနရာေလာက္ ခဲြတင္ေနသည္ ။
ဘၾကီးထြန္းလည္း စိတ္ညစ္ျပီ..။ ညစ္တြန္း တြန္းျပီး ျပန္ေျဖပံုရသည္ ။ ခ်က္ခန္းထဲမွာေတာင္ ငိုခ်င္း ခ်၏
(click to show/hide)
မမလြမ္းလည္း မေနႏိုင္ပါ..။ တတ္ႏိုင္သမွ် ၀င္ေျဖသြား၏ ။ ထို ့ေၾကာင့္ ေက်ာင္းအတြင္း မွာ နာမည္ၾကီးသည္ ။
က်န္တာမ်ားလည္း ၾကီးပါ၏ ။
ေက်ာင္းသူေလးမ်ား ေက်ာင္းေျပးၾကသည္ ။ ေက်ာင္းတက္လွ်င္လည္း ဘာမွ မတင္ေတာ့ပါ ။
က်ဴလို ့မရရင္ အကစ္ခံရမွာ ေၾကာက္ၾက၏ ။ ေဒၚေလးမဲတူကိုေတာ့ ေၾကာက္ၾကသည္ ။ အျမင္မေတာ္လွ်င္ ဘုေတာ၏ ။
ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ေရွာင္ၾကသည္ ။ မေရွာင္သူမ်ားလည္း ရွိပါသည္ ။ တြတ္ပီ ေျပာသလို မေရွာင္လွ်င္ လြတ္၍ျဖစ္သည္ ။
ေယာင္ေတာင္ေပါင္ေတာင္ ေမာင္မင္းေခါင္ မေနႏိုင္မထိုင္ႏိုင္ ေျပာမိပါသည္ ။ အႏွဳတ္ခံရမွာ သိပါ၏ ။
98
အဟြာေလ.. ကြကို ေပါက္ကရ ေရးရတာ နည္းနည္း အားကုန္လာလို ့ တူမ်ားေရးထားတဲ့ ေပါက္ကရေလးေတြ ကူးခ်လာတာ..  ;D


သူငယ္တန္း ေက်ာင္းသား ေဂ်ာ္နီ တစ္ေယာက္ အတန္းထဲမွာ စာသင္ေနတုန္း ဆရာမကို စကား သြားေျပာပါတယ္။

"ဆရာမ. တား သံုးတန္း တက္ခ်င္ပါတယ္။ အိမ္က တား အမထက္ စာပို႔ရလို႔ သံုးတန္း ပို႔ေပးပါ"

ဒီေတာ့ အံ့ၾသသြားတဲ့ ဆရာမက သူ႔ကုိ ေက်ာင္းအုပ္ၾကီး အခန္းထဲ ေခၚသြား ျပီး အက်ိဳးအေၾကာင္း ရွင္းျပပါတယ္။ ဒါနဲ႔ပဲ ေက်ာင္းအုပ္ၾကီးက ကေလးကို ဥာဏ္စမ္းပါေတာ့တယ္။

ေက်ာင္းအုပ္ၾကီး - ၃ နဲ႔ ၃ ေျမာက္ရင္ ဘာရလဲ။

ေဂ်ာ္နီ - ၉

ေက်ာင္းအုပ္ၾကီး - ၆ နဲ႔ ၆ ေျမာက္ရင္

ေဂ်ာ္နီ - ၃၆

ေက်ာင္းအုပ္ၾကီး - ဟုတ္တယ္ ဆရာမရဲ ႔။ သံုးတန္းပို႔ေပးလိုက္ပါ။

ဆရာမ- အုိ။ ဆရာၾကီးက လြယ္တဲ့ ေမးခြန္းေတြ ေမးတာကို။ က်မလည္း ေမးအံုးမယ္။ ႏြားမွာ ေလးေခ်ာင္းပါတယ္။ လူမွာ ၂ ေခ်ာင္းပါတယ္။ အဲဒါဘာလဲ။

ေဂ်ာ္နီ - ေျခေထာက္

ဆရာမ - ဆရာမ ဆီမွာ မရွိဘူး။ သားေဘာင္းဘီထဲမွာ ရွိတာဘာလဲ။

ေဂ်ာ္နီ - အိတ္ကပ္

ဆရာမ - C နဲ႔ စတယ္ T နဲ႔ဆံုးတယ္။ လံုးဝိုင္းတယ္။ အရသာ ရွိတယ္။

ေဂ်ာ္နီ - Coconut

ဆရာမ - လြယ္လြယ္နဲ႔ မထြက္ဘူး။ ထြက္ေတာ့လည္း ခြ်ဲက်ိက်ိနဲ႔။
(ေက်ာင္းအုပ္ၾကီး မ်က္လံုးျပဳးေနပါျပီ)

ေဂ်ာ္နီ - ဆပ္ျပာပူေပါင္း

ဆရာမ - အေမြးထူတယ္ အေစ့စားလို႔ေကာင္းတယ္။

ေဂ်ာ္နီ - ေျပာင္းဖူး

ဆရာမ - ကဲ။ ဒါဆုိလည္း F နဲ႔စျပီး K နဲ႔ ဆံုးတဲ့ အဂၤလိပ္စကားလံုးက ဘာလဲ။

ေဂ်ာ္နီ - Firetruck

ဆရာမ - ကဲ။ ဆရာ။ သူ႔ကို ၆ တန္းသာ တင္ေပးလိုက္ပါေတာ့။ က်မ ေမးခြန္း အမွား ငါးခုကို သူမွန္ေအာင္ ေျဖႏိုင္တယ္။

Ref:jokelol

(click to show/hide)
99
အခ်စ္တကၠသိုလ္ ကန္ေတာ့ပြဲႏွင့္  နိဗၺာန္ေစ်းပြဲေတာ္

တေန႔ေသာအခါ ကၽြႏုပ္ေကာင္းကင္နတ္မင္း သည္ တိပ္ ေခြအေဟာင္းမ်ားၾကား ေခါင္းဆိုက္...ႏိႈက္လိုက္ရာ...ဗုိလ္ေအာင္ဒင္ဇာတ္လမ္းေခြကိုစမ္းမိ ကပ္ဆက္ အစုတ္ေလးထဲ ထည့္ဖြင့္ နားေထာင္ေနေလသည္.....
"......ဝါေခါင္လ မို႔...တမ္းတကာရီ.....ခ်ိန္ရာသီေတာ္သလင္းလမွာ....ေမွ်ာ္ရင္း က်မ ကေတာ့ လြမ္းရပါသည္.....ဆီမီးေရာင္ခ်ည္ ထိန္းထိန္းလင္းေတာ့..သီတင္းကၽြတ္ေတာ့မည္...သီတင္းကၽြတ္ေတာ့မည္....တန္ေဆာင္မုန္းမွာ ေမာင္ဘုန္းမလာေတာ့  လြမ္းရပါသည္….."
ကပ္ဆက္ေလးက တေၾကာ္ေၾကာ္ ေအာ္ျမည္ေလေလေတာ့သည္ တမံု။
ထိုအခ်ိန္..ကိုမနီလင္း( manik linn)မွ
" ေဟ့ ေနာင္ကတ္.."
"ဟ.....မနီႀကီးပဲ ....လာဗ်ာ....ထိုင္....လာလည္တာပဲလား၊ ေနေကာင္းတယ္ေနာ္ ၊အရင္မိန္းမနဲ႔ပဲလား ၊တိုက္မိတဲ့ကားေဘာ္ဒီေရာ ဘယ္လိုေနလဲ၊ နတ္မင္းေပးထားတဲ့ handset ေလးေရာ သံုးလို႔ရေသးလား၊ သီတင္းကၽြတ္ျပီးျပီဆိုေတာ့ ကားေရာ ေခ်ာင္လားဗ်။”
ဟု ကၽြႏုပ္ နတ္မင္း အဆက္ မျပတ္ ႏုတ္ဆက္ေလသည္။ မနီႀကီးကလဲ အားက် မခံ….
“ေအး ၊ ေကာင္းပါတယ္ အရင္မိန္းမပဲ နဲနဲေတာ့ ေဘာ္ဒီပိန္သြားတာေပါ့ သံုးလို႔ေတာ့ ရေသးတယ္ နဲနဲေတာ့ ေခ်ာင္သဟ….အြန္႔ ..မတာေရး…ဘာေတြေမးမွန္းမသိဘူး….ေတေတာ့မွာပဲ…”
ထိုသို႕ ယဥ္ေက်းစြာျဖင့္ ျပန္လွည္ႏုတ္ဆက္ေတာ့သည္။
“လာရင္း ကိစၥေလးေတာင္ ေပ်ာက္သြားတယ္ … ငါတို႔ တကၠသိုလ္ ဆရာ ကန္ေတာ့ပြဲ မလုပ္ရေသးဘူး.ဟ သီတင္းကၽြတ္ေတာင္ျပီးျပီ…တန္ေဆာင္တိုင္ေတာင္ေရာက္ေတာ့မယ္ဟ…”
“မနီႀကီးရယ္ ေက်ာင္းစတုဒီသာ နိဗၺာန္ေစ်းေလးနဲ႔ ဆရာကန္ေတာ့ပြဲေလးေပါင္းလုပ္ၾကတာေပါ့”
“ေအး ငါ မတည္ျပီး ဦးထြန္းနဲ႔ ေပါင္းလုပ္တာေပါ့ဟ….”
“ေကာင္းသလို စီစဥ္ေပါ့ဗ်ာ..လိုရင္ နတ္မင္း တတ္ႏိုင္တဲ့ ဘက္ကကူညီတာေပါ့..”
********* ********** ********** *****
သိုႏွင့္ တန္ေဆာင္မုန္းလ သို႔ပင္ေရာက္လာေတာ့သည္။
ေက်ာင္းထဲမွ လူမ်ား စံုစံုညီညီ တတ္ေရာက္ၾကသည္။ တကၠသိုလ္ ဝင္ေပါက္တြင္ေတာ့ အခ်စ္တကၠသိုလ္ တန္ေဆာင္တိုင္ ဆရာကန္ေတာ့ပြဲႏွင့္ နိဗၺာန္ေစ်းပြဲေတာ္…ဟူ၏။ ေက်ာင္းသားခန္းမွ အလံတိုင္မ်ားက ဒီေန႔တြင္ အစီအရီ….နိဗၺာန္ေစ်းတြင္ တာဝန္က်သူက ကိုဟက္ႏွင့္ ကိုခ်ာ..။ အရင္ဆံုးေတြ႔ရတဲ့ နိဗၺာန္ေစ်း နံပါတ္ ၁ က ဦးထြန္းေအးရဲ႔  ဘီလူး ၅ေကာင္ ေဆး အလွဴ ။ ၂ က ေတာ့ ကိုႏိုတူး မွ ပဲျမစ္..၃ က လြမ္းသူ၏ ဖရဲသီး ၄ က ႏွင္းလြာ၏ အိုးအလွဴ… ၅ က တစ္ေတာ့၏ ဘီယာလား ဘာလားေတာ့ မသိ အဝါရင့္ေရာင္ ဗူးမ်ား….အလွဴ..စသည္ျဖင့္ ဒါနသည္သာ အဓိကထား ေပးလွဴရန္ အသင့္ျပင္ေနၾကသည္။ ေလာ္စပီကာမွ ကိုသရဲ အသံ ထြက္လာသည္။
“အခ်စ္တကၠသိုလ္ရွိေက်ာင္းသား ေက်ာင္းသူမ်ား ခင္ဗ်ား….ဆရာကန္ေတာ့ပြဲျပီမွ နိဗၺာန္ေစ်း လက္မွတ္မ်ားေပးမွာ ျဖစ္ပါတယ္..ဒါေၾကာင့္ ဆရာကန္ေတာ့ပြဲ ျပဳလုပ္မည့္ ဓမၼာရံုသို႔ လာေရာက္ပါရန္ ျဖစ္ပါတယ္ခင္ဗ်ားးးး”
သို႔ႏွင့္ ေက်ာင္းသား ေက်ာင္းသူမ်ား ကန္ေတာ့ပြဲက်င္းပရာ ဓမၼာရံုသို႔ ေရာက္လာေလသည္။ ဦးျပံဳးက စင္ျမင့္ထက္တြင္ ျခင္ရုပ္ပံုထိုးထားေသာတိုက္ပံု အက်ီ ၤ ႀကီးဝတ္ကာ ဟိုဘက္ဒီဘက္ လမ္းေလွ်ာက္ေနသည္။ ဦးထြန္းကေတာ့ ပန္းေရာင္ရင္ဖံုးႀကီးျဖင့္ စင္ေပၚသို႔ ခပ္သုတ္သုတ္ တတ္မည္ အလုပ္..ကၽြႏုပ္မွ လွမ္းႏုတ္ဆက္လိုက္ေလသည္…
“ဟ  ေလးေလး…ရင္ဖံုးႀကီးနဲ႔ ပါလား ေလဒီထြန္းဆီက မလာတာလား”
“တိုးတိုးသာသာ လုပ္ပါ ေနာက္ကတ္ရာ….ရင္ဖံုးတိုက္ပံုေတြ ေခတ္ထေနလို႔ လိုက္ရွာတာ မေတြ႔ဘူးဟ ..ဒါနဲ႔ပဲ ..ငါ့ ေလဒီခ်စ္ခ်စ္ဆီက ရင္ဖံုး ေကာက္စြပ္လာတာ…”
“ညွက္ခ်ာဖ်ား….!!!!”
ကိုသရဲမွ ..မိုက္ကို မလြတ္တန္း ကိုင္ျပီး ဆက္ေအာ္ေလသည္…။
“အခ်စ္တကၠသိုလ္မွ ပါခ်ဳပ္မ်ား ၊ ေမာ္ကြန္းထိန္း ၊ တြဲဘက္ ပါေမာကၡမ်ား ၊ ကထိက မ်ား ၊ တဲြဘက္ ကထိကမ်ား စင္ျမင့္ထက္မွာ ေနရာယူေပးဖို႔ ဖိတ္ေခၚအပ္ပါတယ္”
ကၽြႏုပ္လဲ စင္ျမင့္ေပၚတတ္ရန္ အျပဳ….
“ပထမႏွစ္မ်ား ၊ေက်ာင္းသား ၊ေက်ာင္းသားႀကီးမ်ား ၊ စီနီယာ ေက်ာင္းေတာ္သားမ်ား ၊ေကာလိပ္ဂ်င္ ေက်ာင္းေတာ္သားမ်ား၊ ဂုဏ္ထူးတန္း ေက်ာင္းေတာ္သားမ်ား ၊ဘ႔ြဲရ ေက်ာင္းေတာ္သားမ်ား စင္ေအာက္တြင္ ၿငိမ္ၿငိမ္ ေနေပးပါ..သင့္ေတာ္သလို ထိုင္ေပးၾကပါ ..မၾကာခင္ …ကန္ေတာ့ပြဲက်င္းပပါေတာ့မယ္…”
ကၽြႏုပ္ အေပၚတတ္ရမလို ေအာက္ပဲ ဆင္းရလို ျဖစ္ေနတုန္း ..
“ညီေလး နတ္မင္း လာေလ..” ကိုႀကီးဦးစားႀကီး ႏွင့္ ကိုႀကီး ဘီအိုဘီတို႔မွ လွမ္းေခၚေလသည္…ထို အခ်ိန္..
“ေနာင္ကတ္…နင္အေပၚတတ္ရင္ နာ မကန္ေတာ ့ေတာ့ဘူး..ျပန္မယ္..”
ေျပာသူက လြမ္းသူ…။ဟုတ္တယ္ေဟ့…..ေနာင္ကတ္ ဆင္းလာခဲ့….ဟု ကို ပင့္ကူ ကိုဖိုးသား ကိုပူျပင္း တို႔က ဝိုင္းေအာ္ေတာ့သည္ တမံု …..
“ဆင္းဟ…ဖယ္ေပး…ခု ဖယ္ေပး…..”
******* **** ********** ***********
“ဆင္းဟ…ဖယ္ေပး…ခု ဖယ္ေပး…..” ဟု မဒမ္နတ္မွ ထေအာ္ေလေတာ့သည္။ မေျပာခ်င္ဘူး ည ကလဲ တည လံုးမအိပ္ ဘူး …သူ မအိပ္ေတာ့ ဒီကလဲ အိပ္မရဘူး…..ျပီးေတာ့လဲ သိုးခ်ဥ္ေနေအာင္ ဦးေအာင္ အရင္ အိပ္တယ္…ဒီကေတာ့ မ်က္စိေတြ ေၾကာင္ျပီး အိပ္မရဘူး….မေျပာခ်င္ဘူးေနာ္….ဒီဂိမ္းပဲေဆာ့ေန…ၾကာၾကာေန ဖုန္းပ်က္လို႔ အသစ္ဝယ္ေပးဆိုရင္ေတာ့ Sorry ပဲ…ခုလဲ လူကို ခြျပီး ကုလားေသ ကုလားေမာ အိပ္ေနလိုက္တာ…ဖယ္..ဒီေျခေထာက္ႀကီး…..ကိုယ္ဟာ့ကိုယ္ အပ်ိဳ ပဲေကာင္းတယ္ ေယာကၤ်ားယူျပီး ေန႔မအိပ္ရ ည မအိပ္ရ……………………………………………..
စသည္ျဖင့္ ျမည္တြန္ကာ မနက္ အာရံုကို နံနက္ခ်ိန္ခါေတးသံသာျဖင့္ မဒမ္နတ္ဖြင့္ ေပးေတာ့သည္…..မဟုတ္ပါလား…..

Post  by: ေကာင္းကင္နတ္မင္း@အခ်စ္တကၠသိုလ္
100
ကယ္ရီယာမပါလို ့ ေရွ ့မွာပဲထိုင္ပါဆိုျပီး ေကာင္ေလးကေျပာတာနဲ ့ေကာင္မေလးက စက္ဘီးေရွ ့ကေနပဲ လိုက္လာခဲ့တယ္..။
သစ္ပင္ရိပ္ေကာင္းေကာင္း ခ်ဳံ အကြယ္ေကာင္းေကာင္းေရာက္လို ့ စက္ဘီးရပ္ျပီး ေကာင္မေလးဆင္းလိုက္တယ္..။ ေကာင္ေလး
တြန္းလာတဲ့ စက္ဘီးကုိ ၾကည့္မိျပီး ေကာင္မေလး ေမ့လဲ သြားပါတယ္..။
စက္ဘီးက ေရွ ့ဘားတန္းလဲ မပါလို ့ပါ...။
Pages: « 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10